(c) 2007 jelle29121975.blogspot.com
dinsdag, januari 30, 2007
maandag, januari 29, 2007
zondag, januari 28, 2007
Melvin
Melvin is mijn vertrek binnengekomen. Hij is begonnen mij te voeden. Dat merk ik aan de stijging van mijn suikerspiegel. Het vlees wordt weer verwend vandaag! Rillingen lopen over oude, evolutionair gegroeide zenuwbanen. Zou het zondag zijn? Voor mij is het al maanden en maanden zaterdag, dus ik heb geen idee. Ik heb een zaterdag-fetish de laatste maanden, dus ik kies elke ochtend voor zaterdag. Dat is mijn goed recht. Dat is ieders recht, althans, hier, waar ik ben. Maar Melvin trekt zich van dat soort virtualiteiten niets aan. Daar waar hij leeft volgen alle dagen van de week elkaar nog medogenloos op, de een na de ander. Slechts eens in de zeven dagen is het zondag. Op zondag krijg ik extra suikers en een kippe-ei. Waar hij die eieren vandaan haalt is me een volkomen raadsel, maar interesseren doet het mij niet echt.
Ik weet niet hoe Melvin eruit ziet. Ik weet niet eens hoe ik er zelf uit zie. Maar ik kan me wel een voorstelling maken. Er zijn hier wel beelden, natuurlijk, gemaakt in de fysieke wereld en verzameld door gekken, fetishisten, psychiatrisch patienten. En alhoewel niemand het hier zou willen toegeven heeft iedereen die beelden wel eens bekeken. We zijn erg lelijk. Althans, fysiek gezien. Gelukkig hoeven we daar nooit echt naar te kijken. Maar de gedachte gaat wel eens door je hoofd, dat kun je niet uitzetten, als je met een prachtige vrouw in de bar staat te praten. Je ziet haar welgevormde lichaam en je hoort haar zwoele stem en ineens denk je: een berg vet. Een berg vet. Veel meer is het niet. Een berg, lelijk, lillend, hangend, blubbend vet. Als ik mezelf zou moeten omschrijven zou ik zeggen: ik ben naar schatting zo ongeveer driehonderd kilo lillend vet. Een vetberg. Die berg ligt in een thermoruimte en wordt eens in het half huur mechanisch gedraaid om doorliggen te voorkomen. Onderaan ons afstotelijke lichaam hangen wat slappe aanhangsels. Melvin zou nog weten wat je daar mee aan zou moeten. Maar die kant van onszelf is uberhaubt ondergestimuleerd geweest en daarom nauwelijks ontwikkeld. De andere kant echter, wat vroeger de bovenkant geweest moet zijn, die is interessanter. Wij hebben een groot hoofd. Een hoofd dat er in aanleg niet zeer anders uit ziet dan bijvoorbeeld het hoofd van Melvin, althans, zoals ik mij het hoofd van Melvin voorstel. Een hoofd zoals een mensenhoofd er al millenialang uit moet hebben gezien. Maar de meeste gaten in het hoofd zijn gevuld en gesloten. De oren zijn onherkenbaar verschrompeld. Het schijnt dat wij in rudimentaire vorm nog oogbollen hebben. Je zou ze van de buitenkant niet meer kunnen zien want onze oogleden zijn gesloten en vergroeid en zouden zich nooit meer kunnen openen. Het enige dat nog vollop in leven is, is de mond. Hierin steekt een buis. Deze buis voert naar een verdeelstation. Daar doet Melvin zijn werk.
Het zou natuurlijk evengoed mogelijk zijn geweest om mij rechtstreeks in de bloedbaan te injecteren. Er zijn experimenten mee geweest. Het bleek moeilijker dan gedacht. Het spijsverteringssysteem is een complex systeem. Miljoenen neuronen houden zich er zoet mee. En die neuronen kun je niet zomaar uitschakelen. Want de neuronen zijn het goud van deze tijd. We lieten de spijsvertering dus intact. En daarom voedt Melvin mij ‘good old fashioned’ via mijn slokdarm suikers, vitaminen en koolhydraten – en gezuiverd water.
Mijn hoofd is groter dan dat van Melvin, daar kan ik met 99% zekerheid van uit gaan. Het bevat namelijk een anderhalf keer zo grote cortex. En die cortex is verbonden met de wereld waarin ik leef. De matrix, zoals Martin het noemt, maar Martin is een cult-freak. In de matrix ben ik blond en gespierd. Het is verbazend te zien hoeveel blonde gespierde mannen er hier zijn. Je zou zeggen dat de aardigheid er dan wel snel af gaat, als iedereen blond en gespierd is. Niets is minder waar. Blond en gespierd is wat ons spijsverteringsstelsel ons opdraagt te wensen te zijn.
Wij leven in twee werelden, Melvin en ik. Ik ben zijn werkgever, maar we hebben nooit een woord met elkaar gewisseld. Ik weet wel het een en ander over zijn wereld. Het is er donker, vervuild, vergiftigd. Er is teveel smog, te weinig ozon, teveel regen, te weinig drinkbaar water. Melvin leeft hoogstwaarschijnlijk met zijn gezin in een krot in een wijk met krotten en komt elke dag naar mijn physical om mij te voeden en zijn salaris te incasseren. Zo deed zijn vader dat voor hem en zijn vader voor hem bij mijn vader. Familiebanden zijn cruciaal in zijn wereld en dat zijn ze ook in de onze. Het laatste dat je wilt is dat je in de handen komt van Physical Wellfare, die je direct een poot uitdraaien door je bankrekening te blokkeren en je te verplichten kleding te dragen met het logo van het PW bureau. Maar ja, wat moet je, als je voeder sterft of ineens wegblijft, en je suikers dalen en je geen familie hebt om je op te vangen?
Mijn homeostase bereikt zijn equilibrium. Als ik zou kunnen zuchten zou ik zuchten. Een rekening komt binnen en ik betaal, zoals altijd. Het is mijn enige virtuele contact met de fysieke wereld. Met Melvin. Melvin zal een nummer krijgen dat hij zal vermenigvuldigen met een nummer in zijn hoofd dat hij alleen kent. De uitkomst zal hij invoeren in een of andere antieke bankmachine in een antiek gebouw dat verzuurd is door de regen. Daarmee zal het saldo van zijn rekening stijgen voor precies het bedrag dat het bij mij zal dalen. En met dat saldo zal hij zijn ding kunnen doen, daar op straat. God mag weten hoe hij het volhoudt. Maar hij houdt het vol. En daarmee houdt hij mij in leven.
Melvin, je weet het niet, maar ik hou van je.
Ik weet niet hoe Melvin eruit ziet. Ik weet niet eens hoe ik er zelf uit zie. Maar ik kan me wel een voorstelling maken. Er zijn hier wel beelden, natuurlijk, gemaakt in de fysieke wereld en verzameld door gekken, fetishisten, psychiatrisch patienten. En alhoewel niemand het hier zou willen toegeven heeft iedereen die beelden wel eens bekeken. We zijn erg lelijk. Althans, fysiek gezien. Gelukkig hoeven we daar nooit echt naar te kijken. Maar de gedachte gaat wel eens door je hoofd, dat kun je niet uitzetten, als je met een prachtige vrouw in de bar staat te praten. Je ziet haar welgevormde lichaam en je hoort haar zwoele stem en ineens denk je: een berg vet. Een berg vet. Veel meer is het niet. Een berg, lelijk, lillend, hangend, blubbend vet. Als ik mezelf zou moeten omschrijven zou ik zeggen: ik ben naar schatting zo ongeveer driehonderd kilo lillend vet. Een vetberg. Die berg ligt in een thermoruimte en wordt eens in het half huur mechanisch gedraaid om doorliggen te voorkomen. Onderaan ons afstotelijke lichaam hangen wat slappe aanhangsels. Melvin zou nog weten wat je daar mee aan zou moeten. Maar die kant van onszelf is uberhaubt ondergestimuleerd geweest en daarom nauwelijks ontwikkeld. De andere kant echter, wat vroeger de bovenkant geweest moet zijn, die is interessanter. Wij hebben een groot hoofd. Een hoofd dat er in aanleg niet zeer anders uit ziet dan bijvoorbeeld het hoofd van Melvin, althans, zoals ik mij het hoofd van Melvin voorstel. Een hoofd zoals een mensenhoofd er al millenialang uit moet hebben gezien. Maar de meeste gaten in het hoofd zijn gevuld en gesloten. De oren zijn onherkenbaar verschrompeld. Het schijnt dat wij in rudimentaire vorm nog oogbollen hebben. Je zou ze van de buitenkant niet meer kunnen zien want onze oogleden zijn gesloten en vergroeid en zouden zich nooit meer kunnen openen. Het enige dat nog vollop in leven is, is de mond. Hierin steekt een buis. Deze buis voert naar een verdeelstation. Daar doet Melvin zijn werk.
Het zou natuurlijk evengoed mogelijk zijn geweest om mij rechtstreeks in de bloedbaan te injecteren. Er zijn experimenten mee geweest. Het bleek moeilijker dan gedacht. Het spijsverteringssysteem is een complex systeem. Miljoenen neuronen houden zich er zoet mee. En die neuronen kun je niet zomaar uitschakelen. Want de neuronen zijn het goud van deze tijd. We lieten de spijsvertering dus intact. En daarom voedt Melvin mij ‘good old fashioned’ via mijn slokdarm suikers, vitaminen en koolhydraten – en gezuiverd water.
Mijn hoofd is groter dan dat van Melvin, daar kan ik met 99% zekerheid van uit gaan. Het bevat namelijk een anderhalf keer zo grote cortex. En die cortex is verbonden met de wereld waarin ik leef. De matrix, zoals Martin het noemt, maar Martin is een cult-freak. In de matrix ben ik blond en gespierd. Het is verbazend te zien hoeveel blonde gespierde mannen er hier zijn. Je zou zeggen dat de aardigheid er dan wel snel af gaat, als iedereen blond en gespierd is. Niets is minder waar. Blond en gespierd is wat ons spijsverteringsstelsel ons opdraagt te wensen te zijn.
Wij leven in twee werelden, Melvin en ik. Ik ben zijn werkgever, maar we hebben nooit een woord met elkaar gewisseld. Ik weet wel het een en ander over zijn wereld. Het is er donker, vervuild, vergiftigd. Er is teveel smog, te weinig ozon, teveel regen, te weinig drinkbaar water. Melvin leeft hoogstwaarschijnlijk met zijn gezin in een krot in een wijk met krotten en komt elke dag naar mijn physical om mij te voeden en zijn salaris te incasseren. Zo deed zijn vader dat voor hem en zijn vader voor hem bij mijn vader. Familiebanden zijn cruciaal in zijn wereld en dat zijn ze ook in de onze. Het laatste dat je wilt is dat je in de handen komt van Physical Wellfare, die je direct een poot uitdraaien door je bankrekening te blokkeren en je te verplichten kleding te dragen met het logo van het PW bureau. Maar ja, wat moet je, als je voeder sterft of ineens wegblijft, en je suikers dalen en je geen familie hebt om je op te vangen?
Mijn homeostase bereikt zijn equilibrium. Als ik zou kunnen zuchten zou ik zuchten. Een rekening komt binnen en ik betaal, zoals altijd. Het is mijn enige virtuele contact met de fysieke wereld. Met Melvin. Melvin zal een nummer krijgen dat hij zal vermenigvuldigen met een nummer in zijn hoofd dat hij alleen kent. De uitkomst zal hij invoeren in een of andere antieke bankmachine in een antiek gebouw dat verzuurd is door de regen. Daarmee zal het saldo van zijn rekening stijgen voor precies het bedrag dat het bij mij zal dalen. En met dat saldo zal hij zijn ding kunnen doen, daar op straat. God mag weten hoe hij het volhoudt. Maar hij houdt het vol. En daarmee houdt hij mij in leven.
Melvin, je weet het niet, maar ik hou van je.
zaterdag, januari 27, 2007
Technische informatie
We zijn nu over naar de nieuwe versie van Blogger.
De lay-out is ook veranderd, aan de rechterkant zie je nu bijv ook posts gecategoriseerd per 'label'. Ik heb alleen mijn posts nooit gelabeled, dus nu heb ik dat voor een klein gedeelte gedaan. U mag stemmen voor de 'best of' posts, want dat label ga ik nog maken.
Je ziet nu ook alle posts in alle maanden in een lange lijst. Het patroon is dat ik na de zomervakantie en na/in de kerstvakantie weer goede moed heb. Daarna zakt het in. Mei/juni en oktober/november zijn de schaarste-maanden. Dan moeten jullie het doen met Edward, uiterst solide en betrouwbaar als het er op aankomt.
De lay-out is ook veranderd, aan de rechterkant zie je nu bijv ook posts gecategoriseerd per 'label'. Ik heb alleen mijn posts nooit gelabeled, dus nu heb ik dat voor een klein gedeelte gedaan. U mag stemmen voor de 'best of' posts, want dat label ga ik nog maken.
Je ziet nu ook alle posts in alle maanden in een lange lijst. Het patroon is dat ik na de zomervakantie en na/in de kerstvakantie weer goede moed heb. Daarna zakt het in. Mei/juni en oktober/november zijn de schaarste-maanden. Dan moeten jullie het doen met Edward, uiterst solide en betrouwbaar als het er op aankomt.
vrijdag, januari 26, 2007
Audioblog 2
Hier een tweede audioblog die ik al een tijdje klaar had liggen.. Of had ik die al een keer gepost?
Maar ja, nu ben ik visueel gegaan (zie vorige post). Dus of dat audio nog toekomst heeft... toch wat eendimensionaal, op een bepaalde manier.
Maar ja, nu ben ik visueel gegaan (zie vorige post). Dus of dat audio nog toekomst heeft... toch wat eendimensionaal, op een bepaalde manier.
Getekende blog
vandaag heb ik voor het eerst een blog getekend in plaats van geschreven
Ik kwam trouwens op het idee omdat Marieke mij wees op een leuk online blogstripje .
NB het is trouwens (vooralsnog) een deels *fictief* verhaaltje. (Je mag zelf verzinnen wat er fictief is).
Ik kwam trouwens op het idee omdat Marieke mij wees op een leuk online blogstripje .
NB het is trouwens (vooralsnog) een deels *fictief* verhaaltje. (Je mag zelf verzinnen wat er fictief is).
maandag, januari 22, 2007
Eigenvectors
Soms zijn er momenten dat ik dit soort tekst zou willen snappen:
Ik kan je vertellen dat het werkelijk heel belangrijk is wat hier staat, dat het top-of-the-bill wiskunde is en dat je het zou moeten snappen als je bijvoorbeeld de oorsprong van het leven of meer van dat soort belangrijke zaken zou willen begrijpen.
Maar ja, dan gaan die momenten toch ook altijd weer voorbij...
Whereas the (global) Lyapunov exponent gives a measure for
the total predictability of a system, it is sometimes
interesting to estimate the local predictability around a
point x0 in phase space. This may be done through the
eigenvalues of the Jacobian matrix J^0(x0). These eigenvalues
are also called local Lyapunov exponents.
Ik kan je vertellen dat het werkelijk heel belangrijk is wat hier staat, dat het top-of-the-bill wiskunde is en dat je het zou moeten snappen als je bijvoorbeeld de oorsprong van het leven of meer van dat soort belangrijke zaken zou willen begrijpen.
Maar ja, dan gaan die momenten toch ook altijd weer voorbij...
vrijdag, januari 12, 2007
Balotje .. in Nijmegen?
Voor de jonge vaders en moeders onder ons mag ik graag een leuk boekje 'web-pluggen' dat Jonas vandaag in de bibliotheek (ja, hij is er nu al twee keer geweest) uit de kast trok: Balotje en het paard van Yvonne Jagtenberg. Wat er nou zo leuk aan is, is dat de tekeningen erg mooi zijn, met krijt, en aan de ene kant karikaturaal, maar aan de andere kant zijn de decors weer erg realistisch. Ik vermoed dat de illustratrice eerst foto's genomen heeft van echte scene's en die dan 'verillustreerd' heeft. Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik het sterke vermoeden heeft dat de foto's genomen zijn rondom de Ooij en de overkant van de waalbrug, bij Nijmegen. Of nou ja, elk ander 'zomerdijk'-gebied in het Land van Maas en Waal kan het ook zijn natuurlijk. Maar toch, die brug, die bomen, die dijk, die spoorbrug er zo naast: dat kan toch haast niet anders? Ook leuk voor Nijmeegse vaders en moeders dus...
UPDATE:
Ik heb gisteren een mail gestuurd aan mevrouw Jagtenberg en vandaag al antwoord: het klopt, het boek speelt zich af rondom Nijmegen. Ze woonde zelf in Heteren. En Oom Ben (een van de personen uit het boek) is gebaseerd op de Nijmeegse schrijver Ben Kuipers. Grappig he.
donderdag, januari 11, 2007
stuur je geheim via een kaartje
Net via de wereld draait door ontdekt:
Briefgeheimen . Een site met ingestuurde ansichtkaarten waarop mensen een geheim van zichzelf bekennen. Anoniem, daarom werkt het alleen met ansichtkaarten en niet via email (dan ben je traceerbaar). Super concept. Op dit moment is de server al overbelast dus ik kon niet eens kijken hoe het er uit zag maar op televisie lieten ze enkele voorbeelden zien, zoals "Ik wilde een jongen" (meisje geboren), en "He has been in prison for 2 years now because of something I did. Nine more years to go". Maar ook "Ik heb mijn incontinente kat in een kinderboerderij achtergelaten omdat ik geen 800 euro voor een operatie wilde betalen".
Het is gebaseerd op de amerikaanse versie
Briefgeheimen . Een site met ingestuurde ansichtkaarten waarop mensen een geheim van zichzelf bekennen. Anoniem, daarom werkt het alleen met ansichtkaarten en niet via email (dan ben je traceerbaar). Super concept. Op dit moment is de server al overbelast dus ik kon niet eens kijken hoe het er uit zag maar op televisie lieten ze enkele voorbeelden zien, zoals "Ik wilde een jongen" (meisje geboren), en "He has been in prison for 2 years now because of something I did. Nine more years to go". Maar ook "Ik heb mijn incontinente kat in een kinderboerderij achtergelaten omdat ik geen 800 euro voor een operatie wilde betalen".
Het is gebaseerd op de amerikaanse versie
Situatie
Een situatie lokt gedrag uit. Vandaag op de fiets naar huis. Ik rij op de Lange Viestraat richting Neude. Bij het hoofdpostkantoor is de straat afgezet. Fietsers konden niet rechtdoor. Borden wezen ons naar links, de Oudegracht op. Auto's mochten ook niet verder, die werden door een agent linksaf gedirigeerd. Ik stop en vraag wat er aan de hand is. "De dakpannen vielen eraf", zeg de diender, en hij geeft een kort knikje richting het beroemde gebouw van Berlage achter hem.
Achter mij wil een fietser linksaf de weg oversteken, de gracht op, zoals de bedoeling is. Maar een stadsbus komt aanrijden over de weg. De agent roept de fietser geirriteerd tot de orde: "Pas toch op man. Zie je die bus dan niet? Uitkijken.". De bus rijdt rechtdoor en neemt het dakpannengevaar blijkbaar voor lief. "Wat denk je dan, dat die bus daar linksaf die steeg in gaat?", bijt de agent de fietser toe. "Tjonge jonge", besluit hij, terwijl hij terug naar zijn plek loopt.
Ik fiets door en een aantal inzichten schieten mij door het hoofd.
1) De agent doet voorkomen alsof het stom en dom is van de fietser om vlak voor een bus over te steken. Natuurlijk is dat stom en dom. Maar niet *van de fietser*. Die fietser kan daar niets aan doen. Het is volstrekt normaal, natuurlijk, menselijk, om in die situatie op dat moment de bus niet te zien aankomen.
2) Misschien zag de fietser de bus wel aankomen, maar trok niet de conclusie dat die bus rechtdoor ging rijden. De feiten wezen er wel op: de bus kon inderdaad niet de gracht op. Is dat iets dat je je in een flits van een seconde realiseert? Nee natuurlijk niet en de agent kan ook niet verwachten dat de fietser zoiets bedenkt. Voor de politieagent is de bus echter in zijn directe centrale belangstelling omdat hij alles naar links moet sturen, behalve de bus. Het is overigens niet zo dat de fietser helemaal geen logische gevolgtrekkingen kon maken: hij zag dat iedereen werd omgeleid, en concludeerde dus dat de bus ook naar links zou gaan. Dat is een conclusie die niet overeenkomt met de dagelijkse gang van zaken, want normaal zou iemand nooit zomaar proberen over te steken op die drukke kruising, in de spits, terwijl er een bus aan kwam.
3) De politieagent reageerde onbehoorlijk negatief en beschuldigend, maar zeer waarschijnlijk had dit ook te maken met een angst van de agent dat hij zelf een fout had gemaakt. Immers, hij was daar om het verkeer in goede banen te leiden en zou behoorlijk op zijn flikker krijgen als er onder zijn ogen een fietser onder een bus zou komen. De vraag is dus of hij die angst niet enigzins afreageerde door de fietser van domheid te betichten.
4) Ook ik was schuldig. Ik had de agent van zijn taak afgeleid. De hoofdtaak van de agent was het verkeer te regelen. Maar een agent op straat heeft ook een publieke functie. Maar informatie verschaffen is natuurlijk minder belangrijk dan de veiligheid bewaken. Als ik daar niet gestaan had, had de agent op een veel duidelijker manier, en waarschijnlijk een fractie van een seconde eerder, een positie ingenomen om de bus rechtdoor te laten. Dat was een zichtbaar signaal geweest dat de fietser wellicht had doen besluiten om te kijken en te stoppen. Wellicht dat de agent zich dat ook besefte.
Het feit dat professionals zoals politie-agenten, ICT-medewerkers, winkelpersoneel, docenten en meer van zulk volk er bij voortduring vanuit gaat dat de mensen met wie zij te maken hebben (burgers, kantoorpersoneel, klanten, studenten) alle relevante kennis en cognitieve capaciteit ten alle tijde beschikbaar hebben om een rationele afweging te maken en 'de juiste' beslissing te nemen is een groot sociaal probleem, waardoor veel mensen dagelijks negatieve ervaringen hebben en gefrustreerd raken.
Achter mij wil een fietser linksaf de weg oversteken, de gracht op, zoals de bedoeling is. Maar een stadsbus komt aanrijden over de weg. De agent roept de fietser geirriteerd tot de orde: "Pas toch op man. Zie je die bus dan niet? Uitkijken.". De bus rijdt rechtdoor en neemt het dakpannengevaar blijkbaar voor lief. "Wat denk je dan, dat die bus daar linksaf die steeg in gaat?", bijt de agent de fietser toe. "Tjonge jonge", besluit hij, terwijl hij terug naar zijn plek loopt.
Ik fiets door en een aantal inzichten schieten mij door het hoofd.
1) De agent doet voorkomen alsof het stom en dom is van de fietser om vlak voor een bus over te steken. Natuurlijk is dat stom en dom. Maar niet *van de fietser*. Die fietser kan daar niets aan doen. Het is volstrekt normaal, natuurlijk, menselijk, om in die situatie op dat moment de bus niet te zien aankomen.
2) Misschien zag de fietser de bus wel aankomen, maar trok niet de conclusie dat die bus rechtdoor ging rijden. De feiten wezen er wel op: de bus kon inderdaad niet de gracht op. Is dat iets dat je je in een flits van een seconde realiseert? Nee natuurlijk niet en de agent kan ook niet verwachten dat de fietser zoiets bedenkt. Voor de politieagent is de bus echter in zijn directe centrale belangstelling omdat hij alles naar links moet sturen, behalve de bus. Het is overigens niet zo dat de fietser helemaal geen logische gevolgtrekkingen kon maken: hij zag dat iedereen werd omgeleid, en concludeerde dus dat de bus ook naar links zou gaan. Dat is een conclusie die niet overeenkomt met de dagelijkse gang van zaken, want normaal zou iemand nooit zomaar proberen over te steken op die drukke kruising, in de spits, terwijl er een bus aan kwam.
3) De politieagent reageerde onbehoorlijk negatief en beschuldigend, maar zeer waarschijnlijk had dit ook te maken met een angst van de agent dat hij zelf een fout had gemaakt. Immers, hij was daar om het verkeer in goede banen te leiden en zou behoorlijk op zijn flikker krijgen als er onder zijn ogen een fietser onder een bus zou komen. De vraag is dus of hij die angst niet enigzins afreageerde door de fietser van domheid te betichten.
4) Ook ik was schuldig. Ik had de agent van zijn taak afgeleid. De hoofdtaak van de agent was het verkeer te regelen. Maar een agent op straat heeft ook een publieke functie. Maar informatie verschaffen is natuurlijk minder belangrijk dan de veiligheid bewaken. Als ik daar niet gestaan had, had de agent op een veel duidelijker manier, en waarschijnlijk een fractie van een seconde eerder, een positie ingenomen om de bus rechtdoor te laten. Dat was een zichtbaar signaal geweest dat de fietser wellicht had doen besluiten om te kijken en te stoppen. Wellicht dat de agent zich dat ook besefte.
Het feit dat professionals zoals politie-agenten, ICT-medewerkers, winkelpersoneel, docenten en meer van zulk volk er bij voortduring vanuit gaat dat de mensen met wie zij te maken hebben (burgers, kantoorpersoneel, klanten, studenten) alle relevante kennis en cognitieve capaciteit ten alle tijde beschikbaar hebben om een rationele afweging te maken en 'de juiste' beslissing te nemen is een groot sociaal probleem, waardoor veel mensen dagelijks negatieve ervaringen hebben en gefrustreerd raken.
zaterdag, januari 06, 2007
vrijdag, januari 05, 2007
Vader en zoon issues
Er komt een dag dat een vader door zijn zoon een vraag krijgt voorgelegd waar hij geen antwoord meer op weet. Die dag valt het zorgvuldig opgebouwde imago van de veilige, sterke, alwetende Pap in duigen. De zoon gaat er ondertussen met nieuwe guru's en leermeesters en voorbeelden vandoor en je hebt het nakijken.
Voor mij is die dag reeds heden aangebroken. Terwijl Jonas nog niet eens kan praten! Mijn zoon wijst de laatste tijd nogal eens dingen aan. Hij roept dan iets wat ik interpreteer als "Wat is dat?". Het klinkt ongeveer als "Esta?". Dat zou Spaans kunnen zijn, maar laat ik niet meer bij elkaar fantaseren dan strict noodzakelijk. Hoe het ook zij, in voorkomende gevallen geef ik, als vader, uiteraard de noodzakelijke informatie. "Een lamp!". "De deur!". "Een koe! (En wat zegt de koe? Boe!)". "Dat is de kat. Die kat heet Fritz. Dag Fritz! (Zwaai maar naar Fritz!) Dag Fritz!".
Dat ging allemaal prima, tot vandaag. Ik sta in mijn gang en Jonas zit in de buggy, klaar om naar buiten gereden te worden. Hij kijkt naar links en wijst op een zwarte metalen doos die daar aan de muur hangt. "Esta?". Ik kijk naar de doos. Het is een ouderwets soort doos uit een vorige eeuw die een of andere verbinding lijkt te hebben met de stoppenkast die erboven hangt. Maar wat het is? Ik moet het antwoord schuldig blijven.
Ik probeer me er nog uit te redden met: "Dat? Dat is een doos! Een zwarte doos! Dag doos. Zwaai maar naar de doos. Dag doos!"
Jonas steekt zijn hand even lafjes buitenboord, plichtmatig. Hij is duidelijk niet onder de indruk. Op straat zie ik hem al ineens een stuk vrolijker glimlachen tegen de overbuurman, die 'in de techniek' zit. Ik was uitgerangeerd.
Voor mij is die dag reeds heden aangebroken. Terwijl Jonas nog niet eens kan praten! Mijn zoon wijst de laatste tijd nogal eens dingen aan. Hij roept dan iets wat ik interpreteer als "Wat is dat?". Het klinkt ongeveer als "Esta?". Dat zou Spaans kunnen zijn, maar laat ik niet meer bij elkaar fantaseren dan strict noodzakelijk. Hoe het ook zij, in voorkomende gevallen geef ik, als vader, uiteraard de noodzakelijke informatie. "Een lamp!". "De deur!". "Een koe! (En wat zegt de koe? Boe!)". "Dat is de kat. Die kat heet Fritz. Dag Fritz! (Zwaai maar naar Fritz!) Dag Fritz!".
Dat ging allemaal prima, tot vandaag. Ik sta in mijn gang en Jonas zit in de buggy, klaar om naar buiten gereden te worden. Hij kijkt naar links en wijst op een zwarte metalen doos die daar aan de muur hangt. "Esta?". Ik kijk naar de doos. Het is een ouderwets soort doos uit een vorige eeuw die een of andere verbinding lijkt te hebben met de stoppenkast die erboven hangt. Maar wat het is? Ik moet het antwoord schuldig blijven.
Ik probeer me er nog uit te redden met: "Dat? Dat is een doos! Een zwarte doos! Dag doos. Zwaai maar naar de doos. Dag doos!"
Jonas steekt zijn hand even lafjes buitenboord, plichtmatig. Hij is duidelijk niet onder de indruk. Op straat zie ik hem al ineens een stuk vrolijker glimlachen tegen de overbuurman, die 'in de techniek' zit. Ik was uitgerangeerd.
Ethische dagen
Vandaag (gisteren, moet ik zeggen, het is al na twaalven) waarde een ware ethische vloedgolf over ons land. Om te beginnen: in Friesland spraken wijze heren op een landgoed met elkaar over het al dan niet opnemen van medisch-etische kwesties in een al dan niet regeeraccoord. De rest van de wereld, ondertussen, had het nogal moeilijk met de doodstraf in het algemeen en met de ophanging van S. Houssein in het bijzonder. Op de voorpagina van de NRC stond een stuk over 'nep-buurtbewoners' die in opdracht van de woningbouwvereniging (stiekem) praatjes gaan maken op straat - en of dat wel mag. Artsen willen meer ziektes gaan testen met de hielprik maar de politiek vond tot nu toe dat ouders niet te weten hoeven komen dat hun kind leidt aan een ongeneeslijke aandoening. Een 93-jarige vrouw moet op het naturalisatiefeest komen, ook al is ze geboren en getogen in Nederland. En als klap op de vuurpijl: mag je, zoals Amerikaanse artsen deden, de lichamelijke groei van een zwaar verstandelijk gehandicapt meisje stopzetten door haar baarmoeder te verwijderen en haar een hormoonbehandeling te geven?
Om duidelijk te zijn: ik ben principieel tegen dit soort ethisch geweld. Het is slecht voor het mentale welzijn en zou hoe dan ook verboden moeten worden.
Om duidelijk te zijn: ik ben principieel tegen dit soort ethisch geweld. Het is slecht voor het mentale welzijn en zou hoe dan ook verboden moeten worden.
woensdag, januari 03, 2007
All you need is love
Ik heb een idee voor een nieuw programma:
Een kruising van all you need is love en Big Brother. Een stuk of wat eenzame mensen, wier wederhelft in Australie woont of in Amerika, of iig heel ver weg, strijd met elkaar om de hoofdprijs: een weerzien met je geliefde. Emotionele filmpjes over hoe lang de kandidaat zijn geliefde al niet heeft gezien, wat ze allemaal samen hebben meegemaakt, etc, worden afgewisseld met de harde strijd. U, als publiek, stemt namelijk per SMS elk uur een van deze minkukels de show uit. (Ja ook die man die zijn ouders uit Burkina Faso al 12 jaar niet gezien heeft omdat het oorlog was). Alleen de allerzieligste, leukte, grappigste kandidaat krijgt op het eind zijn geliefde te zien (dramatisch moment als de deur open gaat). De afvallers krijgen niets, behalve een videoboodschap van de persoon van hun dromen. Die geliefde ondertussen, staat op het vliegveld te wachten (spanning, inzoomen!) en wordt, indien weggestemd, zonder pardon weer terug op de eerste vlucht naar land van herkomst gebonjourd. (Ja dat is nog het ergste: ze *waren* natuurlijk allemaal al met het vliegtuig gekomen, maar ze moeten ongezien retour!).
Ja ik denk, televisie: we moeten verder mensen, we moeten verder!
Een kruising van all you need is love en Big Brother. Een stuk of wat eenzame mensen, wier wederhelft in Australie woont of in Amerika, of iig heel ver weg, strijd met elkaar om de hoofdprijs: een weerzien met je geliefde. Emotionele filmpjes over hoe lang de kandidaat zijn geliefde al niet heeft gezien, wat ze allemaal samen hebben meegemaakt, etc, worden afgewisseld met de harde strijd. U, als publiek, stemt namelijk per SMS elk uur een van deze minkukels de show uit. (Ja ook die man die zijn ouders uit Burkina Faso al 12 jaar niet gezien heeft omdat het oorlog was). Alleen de allerzieligste, leukte, grappigste kandidaat krijgt op het eind zijn geliefde te zien (dramatisch moment als de deur open gaat). De afvallers krijgen niets, behalve een videoboodschap van de persoon van hun dromen. Die geliefde ondertussen, staat op het vliegveld te wachten (spanning, inzoomen!) en wordt, indien weggestemd, zonder pardon weer terug op de eerste vlucht naar land van herkomst gebonjourd. (Ja dat is nog het ergste: ze *waren* natuurlijk allemaal al met het vliegtuig gekomen, maar ze moeten ongezien retour!).
Ja ik denk, televisie: we moeten verder mensen, we moeten verder!
Gekleurde petjes
Mooi voorbeeld van "Embedded Cognition" (het idee, dat niet alle kennis in je hoofd ligt opgeslagen, maar dat de omgeving ook direct invloed heeft op je gedrag, en je helpt problemen op te lossen, zonder dat jij hoeft 'na te denken')
In de krant stond laatst een interview met een dure fusie-advocaat die zei dat op de avond waarop er een 'deal' gesloten gaat worden tussen twee grote partijen ("closing night") iedereen een baseball-petje draagt in een eigen kleur. De directeuren, de advocaten, de adviseurs, etc... Zo weet je altijd wie bij wie hoort en is er minder risico dat iemand ineens een kamer binnenstapt en stiekem de beraadslagingen van de tegenpartij gaat afluisteren.
Dit zijn hoog-opgeleide volwassen mensen. Toch hebben zij een dergelijke simpele truuk nodig om hun werk goed (beter) te kunnen doen. Dat heeft alles te maken met de externe omstandigheden: iedereen draagt daar dezelfde donkerblauwe pakken en heeft hetzelfde saaie kapsel, dus iedereen *lijkt* ook zo op elkaar. Zo vergiste ik me vroeger altijd in onze makelaar en de makelaar van de verkoper, als ik met mijn ouders mee ging om huizen te kijken. Maar nog belangrijker zijn de 'interne' omstandigheden van de personen aanwezig: op closing night is iedereen natuurlijk hooggespannen. En teveel spanning (emotie) werkt slecht voor ons rationele oordeelsvermogen. Onze waarneming wordt erg vernauwd. Deze petjes zijn eigenlijk het equivalent van de bordjes 'nooduitgang' en de stricte procedures (drills) militairen en politie-agenten in een crisissituatie.
Cultureel gezien lijkt het me dan wel weer typisch Amerikaans om je niet te schamen voor belachelijke baseball-petjes en gewoon die dingen op je kop te zetten, omdat het werkt, omdat het veel geld en grote deals oplevert, omdat het functioneel is. Ik vraag me af of ze dat in Frankrijk of Engeland ook doen. Je moet toch durven toegeven dat er op zo'n avond blijkbaar al snel hele stomme/domme inschattingsfouten gemaakt worden.
In de krant stond laatst een interview met een dure fusie-advocaat die zei dat op de avond waarop er een 'deal' gesloten gaat worden tussen twee grote partijen ("closing night") iedereen een baseball-petje draagt in een eigen kleur. De directeuren, de advocaten, de adviseurs, etc... Zo weet je altijd wie bij wie hoort en is er minder risico dat iemand ineens een kamer binnenstapt en stiekem de beraadslagingen van de tegenpartij gaat afluisteren.
Dit zijn hoog-opgeleide volwassen mensen. Toch hebben zij een dergelijke simpele truuk nodig om hun werk goed (beter) te kunnen doen. Dat heeft alles te maken met de externe omstandigheden: iedereen draagt daar dezelfde donkerblauwe pakken en heeft hetzelfde saaie kapsel, dus iedereen *lijkt* ook zo op elkaar. Zo vergiste ik me vroeger altijd in onze makelaar en de makelaar van de verkoper, als ik met mijn ouders mee ging om huizen te kijken. Maar nog belangrijker zijn de 'interne' omstandigheden van de personen aanwezig: op closing night is iedereen natuurlijk hooggespannen. En teveel spanning (emotie) werkt slecht voor ons rationele oordeelsvermogen. Onze waarneming wordt erg vernauwd. Deze petjes zijn eigenlijk het equivalent van de bordjes 'nooduitgang' en de stricte procedures (drills) militairen en politie-agenten in een crisissituatie.
Cultureel gezien lijkt het me dan wel weer typisch Amerikaans om je niet te schamen voor belachelijke baseball-petjes en gewoon die dingen op je kop te zetten, omdat het werkt, omdat het veel geld en grote deals oplevert, omdat het functioneel is. Ik vraag me af of ze dat in Frankrijk of Engeland ook doen. Je moet toch durven toegeven dat er op zo'n avond blijkbaar al snel hele stomme/domme inschattingsfouten gemaakt worden.
Dat vind ik zo erg he
Twee vrouwen in een cafe, vorige week:
"Wat ik zo erg vind is dat zij zo roddelen"
"Oja joh?"
"Ja, dan weet ik bijvoorbeeld al zeker dat zij nu thuis op de bank zitten en over ons zitten te roddelen"
"Gatver nee!"
"Ja, dat vind ik zo erg he"
"Vreselijk"
"Dan zitten ze zo samen over ons te praten en dan zeggen ze van ja die M die zal wel weer zus en zo weetjewel? En dan lachen ze zo. Dan zitten ze gewoon om je te lachen, op die bank. Echt heel sneu"
"Ja supersneu"
"Zielig gewoon"
"Ja zielig"
"Eigenlijk zijn ze heel erg, die twee. Ha ha"
"Ja, ha ha"
"Wat ik zo erg vind is dat zij zo roddelen"
"Oja joh?"
"Ja, dan weet ik bijvoorbeeld al zeker dat zij nu thuis op de bank zitten en over ons zitten te roddelen"
"Gatver nee!"
"Ja, dat vind ik zo erg he"
"Vreselijk"
"Dan zitten ze zo samen over ons te praten en dan zeggen ze van ja die M die zal wel weer zus en zo weetjewel? En dan lachen ze zo. Dan zitten ze gewoon om je te lachen, op die bank. Echt heel sneu"
"Ja supersneu"
"Zielig gewoon"
"Ja zielig"
"Eigenlijk zijn ze heel erg, die twee. Ha ha"
"Ja, ha ha"
Abonneren op:
Berichten (Atom)
