De Tijd

En met deze handige gadget kunt u te allen tijde, waar u maar wilt, direct zien hoe laat het is - in realtime!

Gebarengemompel

Vandaag zag ik een vrouw hardop in zichzelf pratend op straat. Dat was op zich niet zo bijzonder, maar ze deed het in gebarentaal. Het was een fascinerend gezicht. De vrouw liep op de stoep aan de andere kant van de straat en was druk met zichzelf in gesprek. Een gesprek zoals iedereen dat wel eens heeft: je bent boos op je baas, op je partner, op de cassiere die je net te weinig geld heeft terug gegeven. Je voert een hele discussie waarin je die ander nog eens flink de waarheid vertelt. Deze vrouw deed dat in gebarentaal. Ze gaf haar mentale gesprekspartner er flink van langs. Alles klopte, ze wist precies de woorden uit haar handen te toveren die ze nodig had. Jammer alleen dat ze dat nooit eens kon als ze echt tegenover haar baas zat, of tijdens het eten met haar geliefde, of in de supermarkt, bij de kassa. Dat soort perfecte zinnen komen er altijd pas uit als het al te laat is. Of als het nog niet zover is. Als die ander er niet bij is. Of althans, dit bedacht ik allemaal zelf, want ik kan helemaal geen gebarentaal. Geen idee waar die vrouw het over had. Misschien had ze helemaal met niemand ruzie. Misschien liep ze niet eens in zichzelf te praten. Wie weet? Voor hetzelfde geld kwam ze net van een cursus voor doventolken en oefende ze nog even op de onregelmatige werkwoordsvormen.

Maandag, je bent er weer!

Vanochtend was het een heel duidelijke maandag. Je hebt verschillende soorten maandagen. Zeldzaam zijn de maandagen die zich voordoen als zondagen, behalve dan natuurlijk de ingeroosterde, christelijke zonmaandagen. Ronduit irritant zijn maandagen die doen of ze dinsdag of zelfs donderdag zijn, he bah wat heb ik daar een hekel aan. Vandaag was het echter een recht-toe-rechtaan heldere volstrekt duidelijke maandag.

Het regende.

En bovendien was het voor mijn medereizigers in de trein ook erg duidelijk 'de eerste maandag na de vakantie'. Dat versterkt een maandag altijd enorm. Een soort maandag-boost, geeft dat.

De trein was vol.

En bovendien was iedereen heel erg druk bezig met zijn eigen plekje en of er wel genoeg ruimte was en of je niet op mijn jas zat en of ik wel met mijn laptop aan de slag kon en of de koffie niet over mijn papieren zou vallen en of ik er wel langs kon en of die papaplu niet op mijn hoofd drupte en of ik wel op tijd bij de deur bij de trap bij de hal bij de uitgang zou zijn...

Ik wreef eens in mijn ogen.

En bovendien keek ik heel stug in mijn boek, haalde diep adem, luisterde naar mijn muziek via mijn 'ik ben hier niet'-oordoppen, negeerde het gezucht en gerommel van buur- en overbuurmannen en liet alle enge maandagochtendgedachten ongelezen voorbij fladderen, zonder er ook maar een seconde aandacht aan te besteden (want dan ben je het haasje!).

Maandag: je bent er weer!

Identical Twins

Soms loop je ergens tegenaan ... Neem nou dit. Roept direct allerlei vragen bij me op. Ik bedoel: wat voor jeugd hebben die twee gehad? Zitten ze op 1 werkkamer? Weet je als student bij wie van de twee je afstudeert? Hebben ze ook samen 1 vrouw? Weten hun kinderen wel wie hun echte vader is? Zou het zo'n Siamese tweeling zijn, die ook nog met hun breinen aan elkaar zitten? Considering the research topic ... Creapy...

Peuterliteratuur

Laatst in de trein een discussie over het bestaan van 'jeugdliteratuur'. Tja, je hebt de onderwerpen niet altijd voor het kiezen.

Jonas' top 45 list:

1. Spee, Gitte Meneer Big en de wijde wereld 11-04-2007
2. Crowther, Kitty In het pikkedonker 11-04-2007
3. Smee, Nicola Freddie gaat naar zee 11-04-2007
4. Velthuijs, Max Kikker en een heel bijzondere dag 11-04-2007
5. Carle, Eric Heeft een kangoeroe een mama? 11-04-2007
6. Cousins, Lucy Muis en Kees en de wiebeltand 11-04-2007
7. Velthuijs, Max Mijn muziekboek 11-04-2007
8. Berebrouckx, Annemie Jules op de boerderij 11-04-2007
9. Timmers, Leo Broem! 23-03-2007
10. Ravishankar, Anushka Tijgertje Eigenwijs 23-03-2007
11. Jagtenberg, Yvonne Mijn konijn 23-03-2007
12. Vendel, Edward van de Anna Maria Sofia en de kleine Cor 23-03-2007
13. Berebrouckx, Annemie Het huis van Jules 23-03-2007
14. Velthuijs, Max Klein-Mannetje vindt het geluk 23-03-2007
15. Root, Phyllis Ouwe trouwe rammelkast 23-03-2007
16. Carle, Eric Tien kleine rubbereendjes 23-03-2007
17. Suetens, Clara Kleine Huppel eerste groot woordenboek 23-03-2007
18. Hindley, Judy De grote rode bus 09-03-2007
19. Wormell, Christopher Blauw Konijn zoekt een huis 09-03-2007
20. Godfrey, Jan Wie schildert de dag zo mooi? 09-03-2007
21. Jagtenberg, Yvonne Balotje en de baby 09-03-2007
22. Bruna, Dick Ruben en de ark van Noach 09-03-2007
23. Velthuijs, Max Kikker is verliefd 09-03-2007
24. De Sterck, Marita Vroem vroem... boem 09-03-2007
25. Herbauts, Anne Een miezerige dag 28-02-2007
26. Cock, Nicole de De gouden bal 28-02-2007
27. Boeke, Jet Dikkie Dik : het dikkerdandikke avonture 28-02-2007
28. - Ik leer al woordjes : baby's reuzeleuk k 28-02-2007
29. Beer, Hans de Kleine ijsbeer, waar ga je naar toe? 28-02-2007
30. Jagtenberg, Yvonne Balotje en de beren 28-02-2007
31. Hill, Eric Dribbel bij opa en oma 28-02-2007
32. - Tik tak 24-01-2007
33. Pfister, Marcus De mooiste vis van de zee 24-01-2007
34. Dunrea, Olivier Gonnie en Gijsje 24-01-2007
35. Mathu, Winnie Mijn eerste 100 woorden 24-01-2007
36. Van Genechten, Guido Tito tovenaar 24-01-2007
37. Gray, Nigel Opa en Kleine Beer 24-01-2007
38. Bruna, Dick Nijntje in de speeltuin 12-01-2007
39. Jagtenberg, Yvonne Balotje en het paard 12-01-2007
40. Spee, Gitte Big is blij 12-01-2007
41. Bruna, Dick Het spook Nijntje 12-01-2007
42. Bruna, Dick De brief van Nijntje 12-01-2007
43. Bruna, Dick Boris in de sneeuw 12-01-2007
44. Litchfield, Jo Mijn eerste woordenboek : met plaatjes 05-01-2007
45. Smith, Barry Oma Konijn komt op bezoek 05-01-2007

Maar als het aan hem ligt kijkt hij teletubbies op DVD...

Melk

Vandaag, kan ik trots melden, heb ik twee keer melk gekookt in het pannetje *zonder* de melk over te laten koken. Dat is een bijzondere prestatie. Ik ben een notoire melkoverlatenkoker. Mirjam denkt soms dat ik het er om doe. Dat is echt niet zo. Alhoewel ik moet bekennen dat ik steeds minder geloof in het idee dat ik mezelf nog kan verbeteren op dit gebied; ik zie het inmiddels als een soort handicap en dat is natuurlijk het ergste wat er kan gebeuren, dan geef je de hoop op en zonder hoop geen motivatie om te veranderen. Vandaar dat ik zo blij was met mijn uitzonderlijke prestaties van vandaag.

Mijn succes werd echter enigszins overschaduwd door het feit dat ik, in de euforie van een tweede keer koken-zonder-overkoken, en na de stomende melk in de twee grote mokken gegoten te hebben, er vervolgens zonder na te denken een sloot oude, koude koffie van vanochtend bij goot. --- Vergeten koffie te zetten! Hmm. Melk en oude koffie weggegooid, koffie gezet, nieuwe melk opgezet in het pannetje --- en die weer, als vanouds, over laten koken.

Maar toch, twee uit drie, ik ben niet ontevreden, ik zie progressie.

De klant wil feiten

Het zal wel ergens in het KwaZo handboek staan van de Nederlandse Spoorwegen; een nauwkeurig geformuleerde procedure op basis van een visie en omringt door integrale evaluatiecirkels (plan do check act); helemaal klaar voor de ISO 2000-zoveel certificering:

De klant dient te allen tijde op de hoogte gesteld te worden van De Feiten. De klant wil weten Waar De Klant Aan Toe Is En Heeft Dus Recht Op Volledige En Nauwkeurige Informatie.

Vandaar, volkomen terecht, het volgende bericht, dat de gehele middag op het centraal station van Den Haag te horen was:

"De trein naar Utrecht vertrekt vandaag van spoor vier, vijf of zes."

Even kijken...

In de krant stond een stukje van Hofland die een kind citeerde dat aan oudere mensen zou hebben gevraagd: “als jullie dan vroeger naar de radio luisterden, waar keken jullie dan naar”? Volgens Hofland wist niemand in zijn omgeving zich dat meer te herinneren. Maar zouden we het ooit geweten hebben? Keken mensen eigenlijk wel ergens naar, tijdens het luisteren? Ik was ooit bij een concert van DJ Tiesto. Dit is een heel beroemde man, dus de duizenden aanwezigen hadden zich in rijen opgesteld als tijdens een popconcert en keken naar de DJ alsof het een performer was die een optreden gaf. Maar we stonden in een disco, en DJ Tiesto zong niet en speelde ook geen gitaar en deed ook geen dansjes. Zijn linkerhand bewoog wat over de draaitafels en hij hield, met zijn hoofd wiegend op het ritme van de beats, met zijn rechterhand de koptelefoon tegen zijn oor geklemd. Dat was het. Visueel gezien sloeg het nergens op: waar keken we nou eigenlijk naar? Maar ja, het was een peperduur toegangskaartje, dus dan blijf je stug kijken, oook al is er niets te zien.

Wat mij met name interesseert is de vraag of visuele informatieverwerking meer energie kost – en dus ook meer vermoeidheid, agitatie, opgefoktheid, meer onrust, etc.. veroorzaakt dan het luisteren naar een voorstelling en het onderwijl nergens in het bijzonder naar kijken. Is het kijken naar TV ‘slechter’ dan het zomaar wat voor je uit kijken? Ik heb de indruk dat ik beter slaap als ik naar radio 1 geluisterd heb dan als ik naar Pauw en Witteman heb gekeken. (Gelukkig is het “seizoen” op de TV al weer afgelopen (april!) dus ik kan nu met een gerust hart dat ding uit laten staan).

Lezen is ook een activiteit waarbij je niet hoeft te kijken. Dat klinkt gek. Je gebruikt toch zeker je ogen? Ja, maar je hoeft niet te kijken. Je bent namelijk aan het lezen en tijdens het lezen heb je geen tijd om ergens naar te kijken. Waar zou je ook naar moeten kijken? Er is niets, alleen letters op papier. Dat klinkt nog steeds gek. Letters op papier, dat is toch visuele informatie? Daar moet je toch naar kijken om het te kunnen zien? Ok, toegegeven, je moet letters bekijken. Maar visueel gezien is het toch uiterst saaie ‘input’, eindeloos repetetief. Het lezen van woorden op papier is, puur visueel gezien, vergelijkbaar met een eindeloze rij betonpaaltjes waar je met de auto of trein langs raast. Altijd het zelfde, met af en toe minimale variaties op een thema. En wat ga je dan doen? Niet al die losse betonpaaltjes zitten bekijken zeker. Nee, al snel houdt het visuele brein het voor gezien en dwalen je gedachten af, naar hogere sferen. Patronen groeien en verdwijnen, mengen zich met je gedachten. Je ziet de witte stippen op elk paaltje aaneengeregen worden tot een lange streep en als de stippen niet op dezelfde hoogte zitten zie je de streep dalen en stijgen. En als de paaltjes en de stippen ineens ophouden kun je zonder veel moeite de streep weer terugherkennen in de witte baan op het fietspad dat plotseling verschenen is en naast je is komen ‘rijden’. Juist omdat letters op papier zulke eentonige reeksen patronen vormen, is er dus visueel gezien niet zoveel ‘te zien’, tijdens het lezen. Vandaar dat je je gedachten lekker kunt laten afdwalen naar de inhoud van de boodschap, de betekenis van de woorden dus. Behalve dan bij een beelddichter als Paul van Ostaijen, of bij een stripboek wellicht.

Toch is lezen veel vermoeiender dan TV kijken en dat merk je als je bijv ziek bent. Als ik vroeger ziek thuis was wilde ik nog wel eens TV kijken maar lezen, daar kreeg ik direct weer hoofdpijn van. Maar als ik lees voor het slapengaan is dat bevorderlijk voor mijn nachtrust, terwijl TV kijken me alleen maar geagiteerd maakt en zorgt dat ik minder goed slaap. En een stripboek, dat was ook weer makkelijker dan lezen. Er klopt nog niets van mijn theorie, dat is duidelijk. Bent u al moe geworden?

My First Snapshot

Dat lijkt me een hit: mobieltjes voor ongeboren kinderen. Vaginaal te implanteren voor het ultieme snapshot op het moment supreme...

De Baan Voor Je Leven

Vacature in de Volkskrant. Wordt dit misschien mijn life-time job?

DOORSTROOMFUNCTIONARIS
Organisatie: Stichting De Tussenvoorziening

De vrouw van de stationsomroep

Wat me vandaag toch overkwam ... (vertel! nee, meid echt? joh - tjee! niet te geloven! ga weg! hou op, wat een giller): Ik stond in de albert heijn, en ineens hoor ik een stem, die herken ik uit duizenden. De stem, van de vrouw, die altijd de vertragingen omroept op het centraal station. Ik heb een soort band met haar. Ik stel me haar voor als een licht autistische vrouw - daarom praat ze zo staccato, met van die afgepaste tussenpauzes tussen elk woord - "De - stoptrein - naar - Maarssen - heeft een vertraging van - 10 - minuten". Maar wel *aardig*, weet je, een vriendelijke vrouw van midden dertig. En ook aantrekkelijk. Dat je hart toch net even sneller gaat kloppen. En die vrouw, stond daar, in de Appie Heijn, (en ze *was* knap, tjonge jonge!) en ze sprak tot haar zoontje (ze heeft een zoontje!): "Nee - luister - naar - mij: - je krijgt - geen - snoep - meer: je - gaat - die - rolo's - netjes -terugleggen - NU!. Ja, jullie dachten dat het een computer was, die die zinnen zo uit de luidsprekers toverde? Nee hoor, die vrouw praat echt zo. Kon niet missen. De vrouw van de stationsomroep. Bonk bonk deed mijn hart.

Echt gebeurd? Nee, helaas niet, sorry. Maar het was een leuke fantasie. Dat doet haar stem dan wel weer met je...

(Hm, rolo's. TIJDEN geleden dat ik die gegeten heb. Zouden ze nog wel bestaan?)

Werken aan jezelf

Ik werk aan mezelf. Vanavond een netwerkgesprekje. Afgelopen weekend met een life-coach gebabbeld. Gisteren mijn moeder gebeld. In de trein een korte meditatie gedaan en op mijn werk heel veel gelachen en telkens vriendelijk "nee" gezegd.

In het kader van mijzelf en mijn nabije omgeving dus een nieuwe naam voor dit weblog:

> Jellevandijk.org

De vraag is of jullie allen in je voorkeuren en lijstjes en links de huidige website naam alvast willen vervangen door "www.jellevandijk.org". Die site verwijst nu nog linea recta naar het huidige blogspot-adres maar jellevandijk.org gaat het helemaal worden, dat voel ik nu al!

Split Brain

Sander is into split-brain patients (check his weblog in the menu on the right) and Gazzaniga.

I show a cool movie to my students of one of these patients. Such patients in time become so famous an valuable as case-studies they actually get paid salaries and sometimes live on the campus, close to the experimental lab. Don't know about this patient but the movie is cool anyway. Pay attention to the interviewer, this is Micheal J Fox's dad in Family Ties (ow! - flashback hits hard - wednesday afternoon cola chipito chips monopoly television Family Ties!)

Mijn website

Ik heb sinds vorige week een website:
jellevandijk.org
Jellevandijk.nl heb ik ook, maar dan alleen de naam. Ik vond org wel sjiek staan. Nu nog bedenken wat ik er mee ga doen. Ik heb mezelf 'professional' genoemd bij het aanmelden dus ik denk dat ik toch een eigen bedrijf ga beginnen. Ik zoek nu eerst een handig, gratis, gemakkelijk, simpel, gebruiksvriendelijk programmaatje om websites te maken want dat html kloppen is natuurlijk hopeloos ouderwets. (Die foto plaatsen lukte nog net, en dan nog wel in CSS style sheets, dat is moderne html opmaak).

Maar mijn website moet echt web 2.0 worden.

Nu nog snel even opzoeken wat dat ook alweer precies was...

Kietelen

Jahoor, het wordt weer lente, en dan ontstaan er altijd weer nieuwe 'woorden' die ineens helemaal in zijn. Tijdens vergaderingen, met name het zogenaamde MO (managementoverleg).

Het nieuwe woord van 2007 is "Kietelen".
Bijvoorbeeld:
"Dus als ik het goed begrijp, John, moet die vraag inhoudelijk vanuit het bedrijfsleven komen om voor subsidie in aanmerking te komen"
"Ja Peter, dat klopt, maar we kunnen die bedrijven natuurlijk wel kietelen met onderwerpen die wij belangrijk vinden zoals duurzaamheid of globalisering, of de vergrijzing".

Virtueel gevoel

Hebben jullie het ook? En hoe lang duurde het, voor je het had? Er zijn er vast, die het al jaaaren hebben. Er zijn er ook wellicht, die het nog niet hebben en nooit zullen krijgen ook. Ik heb het over het 'online' gevoel. Het gevoel dat je er virtueel *bent*, zeg maar. (dus niet dat je *virtueel* bent, maar dat je virtueel *bent*). Dat je dus niet gewoon meer, als fysiek persoon "even op het internet gaat kijken", maar dat je, als je de computer uit zet, dat je dan voor je gevoel 'weg' gaat en dat als je dan weer opstart en inlogt en aanlogt en in-tuned en je skype en je hyve en je gmail dubbeklikt dat je dan juist 'weer terug' bent. En dat er allemaal anderen ook *zijn* daar en dat die dan op jou zitten te wachten tot je er weer bent. Tot nu toe zat ik gewoon thuis en schreef ik een berichtje en dat stuurde ik dan "naar jullie". Maar dat is nu aan het veranderen. De laatste weken realiseer ik me dat ik daar echt ben op het net (nou niet *daar* dus, maar *hier*, want ik ben er nu, *hier*, en zo voelt dat ook). Wat maakt nou, dat je dat krijgt, dat gevoel? Is dat nou die 'presence' en die 'experience', waar de hippe design mensen het over hebben? Nou ja hoe het ook te verklaren valt: ik heb het. Ik denk al een half jaar, maar het is net als met verliefdheid, het duurt een tijd voor je het door hebt en als je het door hebt realiseer je je dat je het eigenlijk al een half jaar was. Een half jaar dus, pak hem beet, en pas nu ben ik me er bewust van. Een bijzondere ervaring.

Afijn. Tijd om mijn computer bij het grofvuil te zetten, lijkt me. Of is het daar al te laat voor?

Waarheen, waarvoor

M > HC treintelefoon alstublieft HC treintelefoon.
C > Machinist treintelefoon defect s.v.p. melding via intercom. Machinist, treintelefoon defect.
M > HC .. eh.. tja dat is wat lastig nu dat de treintelefoon is uitgevallen. HC herhaal lastig dat treintelefoon is uitgevallen, HC
C> Machinist kom er maar in dan Machinist, we zullen het er mee moeten doen, kom er maar in Machinist via de intercom
M > HC ok dan maar via de intercom. HC, luister, ik zit met een probleem.
C > Machinist maak van uw hart geen moordkuil wat hebt u op uw lever gooi het er uit laat het niet rotten Machinist herhaal geen moordkuil lever niet laten rotten.
M > HC, hoe moet ik het zeggen... ik weet niet of ik nog wel verder wil.
C > Machinist?
M > HC, laat ik er nu maar geen doekjes om winden, ik zit hier nu in de locomotief van deze intercity en we staan, zoals u weet, nu al twintig minuten stil. Ik heb u eerder gezegd dat we voor een rood sein staan. De werkelijkheid is dat we nu al weer 17 minuten lang groen licht hebben.
C > U zegt, groen licht, Machinist?
M > Ja, ik kan me het rumoer in de coupe’s nu wel indenken, HC. De verontwaardigde gezichten, de fronzen, het gefluister. De keurige heren die van hun krant op kijken. De dertigers die hun hippe MP3-spelers uitzetten en zich afvragen wat er toch in godsnaam allemaal omgeroepen wordt. De bejaarden met de suizende gehoorapparaten die het allemaal net niet verstaan kunnen. Maar het is niet anders. Ik zit hier en ik kijk zo eens voor me uit over de spoorbaan en ik denk: waarom zou ik hier nog mee doorgaan?
C > Machinist, misschien is het verstandig als ik...
M > Nee nee HC, nou niet terugkrabbelen. Net was het nog van moordkuil en rottende levers, nu wil ik ook mijn ei kwijt. Ik bedoel, denkt u zich eens in mijn situatie in. Dat rijdt maar door de hele dag en almaar rechtuit of weer terug, heen en weer, heen en weer. Die eindeloze parallelle sporen die elkaar slechts aan de einder raken..., dat monotone ritme van bils op bils op bils... Ik kan er niet goed meer tegen HC. Ik wordt er depressief van. En dat volstrekt gedetermineerde noodlot dat mij onderroepelijk tussen deze twee sporen gevangen houdt. Ik heb geen greintje vrijheid. Alles is reeds voor mij bepaald. Ik bedoel, het maakt toch goedbeschouwd geen donder uit wat ik beslis, of denk, of doe, als alles al voorbeschikt is door het ijzeren lot? Wat doet het er nog toe wat ik wil? Wat ik er van vind? Heb ik nog iets in te brengen? Nee, zeg ik, nee HC. En dan denk ik bij mezelf: dan denk ik: nou, dan doe ik dus ook niet meer mee. Dan bekijken ze het allemaal maar. Met hun bilzen. En hun sporen. Dan blijf ik hier mooi midden in het weiland staan. Hoor je me HC?! Hoor je me?? IK BLIJF HIER GEWOON STAAN! IK DOE NIET MEER MEE! IK BLIJF GEWOON IN DIT WEI – krchcchccchhh HEE BLIJF VAN ME kkrrcchh BONK Pieeep DIT VALT BUITEN UW BEVOEGDHEDEN HC IK LAAT MET NIET ZOMAAR krrachhek AAAARCHAAA BONK -----------------------
....
C > Dames en heren. De vertraging als gevolg van een kortstondige storing is voorbij. Het eerstvolgende station is ...

Invention of the book

Erg grappig filmpje, gekregen van een student Robbert die hele stoere dingen aan het doen is bij Philips Design, maar dat terzijde.

Feral children

Vandaag las ik in een boekje over een jongen die in zijn vroege kinderjaren 8 jaar lang opgesloten heeft gezeten in een kippenhok. Een vreselijk geval van kindermishandeling natuurlijk, ik kan dat soort verhalen tegenwoordig niet meer zo goed hebben als vroeger. Maar op het web kwam ik daardoor wel een site tegen waarin wel honderden verhalen staan over 'feral children', kinderen die in de natuur opgroeien en opgevoed worden door, of in de omgeving van, dieren. Tijdens de psychologielessen hebben we wel eens het bekende verhaal behandeld van de Wolvenjongen. Maar ondertussen zijn er dus blijkbaar veel meer van zulke gevallen gedocumenteerd. Fascinerend!

UPDATE: Gisteren in het nieuws: drie meisjes 7 jaar lang opgesloten door hun moeder in de kelder. Mensen zijn rare wezens. Overigens schijnt het dat deze meisjes zelf een taal ontwikkeld hadden om met elkaar te communiceren. Dat is 'straf', zoals ze in Belgie zeggen.

Dagmerrie

DAGMERRIE

(c) 2007 jelle29121975.blogspot.com