Jellevandijk.org

Nieuw blog via wordpress

2007-07-19T14:14:00.000+02:00

Je vindt mij tegenwoordig hier: jellevandijk.org

Al daar een provisorische ingang naar mijn provisorisch nieuwe weblog, evenals een link naar dit weblog hier. SVP updat je favorieten en links en andere verwijzingen en verwijs naar jellevandijk.org, "an organisation of which you can be part!"

Kennislink (5)

2007-07-01T21:58:00.000+02:00

Onze eerste bijdrage aan kennislink, over cognitieve neurowetenschap, is eigenlijk meer van Nienke, die schreef het grootste gedeelte.

kennislink (4)

2007-07-01T21:48:00.000+02:00

De meester vertelt, over motoriek (the basics)

kennislink (3)

2007-07-01T21:45:00.000+02:00

Een gouwe ouwe, over motorische aansturing

Kennislink (2)

2007-07-01T21:41:00.000+02:00

De meester vertelt, over kennis.

Oja het zijn overigens geredigeerde teksten dus pak me niet op een woord...

kennislink (1)

2007-07-01T21:34:00.000+02:00

De meester vertelt, over waarnemen

Comments mbt fouten/onvolkomendheden welkom, dan kan ik dat verbeteren.

verdacht gepiep

2007-06-21T20:14:00.000+02:00

Nu ben ik het zat. Met een briefje de straat op. Wie heeft er in vredesnaam een autoalarm dat almaar hard blijft piepen? Ik kan er niet van slapen. Alle leasebakken met rode lampjes loop ik af, maar geen prijs. Op gehoor naar de garage aan de overkant. Hier komt het vandaan, dat hoor ik duidelijk! Wat houden ze daar verborgen? Een dure (gestolen) auto? Een zendapparaat? Spionagepraktijken? De volgende ochtend spreek ik de overbuurman. In zijn tuin leven tien vroedmeesterpadden. “Een beschermde diersoort, vind je verder alleen in Frankrijk.” En die kunnen piepen, zo leer ik. Die avond slaap ik heerlijk, met op de achtergrond de prachtige lokroep van mijn nieuwe vriend, de vroedmeesterpad

Fysieke inspanning en verantwoordelijkheid

2007-06-04T21:36:00.000+02:00

Ik ben een nieuwe hypothese op het spoor die volgens mij dringend verder uitgezocht moet worden. Maar eerst even testen of hij op een weblog stand houdt:

Het idee begint met de observatie dat er een verband lijkt te bestaan tussen de mate van fysieke inspanning die een persoon verricht en de mate van verantwoordelijkheid die deze persoon draagt (formeel of informeel) ten opzichte van anderen. Of mate van macht, of invloed, dat komt denk ik ongeveer op hetzelfde neer. Het verband is omgekeerd evenredig: hoe meer fysieke inspanning, hoe minder verantwoordelijkheid of invloed.

Kort door de bocht denk je natuurlijk als eerste aan hoofdwerk en handwerk. Gespierde arbeiders in fabrieken die zware balken dragen hebben weinig te zeggen, en dikke fabrieksdirecteuren die een potje zitten te roken vanachter een bureau zijn verantwoordelijk voor het welzijn van de hele fabriek.

Maar ik kwam op het idee terwijl ik met de fiets door de spits reed (het zal eens niet) en ineens bedacht ik: automobilisten dragen meer verantwoordelijkheid voor een veilige verkeerssituatie dan fietsers. Zo rijd ik met de fiets bijv. nog wel eens door rood maar met de auto vind ik dat toch net te ver gaan. En dat geldt voor het merendeel van de weggebruikers. Fietsers hebben vaak een houding van "ik mag erdoor en auto's moeten maar wachten". En auto's, de vele uitzonderingen daargelaten, spelen dan toch vaak 'de verstandige volwassene', die de kinderen voor zich langs laten crossen en lijdzaam wachten tot het eindelijk hun beurt is. Herkenbaar? Ik zeg niet dat het zo moet, of dat het anders moet, ik observeer wat ik zie.

Goed. Stelling is dus dat dit komt, omdat fietsers fysieke inspanning moeten verrichten om vooruit te komen in het verkeer en automobilisten niet (=veel minder).

Maar nu de interessante observatie (observatie 2): Vroeger was dat niet zo! Vroeger was het verband omgekeerd! Denk aan de oude vikingen of wat voor barbaars volk dan ook, dat op rooftocht besloot een dorpje aan te vallen. Wie liep er voorop? De grootste, sterkste en slimste vent van de hele club. En wat was dat voor kerel? Dat was de baas! De man met de grootste borstkas was ook de directeur van het stel. En die sloeg er in zijn eentje wel 100 de kop af met zijn bijl of karawats of hoe die dingen toen ook heetten. En de anderen, de meelopers, die probeerden vanonder de oksels van de grote chef nog wat klappen uit te delen en hoopten erop dat ze op een dag net zo groot en sterk zouden zijn als Knut, zodat ze Knut zelf een kopje kleiner konden maken. The Bokito-way, zal ik maar zeggen.

Ergens in de loop van onze culturele ontwikkeling zijn de leiders, de verantwoordelijke personen, de organisatoren, de managers - *achter* hun manschappen, personeel, ondergeschikten, etc.. gaan staan. Ergens in onze ontwikkeling is er een scheiding van muscle en brain gekomen. Ik kan me nog voorstellen dat het hebben van een goed stel hersens een belangrijke factor is voor de mate van verantwoordelijkheid (macht) die je voelt voor / zult uitoefenen op / anderen. Maar hoe komt het dat het hebben van een sterke fysieke capaciteit tegenwoordig juist *nadeling* lijkt te zijn voor het hebben van invloed en macht? Waarom is de relatie tussen spieren en brains zogezegd omgekeerd evenredig?

Ik heb verantwoordelijkheid, macht, invloed en intelligentie nu misschien wat teveel op een hoop gegooid, dat moet ik nog een keer netjes uit elkaar pluizen. Maar de vraag in het algemeen: is die enigszins steekhoudend? En wat zou het antwoord op de vraag kunnen zijn?

Het Nieuwe Leren

2007-06-01T21:06:00.001+02:00

Stuff-blindness

2007-05-31T20:54:00.001+02:00

Vanochtend waren mijn sleutels, portemonnee en mijn fietsleutels ineens WEG. Nergens te bekennen. Niet in het grijze kastje (niet in het eerste, tweede en ook niet in het derde laadje). Niet op tafel. Niet op het randje bij de keuken. Niet op het witte kastje. Niet op de bruine kast. Niet in de grote kast (niet in het papierenbakje niet in de houten bak en niet in de pennenbak). Niet tussen de kussen van de bank. Niet op de grond. Niet op een stoel. Niet in de deur.

Wanhoop stijgt...

Niet in de koelkast. Niet in de keukenkastje. Niet in de bakjes voor de poes. Niet in de krantenbak. Niet in de tuin. Niet in de fietstassen.

Ik M. wakker maken: M! Mijn sleutels en portemonnee en ook mijn fietssleutels: WEG! Nergens te bekennen! (Nee daar heb ik al gekeken nee daar heb ik ook al gekeken nee ik heb echt overal al gekeken!!!)

Paniek

M. Mee naar beneden. Loopt rond. Ziet op de tafel een blauw aardewerken bakje, met daarin: mijn portemonnee, mijn sleutels, mijn fietssleutels.

Het bakje heeft gaatjes onderin, het is eigenlijk voor fruit. Een soort vergiet. Een soort van mijn geheugen dus, eigenlijk...

Inrobotische experimenten

2007-05-30T11:36:00.000+02:00

Ik ben geinteresseerd in antropomorfisme, het idee dat mensen al snel menselijke eigenschappen toedichten aan niet menselijke entiteiten, zoals dieren, maar ook machines.

Dit is een mooi voorbeeld hiervan:

(Bron: www.koan.filosofie.be)

" ...Het verhaal gaat over Amerikaanse soldaten die in Irak gebruik maakten van robot-ontmijners. De soldaten creëren al vlug een band met de robots en behandelen ze als mensen.

In het Los Alamos National Laboratory voerde de robotica-onderzoeker Mark Tilden een test uit met een ontmijningsrobot. De efficiëntste manier om een landmijn te vernietigen is natuurlijk erop gaan staan. De robot had vijf 'poten' en kon verschillende mijnen tot ontploffing doen komen door op de mijn te gaan staan. Hij herconfigureert zich daarna om met de overige poten verder te gaan. Na een tijdje ontspon zich de volgende situatie:

'Finally it was down to one leg. Still, it pulled itself forward. Tilden was ecstatic. The machine was working splendidly. The human in command of the exercise, however -- an Army colonel -- blew a fuse. The colonel ordered the test stopped. Why? asked Tilden. What's wrong? The colonel just could not stand the pathos of watching the burned, scarred and crippled machine drag itself forward on its last leg. This test, he charged, was inhumane.' "

Lees er nog meer over op www.koan.filosofie.be

De Tijd

2007-05-23T00:39:00.000+02:00

En met deze handige gadget kunt u te allen tijde, waar u maar wilt, direct zien hoe laat het is - in realtime!

Gebarengemompel

2007-05-10T23:23:00.001+02:00

Vandaag zag ik een vrouw hardop in zichzelf pratend op straat. Dat was op zich niet zo bijzonder, maar ze deed het in gebarentaal. Het was een fascinerend gezicht. De vrouw liep op de stoep aan de andere kant van de straat en was druk met zichzelf in gesprek. Een gesprek zoals iedereen dat wel eens heeft: je bent boos op je baas, op je partner, op de cassiere die je net te weinig geld heeft terug gegeven. Je voert een hele discussie waarin je die ander nog eens flink de waarheid vertelt. Deze vrouw deed dat in gebarentaal. Ze gaf haar mentale gesprekspartner er flink van langs. Alles klopte, ze wist precies de woorden uit haar handen te toveren die ze nodig had. Jammer alleen dat ze dat nooit eens kon als ze echt tegenover haar baas zat, of tijdens het eten met haar geliefde, of in de supermarkt, bij de kassa. Dat soort perfecte zinnen komen er altijd pas uit als het al te laat is. Of als het nog niet zover is. Als die ander er niet bij is. Of althans, dit bedacht ik allemaal zelf, want ik kan helemaal geen gebarentaal. Geen idee waar die vrouw het over had. Misschien had ze helemaal met niemand ruzie. Misschien liep ze niet eens in zichzelf te praten. Wie weet? Voor hetzelfde geld kwam ze net van een cursus voor doventolken en oefende ze nog even op de onregelmatige werkwoordsvormen.

Maandag, je bent er weer!

2007-05-07T11:04:00.000+02:00

Vanochtend was het een heel duidelijke maandag. Je hebt verschillende soorten maandagen. Zeldzaam zijn de maandagen die zich voordoen als zondagen, behalve dan natuurlijk de ingeroosterde, christelijke zonmaandagen. Ronduit irritant zijn maandagen die doen of ze dinsdag of zelfs donderdag zijn, he bah wat heb ik daar een hekel aan. Vandaag was het echter een recht-toe-rechtaan heldere volstrekt duidelijke maandag.

Het regende.

En bovendien was het voor mijn medereizigers in de trein ook erg duidelijk 'de eerste maandag na de vakantie'. Dat versterkt een maandag altijd enorm. Een soort maandag-boost, geeft dat.

De trein was vol.

En bovendien was iedereen heel erg druk bezig met zijn eigen plekje en of er wel genoeg ruimte was en of je niet op mijn jas zat en of ik wel met mijn laptop aan de slag kon en of de koffie niet over mijn papieren zou vallen en of ik er wel langs kon en of die papaplu niet op mijn hoofd drupte en of ik wel op tijd bij de deur bij de trap bij de hal bij de uitgang zou zijn...

Ik wreef eens in mijn ogen.

En bovendien keek ik heel stug in mijn boek, haalde diep adem, luisterde naar mijn muziek via mijn 'ik ben hier niet'-oordoppen, negeerde het gezucht en gerommel van buur- en overbuurmannen en liet alle enge maandagochtendgedachten ongelezen voorbij fladderen, zonder er ook maar een seconde aandacht aan te besteden (want dan ben je het haasje!).

Maandag: je bent er weer!

Identical Twins

2007-05-05T23:38:00.000+02:00

Soms loop je ergens tegenaan ... Neem nou dit. Roept direct allerlei vragen bij me op. Ik bedoel: wat voor jeugd hebben die twee gehad? Zitten ze op 1 werkkamer? Weet je als student bij wie van de twee je afstudeert? Hebben ze ook samen 1 vrouw? Weten hun kinderen wel wie hun echte vader is? Zou het zo'n Siamese tweeling zijn, die ook nog met hun breinen aan elkaar zitten? Considering the research topic ... Creapy...

Peuterliteratuur

2007-05-02T19:23:00.000+02:00

Laatst in de trein een discussie over het bestaan van 'jeugdliteratuur'. Tja, je hebt de onderwerpen niet altijd voor het kiezen.

Jonas' top 45 list:

1. Spee, Gitte Meneer Big en de wijde wereld 11-04-2007
2. Crowther, Kitty In het pikkedonker 11-04-2007
3. Smee, Nicola Freddie gaat naar zee 11-04-2007
4. Velthuijs, Max Kikker en een heel bijzondere dag 11-04-2007
5. Carle, Eric Heeft een kangoeroe een mama? 11-04-2007
6. Cousins, Lucy Muis en Kees en de wiebeltand 11-04-2007
7. Velthuijs, Max Mijn muziekboek 11-04-2007
8. Berebrouckx, Annemie Jules op de boerderij 11-04-2007
9. Timmers, Leo Broem! 23-03-2007
10. Ravishankar, Anushka Tijgertje Eigenwijs 23-03-2007
11. Jagtenberg, Yvonne Mijn konijn 23-03-2007
12. Vendel, Edward van de Anna Maria Sofia en de kleine Cor 23-03-2007
13. Berebrouckx, Annemie Het huis van Jules 23-03-2007
14. Velthuijs, Max Klein-Mannetje vindt het geluk 23-03-2007
15. Root, Phyllis Ouwe trouwe rammelkast 23-03-2007
16. Carle, Eric Tien kleine rubbereendjes 23-03-2007
17. Suetens, Clara Kleine Huppel eerste groot woordenboek 23-03-2007
18. Hindley, Judy De grote rode bus 09-03-2007
19. Wormell, Christopher Blauw Konijn zoekt een huis 09-03-2007
20. Godfrey, Jan Wie schildert de dag zo mooi? 09-03-2007
21. Jagtenberg, Yvonne Balotje en de baby 09-03-2007
22. Bruna, Dick Ruben en de ark van Noach 09-03-2007
23. Velthuijs, Max Kikker is verliefd 09-03-2007
24. De Sterck, Marita Vroem vroem... boem 09-03-2007
25. Herbauts, Anne Een miezerige dag 28-02-2007
26. Cock, Nicole de De gouden bal 28-02-2007
27. Boeke, Jet Dikkie Dik : het dikkerdandikke avonture 28-02-2007
28. - Ik leer al woordjes : baby's reuzeleuk k 28-02-2007
29. Beer, Hans de Kleine ijsbeer, waar ga je naar toe? 28-02-2007
30. Jagtenberg, Yvonne Balotje en de beren 28-02-2007
31. Hill, Eric Dribbel bij opa en oma 28-02-2007
32. - Tik tak 24-01-2007
33. Pfister, Marcus De mooiste vis van de zee 24-01-2007
34. Dunrea, Olivier Gonnie en Gijsje 24-01-2007
35. Mathu, Winnie Mijn eerste 100 woorden 24-01-2007
36. Van Genechten, Guido Tito tovenaar 24-01-2007
37. Gray, Nigel Opa en Kleine Beer 24-01-2007
38. Bruna, Dick Nijntje in de speeltuin 12-01-2007
39. Jagtenberg, Yvonne Balotje en het paard 12-01-2007
40. Spee, Gitte Big is blij 12-01-2007
41. Bruna, Dick Het spook Nijntje 12-01-2007
42. Bruna, Dick De brief van Nijntje 12-01-2007
43. Bruna, Dick Boris in de sneeuw 12-01-2007
44. Litchfield, Jo Mijn eerste woordenboek : met plaatjes 05-01-2007
45. Smith, Barry Oma Konijn komt op bezoek 05-01-2007

Maar als het aan hem ligt kijkt hij teletubbies op DVD...

Melk

2007-05-01T22:18:00.000+02:00

Vandaag, kan ik trots melden, heb ik twee keer melk gekookt in het pannetje *zonder* de melk over te laten koken. Dat is een bijzondere prestatie. Ik ben een notoire melkoverlatenkoker. Mirjam denkt soms dat ik het er om doe. Dat is echt niet zo. Alhoewel ik moet bekennen dat ik steeds minder geloof in het idee dat ik mezelf nog kan verbeteren op dit gebied; ik zie het inmiddels als een soort handicap en dat is natuurlijk het ergste wat er kan gebeuren, dan geef je de hoop op en zonder hoop geen motivatie om te veranderen. Vandaar dat ik zo blij was met mijn uitzonderlijke prestaties van vandaag.

Mijn succes werd echter enigszins overschaduwd door het feit dat ik, in de euforie van een tweede keer koken-zonder-overkoken, en na de stomende melk in de twee grote mokken gegoten te hebben, er vervolgens zonder na te denken een sloot oude, koude koffie van vanochtend bij goot. --- Vergeten koffie te zetten! Hmm. Melk en oude koffie weggegooid, koffie gezet, nieuwe melk opgezet in het pannetje --- en die weer, als vanouds, over laten koken.

Maar toch, twee uit drie, ik ben niet ontevreden, ik zie progressie.

De klant wil feiten

2007-05-01T22:10:00.000+02:00

Het zal wel ergens in het KwaZo handboek staan van de Nederlandse Spoorwegen; een nauwkeurig geformuleerde procedure op basis van een visie en omringt door integrale evaluatiecirkels (plan do check act); helemaal klaar voor de ISO 2000-zoveel certificering:

De klant dient te allen tijde op de hoogte gesteld te worden van De Feiten. De klant wil weten Waar De Klant Aan Toe Is En Heeft Dus Recht Op Volledige En Nauwkeurige Informatie.

Vandaar, volkomen terecht, het volgende bericht, dat de gehele middag op het centraal station van Den Haag te horen was:

"De trein naar Utrecht vertrekt vandaag van spoor vier, vijf of zes."

Even kijken...

2007-04-29T21:34:00.000+02:00

In de krant stond een stukje van Hofland die een kind citeerde dat aan oudere mensen zou hebben gevraagd: “als jullie dan vroeger naar de radio luisterden, waar keken jullie dan naar”? Volgens Hofland wist niemand in zijn omgeving zich dat meer te herinneren. Maar zouden we het ooit geweten hebben? Keken mensen eigenlijk wel ergens naar, tijdens het luisteren? Ik was ooit bij een concert van DJ Tiesto. Dit is een heel beroemde man, dus de duizenden aanwezigen hadden zich in rijen opgesteld als tijdens een popconcert en keken naar de DJ alsof het een performer was die een optreden gaf. Maar we stonden in een disco, en DJ Tiesto zong niet en speelde ook geen gitaar en deed ook geen dansjes. Zijn linkerhand bewoog wat over de draaitafels en hij hield, met zijn hoofd wiegend op het ritme van de beats, met zijn rechterhand de koptelefoon tegen zijn oor geklemd. Dat was het. Visueel gezien sloeg het nergens op: waar keken we nou eigenlijk naar? Maar ja, het was een peperduur toegangskaartje, dus dan blijf je stug kijken, oook al is er niets te zien.

Wat mij met name interesseert is de vraag of visuele informatieverwerking meer energie kost – en dus ook meer vermoeidheid, agitatie, opgefoktheid, meer onrust, etc.. veroorzaakt dan het luisteren naar een voorstelling en het onderwijl nergens in het bijzonder naar kijken. Is het kijken naar TV ‘slechter’ dan het zomaar wat voor je uit kijken? Ik heb de indruk dat ik beter slaap als ik naar radio 1 geluisterd heb dan als ik naar Pauw en Witteman heb gekeken. (Gelukkig is het “seizoen” op de TV al weer afgelopen (april!) dus ik kan nu met een gerust hart dat ding uit laten staan).

Lezen is ook een activiteit waarbij je niet hoeft te kijken. Dat klinkt gek. Je gebruikt toch zeker je ogen? Ja, maar je hoeft niet te kijken. Je bent namelijk aan het lezen en tijdens het lezen heb je geen tijd om ergens naar te kijken. Waar zou je ook naar moeten kijken? Er is niets, alleen letters op papier. Dat klinkt nog steeds gek. Letters op papier, dat is toch visuele informatie? Daar moet je toch naar kijken om het te kunnen zien? Ok, toegegeven, je moet letters bekijken. Maar visueel gezien is het toch uiterst saaie ‘input’, eindeloos repetetief. Het lezen van woorden op papier is, puur visueel gezien, vergelijkbaar met een eindeloze rij betonpaaltjes waar je met de auto of trein langs raast. Altijd het zelfde, met af en toe minimale variaties op een thema. En wat ga je dan doen? Niet al die losse betonpaaltjes zitten bekijken zeker. Nee, al snel houdt het visuele brein het voor gezien en dwalen je gedachten af, naar hogere sferen. Patronen groeien en verdwijnen, mengen zich met je gedachten. Je ziet de witte stippen op elk paaltje aaneengeregen worden tot een lange streep en als de stippen niet op dezelfde hoogte zitten zie je de streep dalen en stijgen. En als de paaltjes en de stippen ineens ophouden kun je zonder veel moeite de streep weer terugherkennen in de witte baan op het fietspad dat plotseling verschenen is en naast je is komen ‘rijden’. Juist omdat letters op papier zulke eentonige reeksen patronen vormen, is er dus visueel gezien niet zoveel ‘te zien’, tijdens het lezen. Vandaar dat je je gedachten lekker kunt laten afdwalen naar de inhoud van de boodschap, de betekenis van de woorden dus. Behalve dan bij een beelddichter als Paul van Ostaijen, of bij een stripboek wellicht.

Toch is lezen veel vermoeiender dan TV kijken en dat merk je als je bijv ziek bent. Als ik vroeger ziek thuis was wilde ik nog wel eens TV kijken maar lezen, daar kreeg ik direct weer hoofdpijn van. Maar als ik lees voor het slapengaan is dat bevorderlijk voor mijn nachtrust, terwijl TV kijken me alleen maar geagiteerd maakt en zorgt dat ik minder goed slaap. En een stripboek, dat was ook weer makkelijker dan lezen. Er klopt nog niets van mijn theorie, dat is duidelijk. Bent u al moe geworden?

My First Snapshot

2007-04-16T21:17:00.000+02:00

Dat lijkt me een hit: mobieltjes voor ongeboren kinderen. Vaginaal te implanteren voor het ultieme snapshot op het moment supreme...

De Baan Voor Je Leven

2007-04-12T23:05:00.000+02:00

Vacature in de Volkskrant. Wordt dit misschien mijn life-time job?

DOORSTROOMFUNCTIONARIS
Organisatie: Stichting De Tussenvoorziening

De vrouw van de stationsomroep

2007-04-12T22:53:00.000+02:00

Wat me vandaag toch overkwam ... (vertel! nee, meid echt? joh - tjee! niet te geloven! ga weg! hou op, wat een giller): Ik stond in de albert heijn, en ineens hoor ik een stem, die herken ik uit duizenden. De stem, van de vrouw, die altijd de vertragingen omroept op het centraal station. Ik heb een soort band met haar. Ik stel me haar voor als een licht autistische vrouw - daarom praat ze zo staccato, met van die afgepaste tussenpauzes tussen elk woord - "De - stoptrein - naar - Maarssen - heeft een vertraging van - 10 - minuten". Maar wel *aardig*, weet je, een vriendelijke vrouw van midden dertig. En ook aantrekkelijk. Dat je hart toch net even sneller gaat kloppen. En die vrouw, stond daar, in de Appie Heijn, (en ze *was* knap, tjonge jonge!) en ze sprak tot haar zoontje (ze heeft een zoontje!): "Nee - luister - naar - mij: - je krijgt - geen - snoep - meer: je - gaat - die - rolo's - netjes -terugleggen - NU!. Ja, jullie dachten dat het een computer was, die die zinnen zo uit de luidsprekers toverde? Nee hoor, die vrouw praat echt zo. Kon niet missen. De vrouw van de stationsomroep. Bonk bonk deed mijn hart.

Echt gebeurd? Nee, helaas niet, sorry. Maar het was een leuke fantasie. Dat doet haar stem dan wel weer met je...

(Hm, rolo's. TIJDEN geleden dat ik die gegeten heb. Zouden ze nog wel bestaan?)

Werken aan jezelf

2007-04-03T19:49:00.000+02:00

Ik werk aan mezelf. Vanavond een netwerkgesprekje. Afgelopen weekend met een life-coach gebabbeld. Gisteren mijn moeder gebeld. In de trein een korte meditatie gedaan en op mijn werk heel veel gelachen en telkens vriendelijk "nee" gezegd.

In het kader van mijzelf en mijn nabije omgeving dus een nieuwe naam voor dit weblog:

> Jellevandijk.org

De vraag is of jullie allen in je voorkeuren en lijstjes en links de huidige website naam alvast willen vervangen door "www.jellevandijk.org". Die site verwijst nu nog linea recta naar het huidige blogspot-adres maar jellevandijk.org gaat het helemaal worden, dat voel ik nu al!

Split Brain

2007-03-30T20:20:00.000+02:00

Sander is into split-brain patients (check his weblog in the menu on the right) and Gazzaniga.

I show a cool movie to my students of one of these patients. Such patients in time become so famous an valuable as case-studies they actually get paid salaries and sometimes live on the campus, close to the experimental lab. Don't know about this patient but the movie is cool anyway. Pay attention to the interviewer, this is Micheal J Fox's dad in Family Ties (ow! - flashback hits hard - wednesday afternoon cola chipito chips monopoly television Family Ties!)

Mijn website

2007-03-15T21:02:00.000+01:00

Ik heb sinds vorige week een website:
jellevandijk.org
Jellevandijk.nl heb ik ook, maar dan alleen de naam. Ik vond org wel sjiek staan. Nu nog bedenken wat ik er mee ga doen. Ik heb mezelf 'professional' genoemd bij het aanmelden dus ik denk dat ik toch een eigen bedrijf ga beginnen. Ik zoek nu eerst een handig, gratis, gemakkelijk, simpel, gebruiksvriendelijk programmaatje om websites te maken want dat html kloppen is natuurlijk hopeloos ouderwets. (Die foto plaatsen lukte nog net, en dan nog wel in CSS style sheets, dat is moderne html opmaak).

Maar mijn website moet echt web 2.0 worden.

Nu nog snel even opzoeken wat dat ook alweer precies was...

Kietelen

2007-03-12T16:41:00.000+01:00

Jahoor, het wordt weer lente, en dan ontstaan er altijd weer nieuwe 'woorden' die ineens helemaal in zijn. Tijdens vergaderingen, met name het zogenaamde MO (managementoverleg).

Het nieuwe woord van 2007 is "Kietelen".
Bijvoorbeeld:
"Dus als ik het goed begrijp, John, moet die vraag inhoudelijk vanuit het bedrijfsleven komen om voor subsidie in aanmerking te komen"
"Ja Peter, dat klopt, maar we kunnen die bedrijven natuurlijk wel kietelen met onderwerpen die wij belangrijk vinden zoals duurzaamheid of globalisering, of de vergrijzing".

Virtueel gevoel

2007-02-26T23:23:00.000+01:00

Hebben jullie het ook? En hoe lang duurde het, voor je het had? Er zijn er vast, die het al jaaaren hebben. Er zijn er ook wellicht, die het nog niet hebben en nooit zullen krijgen ook. Ik heb het over het 'online' gevoel. Het gevoel dat je er virtueel *bent*, zeg maar. (dus niet dat je *virtueel* bent, maar dat je virtueel *bent*). Dat je dus niet gewoon meer, als fysiek persoon "even op het internet gaat kijken", maar dat je, als je de computer uit zet, dat je dan voor je gevoel 'weg' gaat en dat als je dan weer opstart en inlogt en aanlogt en in-tuned en je skype en je hyve en je gmail dubbeklikt dat je dan juist 'weer terug' bent. En dat er allemaal anderen ook *zijn* daar en dat die dan op jou zitten te wachten tot je er weer bent. Tot nu toe zat ik gewoon thuis en schreef ik een berichtje en dat stuurde ik dan "naar jullie". Maar dat is nu aan het veranderen. De laatste weken realiseer ik me dat ik daar echt ben op het net (nou niet *daar* dus, maar *hier*, want ik ben er nu, *hier*, en zo voelt dat ook). Wat maakt nou, dat je dat krijgt, dat gevoel? Is dat nou die 'presence' en die 'experience', waar de hippe design mensen het over hebben? Nou ja hoe het ook te verklaren valt: ik heb het. Ik denk al een half jaar, maar het is net als met verliefdheid, het duurt een tijd voor je het door hebt en als je het door hebt realiseer je je dat je het eigenlijk al een half jaar was. Een half jaar dus, pak hem beet, en pas nu ben ik me er bewust van. Een bijzondere ervaring.

Afijn. Tijd om mijn computer bij het grofvuil te zetten, lijkt me. Of is het daar al te laat voor?

Waarheen, waarvoor

2007-02-23T23:24:00.001+01:00

M > HC treintelefoon alstublieft HC treintelefoon.
C > Machinist treintelefoon defect s.v.p. melding via intercom. Machinist, treintelefoon defect.
M > HC .. eh.. tja dat is wat lastig nu dat de treintelefoon is uitgevallen. HC herhaal lastig dat treintelefoon is uitgevallen, HC
C> Machinist kom er maar in dan Machinist, we zullen het er mee moeten doen, kom er maar in Machinist via de intercom
M > HC ok dan maar via de intercom. HC, luister, ik zit met een probleem.
C > Machinist maak van uw hart geen moordkuil wat hebt u op uw lever gooi het er uit laat het niet rotten Machinist herhaal geen moordkuil lever niet laten rotten.
M > HC, hoe moet ik het zeggen... ik weet niet of ik nog wel verder wil.
C > Machinist?
M > HC, laat ik er nu maar geen doekjes om winden, ik zit hier nu in de locomotief van deze intercity en we staan, zoals u weet, nu al twintig minuten stil. Ik heb u eerder gezegd dat we voor een rood sein staan. De werkelijkheid is dat we nu al weer 17 minuten lang groen licht hebben.
C > U zegt, groen licht, Machinist?
M > Ja, ik kan me het rumoer in de coupe’s nu wel indenken, HC. De verontwaardigde gezichten, de fronzen, het gefluister. De keurige heren die van hun krant op kijken. De dertigers die hun hippe MP3-spelers uitzetten en zich afvragen wat er toch in godsnaam allemaal omgeroepen wordt. De bejaarden met de suizende gehoorapparaten die het allemaal net niet verstaan kunnen. Maar het is niet anders. Ik zit hier en ik kijk zo eens voor me uit over de spoorbaan en ik denk: waarom zou ik hier nog mee doorgaan?
C > Machinist, misschien is het verstandig als ik...
M > Nee nee HC, nou niet terugkrabbelen. Net was het nog van moordkuil en rottende levers, nu wil ik ook mijn ei kwijt. Ik bedoel, denkt u zich eens in mijn situatie in. Dat rijdt maar door de hele dag en almaar rechtuit of weer terug, heen en weer, heen en weer. Die eindeloze parallelle sporen die elkaar slechts aan de einder raken..., dat monotone ritme van bils op bils op bils... Ik kan er niet goed meer tegen HC. Ik wordt er depressief van. En dat volstrekt gedetermineerde noodlot dat mij onderroepelijk tussen deze twee sporen gevangen houdt. Ik heb geen greintje vrijheid. Alles is reeds voor mij bepaald. Ik bedoel, het maakt toch goedbeschouwd geen donder uit wat ik beslis, of denk, of doe, als alles al voorbeschikt is door het ijzeren lot? Wat doet het er nog toe wat ik wil? Wat ik er van vind? Heb ik nog iets in te brengen? Nee, zeg ik, nee HC. En dan denk ik bij mezelf: dan denk ik: nou, dan doe ik dus ook niet meer mee. Dan bekijken ze het allemaal maar. Met hun bilzen. En hun sporen. Dan blijf ik hier mooi midden in het weiland staan. Hoor je me HC?! Hoor je me?? IK BLIJF HIER GEWOON STAAN! IK DOE NIET MEER MEE! IK BLIJF GEWOON IN DIT WEI – krchcchccchhh HEE BLIJF VAN ME kkrrcchh BONK Pieeep DIT VALT BUITEN UW BEVOEGDHEDEN HC IK LAAT MET NIET ZOMAAR krrachhek AAAARCHAAA BONK -----------------------
....
C > Dames en heren. De vertraging als gevolg van een kortstondige storing is voorbij. Het eerstvolgende station is ...

Invention of the book

2007-02-15T10:13:00.000+01:00

Erg grappig filmpje, gekregen van een student Robbert die hele stoere dingen aan het doen is bij Philips Design, maar dat terzijde.

Feral children

2007-02-03T22:26:00.000+01:00

Vandaag las ik in een boekje over een jongen die in zijn vroege kinderjaren 8 jaar lang opgesloten heeft gezeten in een kippenhok. Een vreselijk geval van kindermishandeling natuurlijk, ik kan dat soort verhalen tegenwoordig niet meer zo goed hebben als vroeger. Maar op het web kwam ik daardoor wel een site tegen waarin wel honderden verhalen staan over 'feral children', kinderen die in de natuur opgroeien en opgevoed worden door, of in de omgeving van, dieren. Tijdens de psychologielessen hebben we wel eens het bekende verhaal behandeld van de Wolvenjongen. Maar ondertussen zijn er dus blijkbaar veel meer van zulke gevallen gedocumenteerd. Fascinerend!

UPDATE: Gisteren in het nieuws: drie meisjes 7 jaar lang opgesloten door hun moeder in de kelder. Mensen zijn rare wezens. Overigens schijnt het dat deze meisjes zelf een taal ontwikkeld hadden om met elkaar te communiceren. Dat is 'straf', zoals ze in Belgie zeggen.

Dagmerrie

2007-01-30T22:45:00.000+01:00

DAGMERRIE

Slaaptekort

2007-01-29T21:57:00.000+01:00

Melvin

2007-01-28T21:09:00.000+01:00

Melvin is mijn vertrek binnengekomen. Hij is begonnen mij te voeden. Dat merk ik aan de stijging van mijn suikerspiegel. Het vlees wordt weer verwend vandaag! Rillingen lopen over oude, evolutionair gegroeide zenuwbanen. Zou het zondag zijn? Voor mij is het al maanden en maanden zaterdag, dus ik heb geen idee. Ik heb een zaterdag-fetish de laatste maanden, dus ik kies elke ochtend voor zaterdag. Dat is mijn goed recht. Dat is ieders recht, althans, hier, waar ik ben. Maar Melvin trekt zich van dat soort virtualiteiten niets aan. Daar waar hij leeft volgen alle dagen van de week elkaar nog medogenloos op, de een na de ander. Slechts eens in de zeven dagen is het zondag. Op zondag krijg ik extra suikers en een kippe-ei. Waar hij die eieren vandaan haalt is me een volkomen raadsel, maar interesseren doet het mij niet echt.

Ik weet niet hoe Melvin eruit ziet. Ik weet niet eens hoe ik er zelf uit zie. Maar ik kan me wel een voorstelling maken. Er zijn hier wel beelden, natuurlijk, gemaakt in de fysieke wereld en verzameld door gekken, fetishisten, psychiatrisch patienten. En alhoewel niemand het hier zou willen toegeven heeft iedereen die beelden wel eens bekeken. We zijn erg lelijk. Althans, fysiek gezien. Gelukkig hoeven we daar nooit echt naar te kijken. Maar de gedachte gaat wel eens door je hoofd, dat kun je niet uitzetten, als je met een prachtige vrouw in de bar staat te praten. Je ziet haar welgevormde lichaam en je hoort haar zwoele stem en ineens denk je: een berg vet. Een berg vet. Veel meer is het niet. Een berg, lelijk, lillend, hangend, blubbend vet. Als ik mezelf zou moeten omschrijven zou ik zeggen: ik ben naar schatting zo ongeveer driehonderd kilo lillend vet. Een vetberg. Die berg ligt in een thermoruimte en wordt eens in het half huur mechanisch gedraaid om doorliggen te voorkomen. Onderaan ons afstotelijke lichaam hangen wat slappe aanhangsels. Melvin zou nog weten wat je daar mee aan zou moeten. Maar die kant van onszelf is uberhaubt ondergestimuleerd geweest en daarom nauwelijks ontwikkeld. De andere kant echter, wat vroeger de bovenkant geweest moet zijn, die is interessanter. Wij hebben een groot hoofd. Een hoofd dat er in aanleg niet zeer anders uit ziet dan bijvoorbeeld het hoofd van Melvin, althans, zoals ik mij het hoofd van Melvin voorstel. Een hoofd zoals een mensenhoofd er al millenialang uit moet hebben gezien. Maar de meeste gaten in het hoofd zijn gevuld en gesloten. De oren zijn onherkenbaar verschrompeld. Het schijnt dat wij in rudimentaire vorm nog oogbollen hebben. Je zou ze van de buitenkant niet meer kunnen zien want onze oogleden zijn gesloten en vergroeid en zouden zich nooit meer kunnen openen. Het enige dat nog vollop in leven is, is de mond. Hierin steekt een buis. Deze buis voert naar een verdeelstation. Daar doet Melvin zijn werk.

Het zou natuurlijk evengoed mogelijk zijn geweest om mij rechtstreeks in de bloedbaan te injecteren. Er zijn experimenten mee geweest. Het bleek moeilijker dan gedacht. Het spijsverteringssysteem is een complex systeem. Miljoenen neuronen houden zich er zoet mee. En die neuronen kun je niet zomaar uitschakelen. Want de neuronen zijn het goud van deze tijd. We lieten de spijsvertering dus intact. En daarom voedt Melvin mij ‘good old fashioned’ via mijn slokdarm suikers, vitaminen en koolhydraten – en gezuiverd water.

Mijn hoofd is groter dan dat van Melvin, daar kan ik met 99% zekerheid van uit gaan. Het bevat namelijk een anderhalf keer zo grote cortex. En die cortex is verbonden met de wereld waarin ik leef. De matrix, zoals Martin het noemt, maar Martin is een cult-freak. In de matrix ben ik blond en gespierd. Het is verbazend te zien hoeveel blonde gespierde mannen er hier zijn. Je zou zeggen dat de aardigheid er dan wel snel af gaat, als iedereen blond en gespierd is. Niets is minder waar. Blond en gespierd is wat ons spijsverteringsstelsel ons opdraagt te wensen te zijn.

Wij leven in twee werelden, Melvin en ik. Ik ben zijn werkgever, maar we hebben nooit een woord met elkaar gewisseld. Ik weet wel het een en ander over zijn wereld. Het is er donker, vervuild, vergiftigd. Er is teveel smog, te weinig ozon, teveel regen, te weinig drinkbaar water. Melvin leeft hoogstwaarschijnlijk met zijn gezin in een krot in een wijk met krotten en komt elke dag naar mijn physical om mij te voeden en zijn salaris te incasseren. Zo deed zijn vader dat voor hem en zijn vader voor hem bij mijn vader. Familiebanden zijn cruciaal in zijn wereld en dat zijn ze ook in de onze. Het laatste dat je wilt is dat je in de handen komt van Physical Wellfare, die je direct een poot uitdraaien door je bankrekening te blokkeren en je te verplichten kleding te dragen met het logo van het PW bureau. Maar ja, wat moet je, als je voeder sterft of ineens wegblijft, en je suikers dalen en je geen familie hebt om je op te vangen?

Mijn homeostase bereikt zijn equilibrium. Als ik zou kunnen zuchten zou ik zuchten. Een rekening komt binnen en ik betaal, zoals altijd. Het is mijn enige virtuele contact met de fysieke wereld. Met Melvin. Melvin zal een nummer krijgen dat hij zal vermenigvuldigen met een nummer in zijn hoofd dat hij alleen kent. De uitkomst zal hij invoeren in een of andere antieke bankmachine in een antiek gebouw dat verzuurd is door de regen. Daarmee zal het saldo van zijn rekening stijgen voor precies het bedrag dat het bij mij zal dalen. En met dat saldo zal hij zijn ding kunnen doen, daar op straat. God mag weten hoe hij het volhoudt. Maar hij houdt het vol. En daarmee houdt hij mij in leven.

Melvin, je weet het niet, maar ik hou van je.

Technische informatie

2007-01-27T00:41:00.000+01:00

We zijn nu over naar de nieuwe versie van Blogger.
De lay-out is ook veranderd, aan de rechterkant zie je nu bijv ook posts gecategoriseerd per 'label'. Ik heb alleen mijn posts nooit gelabeled, dus nu heb ik dat voor een klein gedeelte gedaan. U mag stemmen voor de 'best of' posts, want dat label ga ik nog maken.
Je ziet nu ook alle posts in alle maanden in een lange lijst. Het patroon is dat ik na de zomervakantie en na/in de kerstvakantie weer goede moed heb. Daarna zakt het in. Mei/juni en oktober/november zijn de schaarste-maanden. Dan moeten jullie het doen met Edward, uiterst solide en betrouwbaar als het er op aankomt.

Audioblog 2

2007-01-26T23:35:00.000+01:00

Hier een tweede audioblog die ik al een tijdje klaar had liggen.. Of had ik die al een keer gepost?

Maar ja, nu ben ik visueel gegaan (zie vorige post). Dus of dat audio nog toekomst heeft... toch wat eendimensionaal, op een bepaalde manier.

Getekende blog

2007-01-26T23:25:00.000+01:00

vandaag heb ik voor het eerst een blog getekend in plaats van geschreven

Ik kwam trouwens op het idee omdat Marieke mij wees op een leuk online blogstripje .

NB het is trouwens (vooralsnog) een deels *fictief* verhaaltje. (Je mag zelf verzinnen wat er fictief is).

Eigenvectors

2007-01-22T21:40:00.000+01:00

Soms zijn er momenten dat ik dit soort tekst zou willen snappen:

Whereas the (global) Lyapunov exponent gives a measure for
the total predictability of a system, it is sometimes
interesting to estimate the local predictability around a
point x0 in phase space. This may be done through the
eigenvalues of the Jacobian matrix J^0(x0). These eigenvalues
are also called local Lyapunov exponents.

Ik kan je vertellen dat het werkelijk heel belangrijk is wat hier staat, dat het top-of-the-bill wiskunde is en dat je het zou moeten snappen als je bijvoorbeeld de oorsprong van het leven of meer van dat soort belangrijke zaken zou willen begrijpen.

Maar ja, dan gaan die momenten toch ook altijd weer voorbij...

Balotje .. in Nijmegen?

2007-01-12T22:51:00.000+01:00

Voor de jonge vaders en moeders onder ons mag ik graag een leuk boekje 'web-pluggen' dat Jonas vandaag in de bibliotheek (ja, hij is er nu al twee keer geweest) uit de kast trok: Balotje en het paard van Yvonne Jagtenberg. Wat er nou zo leuk aan is, is dat de tekeningen erg mooi zijn, met krijt, en aan de ene kant karikaturaal, maar aan de andere kant zijn de decors weer erg realistisch. Ik vermoed dat de illustratrice eerst foto's genomen heeft van echte scene's en die dan 'verillustreerd' heeft. Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik het sterke vermoeden heeft dat de foto's genomen zijn rondom de Ooij en de overkant van de waalbrug, bij Nijmegen. Of nou ja, elk ander 'zomerdijk'-gebied in het Land van Maas en Waal kan het ook zijn natuurlijk. Maar toch, die brug, die bomen, die dijk, die spoorbrug er zo naast: dat kan toch haast niet anders? Ook leuk voor Nijmeegse vaders en moeders dus...

UPDATE:
Ik heb gisteren een mail gestuurd aan mevrouw Jagtenberg en vandaag al antwoord: het klopt, het boek speelt zich af rondom Nijmegen. Ze woonde zelf in Heteren. En Oom Ben (een van de personen uit het boek) is gebaseerd op de Nijmeegse schrijver Ben Kuipers. Grappig he.

stuur je geheim via een kaartje

2007-01-11T20:58:00.000+01:00

Net via de wereld draait door ontdekt:

Briefgeheimen . Een site met ingestuurde ansichtkaarten waarop mensen een geheim van zichzelf bekennen. Anoniem, daarom werkt het alleen met ansichtkaarten en niet via email (dan ben je traceerbaar). Super concept. Op dit moment is de server al overbelast dus ik kon niet eens kijken hoe het er uit zag maar op televisie lieten ze enkele voorbeelden zien, zoals "Ik wilde een jongen" (meisje geboren), en "He has been in prison for 2 years now because of something I did. Nine more years to go". Maar ook "Ik heb mijn incontinente kat in een kinderboerderij achtergelaten omdat ik geen 800 euro voor een operatie wilde betalen".

Het is gebaseerd op de amerikaanse versie

Situatie

2007-01-11T20:10:00.000+01:00

Een situatie lokt gedrag uit. Vandaag op de fiets naar huis. Ik rij op de Lange Viestraat richting Neude. Bij het hoofdpostkantoor is de straat afgezet. Fietsers konden niet rechtdoor. Borden wezen ons naar links, de Oudegracht op. Auto's mochten ook niet verder, die werden door een agent linksaf gedirigeerd. Ik stop en vraag wat er aan de hand is. "De dakpannen vielen eraf", zeg de diender, en hij geeft een kort knikje richting het beroemde gebouw van Berlage achter hem.
Achter mij wil een fietser linksaf de weg oversteken, de gracht op, zoals de bedoeling is. Maar een stadsbus komt aanrijden over de weg. De agent roept de fietser geirriteerd tot de orde: "Pas toch op man. Zie je die bus dan niet? Uitkijken.". De bus rijdt rechtdoor en neemt het dakpannengevaar blijkbaar voor lief. "Wat denk je dan, dat die bus daar linksaf die steeg in gaat?", bijt de agent de fietser toe. "Tjonge jonge", besluit hij, terwijl hij terug naar zijn plek loopt.

Ik fiets door en een aantal inzichten schieten mij door het hoofd.

1) De agent doet voorkomen alsof het stom en dom is van de fietser om vlak voor een bus over te steken. Natuurlijk is dat stom en dom. Maar niet *van de fietser*. Die fietser kan daar niets aan doen. Het is volstrekt normaal, natuurlijk, menselijk, om in die situatie op dat moment de bus niet te zien aankomen.

2) Misschien zag de fietser de bus wel aankomen, maar trok niet de conclusie dat die bus rechtdoor ging rijden. De feiten wezen er wel op: de bus kon inderdaad niet de gracht op. Is dat iets dat je je in een flits van een seconde realiseert? Nee natuurlijk niet en de agent kan ook niet verwachten dat de fietser zoiets bedenkt. Voor de politieagent is de bus echter in zijn directe centrale belangstelling omdat hij alles naar links moet sturen, behalve de bus. Het is overigens niet zo dat de fietser helemaal geen logische gevolgtrekkingen kon maken: hij zag dat iedereen werd omgeleid, en concludeerde dus dat de bus ook naar links zou gaan. Dat is een conclusie die niet overeenkomt met de dagelijkse gang van zaken, want normaal zou iemand nooit zomaar proberen over te steken op die drukke kruising, in de spits, terwijl er een bus aan kwam.

3) De politieagent reageerde onbehoorlijk negatief en beschuldigend, maar zeer waarschijnlijk had dit ook te maken met een angst van de agent dat hij zelf een fout had gemaakt. Immers, hij was daar om het verkeer in goede banen te leiden en zou behoorlijk op zijn flikker krijgen als er onder zijn ogen een fietser onder een bus zou komen. De vraag is dus of hij die angst niet enigzins afreageerde door de fietser van domheid te betichten.

4) Ook ik was schuldig. Ik had de agent van zijn taak afgeleid. De hoofdtaak van de agent was het verkeer te regelen. Maar een agent op straat heeft ook een publieke functie. Maar informatie verschaffen is natuurlijk minder belangrijk dan de veiligheid bewaken. Als ik daar niet gestaan had, had de agent op een veel duidelijker manier, en waarschijnlijk een fractie van een seconde eerder, een positie ingenomen om de bus rechtdoor te laten. Dat was een zichtbaar signaal geweest dat de fietser wellicht had doen besluiten om te kijken en te stoppen. Wellicht dat de agent zich dat ook besefte.

Het feit dat professionals zoals politie-agenten, ICT-medewerkers, winkelpersoneel, docenten en meer van zulk volk er bij voortduring vanuit gaat dat de mensen met wie zij te maken hebben (burgers, kantoorpersoneel, klanten, studenten) alle relevante kennis en cognitieve capaciteit ten alle tijde beschikbaar hebben om een rationele afweging te maken en 'de juiste' beslissing te nemen is een groot sociaal probleem, waardoor veel mensen dagelijks negatieve ervaringen hebben en gefrustreerd raken.

For the hardcore people

2007-01-06T00:24:00.000+01:00

http://antonthebeach.blogspot.com/2007/01/eec-versus-cognitivism.html

Vader en zoon issues

2007-01-05T22:46:00.000+01:00

Er komt een dag dat een vader door zijn zoon een vraag krijgt voorgelegd waar hij geen antwoord meer op weet. Die dag valt het zorgvuldig opgebouwde imago van de veilige, sterke, alwetende Pap in duigen. De zoon gaat er ondertussen met nieuwe guru's en leermeesters en voorbeelden vandoor en je hebt het nakijken.

Voor mij is die dag reeds heden aangebroken. Terwijl Jonas nog niet eens kan praten! Mijn zoon wijst de laatste tijd nogal eens dingen aan. Hij roept dan iets wat ik interpreteer als "Wat is dat?". Het klinkt ongeveer als "Esta?". Dat zou Spaans kunnen zijn, maar laat ik niet meer bij elkaar fantaseren dan strict noodzakelijk. Hoe het ook zij, in voorkomende gevallen geef ik, als vader, uiteraard de noodzakelijke informatie. "Een lamp!". "De deur!". "Een koe! (En wat zegt de koe? Boe!)". "Dat is de kat. Die kat heet Fritz. Dag Fritz! (Zwaai maar naar Fritz!) Dag Fritz!".

Dat ging allemaal prima, tot vandaag. Ik sta in mijn gang en Jonas zit in de buggy, klaar om naar buiten gereden te worden. Hij kijkt naar links en wijst op een zwarte metalen doos die daar aan de muur hangt. "Esta?". Ik kijk naar de doos. Het is een ouderwets soort doos uit een vorige eeuw die een of andere verbinding lijkt te hebben met de stoppenkast die erboven hangt. Maar wat het is? Ik moet het antwoord schuldig blijven.

Ik probeer me er nog uit te redden met: "Dat? Dat is een doos! Een zwarte doos! Dag doos. Zwaai maar naar de doos. Dag doos!"

Jonas steekt zijn hand even lafjes buitenboord, plichtmatig. Hij is duidelijk niet onder de indruk. Op straat zie ik hem al ineens een stuk vrolijker glimlachen tegen de overbuurman, die 'in de techniek' zit. Ik was uitgerangeerd.

Ethische dagen

2007-01-05T01:13:00.000+01:00

Vandaag (gisteren, moet ik zeggen, het is al na twaalven) waarde een ware ethische vloedgolf over ons land. Om te beginnen: in Friesland spraken wijze heren op een landgoed met elkaar over het al dan niet opnemen van medisch-etische kwesties in een al dan niet regeeraccoord. De rest van de wereld, ondertussen, had het nogal moeilijk met de doodstraf in het algemeen en met de ophanging van S. Houssein in het bijzonder. Op de voorpagina van de NRC stond een stuk over 'nep-buurtbewoners' die in opdracht van de woningbouwvereniging (stiekem) praatjes gaan maken op straat - en of dat wel mag. Artsen willen meer ziektes gaan testen met de hielprik maar de politiek vond tot nu toe dat ouders niet te weten hoeven komen dat hun kind leidt aan een ongeneeslijke aandoening. Een 93-jarige vrouw moet op het naturalisatiefeest komen, ook al is ze geboren en getogen in Nederland. En als klap op de vuurpijl: mag je, zoals Amerikaanse artsen deden, de lichamelijke groei van een zwaar verstandelijk gehandicapt meisje stopzetten door haar baarmoeder te verwijderen en haar een hormoonbehandeling te geven?

Om duidelijk te zijn: ik ben principieel tegen dit soort ethisch geweld. Het is slecht voor het mentale welzijn en zou hoe dan ook verboden moeten worden.

All you need is love

2007-01-03T10:39:00.000+01:00

Ik heb een idee voor een nieuw programma:

Een kruising van all you need is love en Big Brother. Een stuk of wat eenzame mensen, wier wederhelft in Australie woont of in Amerika, of iig heel ver weg, strijd met elkaar om de hoofdprijs: een weerzien met je geliefde. Emotionele filmpjes over hoe lang de kandidaat zijn geliefde al niet heeft gezien, wat ze allemaal samen hebben meegemaakt, etc, worden afgewisseld met de harde strijd. U, als publiek, stemt namelijk per SMS elk uur een van deze minkukels de show uit. (Ja ook die man die zijn ouders uit Burkina Faso al 12 jaar niet gezien heeft omdat het oorlog was). Alleen de allerzieligste, leukte, grappigste kandidaat krijgt op het eind zijn geliefde te zien (dramatisch moment als de deur open gaat). De afvallers krijgen niets, behalve een videoboodschap van de persoon van hun dromen. Die geliefde ondertussen, staat op het vliegveld te wachten (spanning, inzoomen!) en wordt, indien weggestemd, zonder pardon weer terug op de eerste vlucht naar land van herkomst gebonjourd. (Ja dat is nog het ergste: ze *waren* natuurlijk allemaal al met het vliegtuig gekomen, maar ze moeten ongezien retour!).

Ja ik denk, televisie: we moeten verder mensen, we moeten verder!

Gekleurde petjes

2007-01-03T10:30:00.000+01:00

Mooi voorbeeld van "Embedded Cognition" (het idee, dat niet alle kennis in je hoofd ligt opgeslagen, maar dat de omgeving ook direct invloed heeft op je gedrag, en je helpt problemen op te lossen, zonder dat jij hoeft 'na te denken')

In de krant stond laatst een interview met een dure fusie-advocaat die zei dat op de avond waarop er een 'deal' gesloten gaat worden tussen twee grote partijen ("closing night") iedereen een baseball-petje draagt in een eigen kleur. De directeuren, de advocaten, de adviseurs, etc... Zo weet je altijd wie bij wie hoort en is er minder risico dat iemand ineens een kamer binnenstapt en stiekem de beraadslagingen van de tegenpartij gaat afluisteren.

Dit zijn hoog-opgeleide volwassen mensen. Toch hebben zij een dergelijke simpele truuk nodig om hun werk goed (beter) te kunnen doen. Dat heeft alles te maken met de externe omstandigheden: iedereen draagt daar dezelfde donkerblauwe pakken en heeft hetzelfde saaie kapsel, dus iedereen *lijkt* ook zo op elkaar. Zo vergiste ik me vroeger altijd in onze makelaar en de makelaar van de verkoper, als ik met mijn ouders mee ging om huizen te kijken. Maar nog belangrijker zijn de 'interne' omstandigheden van de personen aanwezig: op closing night is iedereen natuurlijk hooggespannen. En teveel spanning (emotie) werkt slecht voor ons rationele oordeelsvermogen. Onze waarneming wordt erg vernauwd. Deze petjes zijn eigenlijk het equivalent van de bordjes 'nooduitgang' en de stricte procedures (drills) militairen en politie-agenten in een crisissituatie.

Cultureel gezien lijkt het me dan wel weer typisch Amerikaans om je niet te schamen voor belachelijke baseball-petjes en gewoon die dingen op je kop te zetten, omdat het werkt, omdat het veel geld en grote deals oplevert, omdat het functioneel is. Ik vraag me af of ze dat in Frankrijk of Engeland ook doen. Je moet toch durven toegeven dat er op zo'n avond blijkbaar al snel hele stomme/domme inschattingsfouten gemaakt worden.

Dat vind ik zo erg he

2007-01-03T10:27:00.000+01:00

Twee vrouwen in een cafe, vorige week:
"Wat ik zo erg vind is dat zij zo roddelen"
"Oja joh?"
"Ja, dan weet ik bijvoorbeeld al zeker dat zij nu thuis op de bank zitten en over ons zitten te roddelen"
"Gatver nee!"
"Ja, dat vind ik zo erg he"
"Vreselijk"
"Dan zitten ze zo samen over ons te praten en dan zeggen ze van ja die M die zal wel weer zus en zo weetjewel? En dan lachen ze zo. Dan zitten ze gewoon om je te lachen, op die bank. Echt heel sneu"
"Ja supersneu"
"Zielig gewoon"
"Ja zielig"
"Eigenlijk zijn ze heel erg, die twee. Ha ha"
"Ja, ha ha"

Waarom huil je nou

2006-12-16T09:26:00.000+01:00

Dat nummer van Robert Long gedownload. Hier kun je het beluisteren. De titel is toepasselijk. Wil je eens lekker uithuilen, kom dan in de stemming met Waarom huil je nou?

Muziek en emotie

2006-12-14T22:10:00.000+01:00

Sommige liedjes werken meer op de emotie dan andere. Mijn vader heeft een van de oudere platen van Robert Long, die vandaag is overleden. Twee liedjes van die plaat knallen nog altijd recht mijn amygdala in (het emotionele centrum in onze hersenen). "Jos", wat altijd een spannend liedje was omdat mijn vader ook Jos heet, begint met "En toen op eens was Josje dood". Pang! Ik voel het zelfs terwijl ik het nu schrijf, al werkt het natuurlijk pas echt als je de melodie erbij hoort en daarvoor moet je het liedje kennen. Het andere nummer gaat over twee mensen die zijn gescheiden (zoals mijn ouders dat zijn). De een komt op bezoek in de nieuwe flat van de ander (natuurlijk een *flat*, geen leuk nieuw huis ofzo, maar een huurflatje). "Leuk uitzicht, heb je hier", zegt de bezoeker tegen zijn/haar kersverse ex. Auw! Pang! De pijnlijkheid en het leed sprongen vaak van zijn liedjes.

Ook een mooi liedje dat direct je emotionele systeem binnendringt hoor ik tegenwoordig in een reclame, die met die mannen die aan paraplu's hangen. Hier vind je het origineel. Weer een voorbeeld van hoe ons leven is veranderd met internet en google, het koste me welgeteld 10 seconden om het te vinden...

Het leven is een metafoor

2006-12-13T00:28:00.000+01:00

Ik mail wat af, zo thuis. En daar komen soms juweeltjes van teksten voorbij. Bijvoorbeeld deze (ik zal het anoniem houden, maar dank aan de auteur)

> ...Ik hang met mijn vingernagels aan de
achterbumper van mijn eigen leven...

2006-12-12T20:54:00.000+01:00

Mijn studenten zijn me er drie, zeg. En ze hebben nu samen het internet ontdekt:

HT De Tijd

Human Technology met The Right Timing...

De vertraagde treinberichten

2006-12-12T19:49:00.000+01:00

Da-mes en he-ren.
De vertraagde omroepberichten voor de vertraagde intercitytrein naar Gouda met als eindbestemming Den Haag komen over enkele minuten binnen op de omroepborden op perron 5b. Herhaling...

Da-mes en he-ren.
De omroepberichten voor de vertraagde stoptrein naar Den Bosch kunnen vandaag helaas niet verschijnen. U wordt verzocht gebruik te maken van de omroepberichten voor de vertraagde intercity naar Rotterdam, alwaar u kunt overschakelen naar de omroepberichten voor de vertraagde stoptrein naar Nijmegen.

Geachte reizigers.
De vertraaaaaaaaaaaaa.....haaaaaaaaaaaaa......aaaaaaaaa......gggggg {plop}

Ricket!

2006-11-23T22:20:00.000+01:00

Hi iedereen whos online.

En de juf o'course goedemorgen ms Jannie.

Ik heet Merrin as you all know. Ik wil mijn bookPres doen over een waycool Ricket oud boek van wayback. Laatst kreeg ik namelijk van mijn opa een book over wayback, like echt in het begin van dit millenium youknow? Weird man. Mijn vader was nog niet geboren. Hell mijn opa was nog niet eens geboren.

Anyway. Veel mensen don't realise nowadays dat de spullen die je gebruikt in daily life vroeger heel omslachtig gemaakt werden. Fabricated. Toen had je nog geen Printers weet je wel. De tijden waren anders back then. Ik zal proberen uit te leggen hoe dat ging toen. Stond allemaal in this book weet je wel. Echt ricket.

Ok. Basically there waren grote buildings en die heetten Factories. In een Factorie werkten allemaal mensen en bots together en die maakten alles right from scratch weet je wel? Van base materials. Maar dat duurde lang! Dat koste wel een couple'hours of langer om iets te maken. En al die spullen werden dan met wheel-cars naar distribution-centres gebracht en dan weer in kleine wheelcars naar shops. Maar geen gewone shops maar een soort echte stenen gebouwen met een door en daarin lagen alle physicals . En daar bleef het dan allemaal nog weer dagenlang liggen? En dan, weird, gingen mensen specially naar een shop om die dingen te kopen. Imagine! Een physical shop zeg maar, een building in de straat met een door en daar kon je gewoon naar binnen en daar stond dan een salesman, geen bot maar een mens en die ging jou dan die products verkopen? Ricket! Bijvoorbeeld had je een vork nodig? Dan ging je gewoon helemaal lopen of biken naar de city en dan ging je naar een special shop en daar was dan een mens en die stond de whole fucking day niets anders te doen dan jou vorken te verkopen!? Weird! Ricket!

Maar bijvoorbeeld, dit is allemaal uit this book youknow, ik weet niet of het echt waar is, maar dan hadden mensen bijvoorbeeld dus een vork nodig en dan gingen ze natuurlijk niet every fucking meal naar de city om een vork te kopen dus dan hadden ze een special place in the house en daar storen ze dan like six or acht or maybe tien vorken? Like unefficient? Die vorken lagen dus de wholefuckingday niets te doen? Totdat iemand ze ging pakken weet je wel? En op die manier lag het hele huis vol met dingen. Er waren kasten van hout en in die kasten waren allemaal dingen. Het hele huis vol. Dus je huis zeg maar stond gewoon helemaal vol met dingen! Die mensen hadden geen plek weet je, alleen maar dingen en die bleven alsmaar staan the whole fucking yearround! Weird!

En er is nog meer in this book want het zegt dat die mensen van toen van wayback dan als ze gegeten hadden die vorken niet konden vappen want vappen bestond nog helemaal niet, dus dan gebruikten ze die vork gewoon weer another day voor de next meal? Like Yuck! Maar het was niet echt superyuck or anything omdat ze die vorken dan konden cleanen met water en dat water kwam gewoon running from the tap - like iedereen had gewoon een tap in house? Now DAT is wayfuckingcool! Maar natuurlijk ook completely moronic want daardoor is ons water nu superschaars as we all know want iedereen gebruikte dat water voor echt de stupidest things like cleaning the floor and so on.

Ok so als je echt iets wilde vappen omdat je huis te fucking vol werd zodat er niets meer in pastte of omdat het kapot was dan gooide je het gewoon in een soort can en dat werd dan opgehaald door LocalGov en dan werd het op een big pile gegooid en dat was dat? Dus het meeste van wat je kwijt moest dat werd gewoon dumped op die pile en it just stayed there? Weird. Dus je begrijpt al dat er steeds meer dingen gemaakt werden door die factories maar er werd nooit iets gevapped dus op een gegeven moment waren er alleen nog maar dingen maar geen basic materials meer en toen begon dat op te raken en toen konden ze niks meer maken in die factories.

Well en toen kwam Prof. Oya as we all know en Oya die deed twee inventions en die invention was de Printer en de Vap. En mr Oya is Ricket want alles wat je kan vappen dat gebruikt de Printer weer om te Printen en op die manier is er balans nu en wayback was er geen balans. En dan vertel ik het kort want er waren sev'ral versies van de Printer maar de Printer van today is de laatste en Oya made it so dat als wij een een nieuwe Printer maken op een Printer dan krijg je de laatste versie van de Printer opnieuw dus er komen nooit nieuwe versies Printers meer. En daarom blijft alles in balans.

En dus als je vanavond gaat eten en je print een vork dan moet je bedenken dat het allemaal heel anders is dan wayback en als je klaar bent met dinner en je Ma vraagt of je de leftovers wil Vappen dan moet je niet zeuren want in de old times moesten kinderen hours'n'hours met water aan de gang om al die vorken weer te cleanen en alles weer in die kasten te stoppen voor de next day.

Dit was mijn bookpresentation.

Any questions?

De avonturen van Mijnheertje Zoetebier

2006-11-18T15:41:00.000+01:00

De vrouw van mijnheertje Zoetebier had boven de stortbak van het closet een spiegeltje gehangen. Een vreemde plek, te meer daar een vrouw, gezeten op de porceleinen pot, aan een spiegeltje boven de stortbak weinig plezier kan ontlenen.

Voor mijnheertje Zoetebier was het echter een andere zaak. Als hij in hoge nood het kleinste kamertje betrad, en zijn plasbuis al staande ledigde, was er altijd een moment --- precies wanneer de catharsis intrad; en het parasympatisch zenuwstelsel de controle over zijn gewaarwording overnam --- dat mijnheertje Zoetebier een blik omhoog wierp en zichzelf een blik waardig keurde.

Zo staande, terwijl de urine rijkelijk vloeide, en een lichte rilling zich over zijn ruggemerg verspreidde, vroeg hij zich dikwijls af, wanneer het moment zou komen dat hij zichzelf niet meer in de ogen zou durven zien.

Het moment was nog niet gekomen, godzijdank, maar soms was hij er dicht bij geweest. Een schok was het dan geweest, die ogen te zien, die grauwe blik, die hem vertelde, dat daar niet het mijnheertje stond, dat hij zou graag zou willen zijn. Dromen, idealen, normen en waarden vielen dan als een kudde paarden zijn bewustzijn binnen en begonnen aan alle kanten aan hem te trekken. Hierdoor vaak letterlijk uit het evenwicht gebracht, gaf dat meermaals een genante situatie van natte pantalons en bezoedelde tegels.

Mijnheertje Zoetebier was geen gelovig man, maar het dagelijks moment in de spiegel was voor hem als een biecht; een klein moment van waarheid.

Een spiegel is een vreemd object, reflecteerde Zoetebier eens, toen het schijnsel van de lamp de zweetdruppels op zijn gezicht weer eens deed glimmen. Enkel in de spiegel kun je jezelf, en niemand anders dan jezelf, een kus geven. En hij voegde daad bij woord, waarna hij opgelucht doorspoelde.

The chronicles of Wizard Prang

2006-11-17T22:59:00.000+01:00

Stafford Beer was een van de bekendere figuren van een club die later 'cybernetics' zou gaan heten. Hij schreef onder andere dit boek The Chronicles of Wizard Prang over een tovenaar, door wiens ogen we iets te zien krijgen van Beer's ideeen. Ik moet het nog gaan lezen, maar de stukjes die ik al tot mij heb genomen smaken naar meer.

Mijn eerste audioblog

2006-11-10T22:34:00.000+01:00

Op aanraden van Alice ben ik overgegaan op audiobloggen. Mijn Apple bleek te beschikken over prachtige software om een leuk stukkie audio in elkaar te flanzen. Mijn eerste audioblog, die mijn ervaringen op het werk in beeld probeert te brengen, kun je hier beluisteren:

Jelle Spreekt 01

Stem strategisch!

2006-11-07T21:02:00.000+01:00

In de jaren tachtig werd er een bekende discussie gevoerd door mijn ouders en hun geestverwanten. Moet je trouw zijn aan je eigen kleine linkse partij? Of moet je "voor deze ene keer" op de PVDA stemmen? Sommigen vonden dat je strategisch moest stemmen, om een centrum-rechtste coalitie van CDA en VVD te voorkomen. Dat argument gaat anno 2006 niet meer op. Een peiling van TNS NIPO geeft de SP nu 25 zetels, nog een zetel meer dan de VVD. Dit betekent dat de SP (in die peilingen) de op twee-na grootste partij is. In eerdere verkiezingen bleek dat potentiele SP stemmers in de laatste weken vaak alsnog switchen naar de PVDA. Echter, strategisch zou nu juist zijn om te kiezen voor SP (of GroenLinks), omdat dit de onderhandelingspositie van deze partijen met Wouter Bos veel sterker maakt. Hiermee wordt de PVDA eerder verleid tot een coalitie van linkse partijen. Vroeger was er geen alternatief, het was PVDA-CDA of VVD-CDA (of hoogstens Paars). Dat is er nu wel. Stem dus strategisch!

De robots komen (er weer eens aan)

2006-10-24T20:12:00.000+02:00

Zo eens in de zoveel jaar verschijnt er een documentaire waarin de kunstmatige intelligentie, weer eens onder het stof vandaan wordt getrokken, een sopje krijgt, met een doekje wordt opgepoetst en met een likkie verf weer als nieuw in de etalage wordt gezet.

Een wetenschapper met streepjesoverhemd, met op een achtergrond mooie klassieke universiteitscampus, dikke brilleglazen over het plakkerige haar, zegt dan bijvoorbeeld iets als: "Ik geloof dat de kinderen van mijn kinderen hun gedachten kunnen downloaden in een computer, en zichzelf op die manier onsterfelijk kunnen maken".

Pim schreef er al eerder over.

En nu is het weer zover, vanavond bij op BBC 2

Eco-TV

2006-10-23T23:22:00.000+02:00

Ik zit TV te kijken en te internetten tegelijk. Daarom wat ouwe-media-geinspireerde blogjes. En wat is er aan de hand? Het is recycletijd op de televisie! Hergebruik is het toverwoord vandaag. Eerst Hein Vergeer bij Holland sport en Karina Schaapman (?) PVDA raadslid in Amsterdam bij P-side, samen met Maria vd Hoeven. En vervolgens Hein, Karina EN Maria in de herhaling bij Pauw en Witteman. Zelfde jasje voor Maria, zelfde oogschaduw voor Karina, en de massageolie glinsterde bij Hein nog in z'n haartjes. Zelfde archiefbeelden voor Hein, ook, overigens.

Bah. Ik kijk al nooit TV, krijg ik nu ook nog de hele dag hetzelfde te zien. Ik ga hem uitzetten.

(Jos had jarenlang een stripje boven zijn bureau hangen, van dat mannetje met dat geruite petje. Hoe heette die ook weer? : Mannetje vraagt aan ander mannetje: Is er nog wat op TV? Mwah, zegt ander mannetje, op het ene net is niks, en op het ander net rotzooi. Doe dan dat rotzooi maar, zegt het ene mannetje, want dat niks is een herhaling).

Persona non Blogga

2006-10-23T22:52:00.000+02:00

"Een weblog is voor een VN gezant niet het medium om je mededelingen de wereld in te sturen. Hij heeft wel gelijk, maar niet via dit kanaal. (Twan Huijs quote officials binnen de VN, vandaag op het 10 uur journaal"

Afijn, Dit kanaal dus.

Nou schrijf ik wel eens lange blogs, maar bweek, wat een saaie droge kost zeg, van die Pronk. Begrijp me niet verkeerd, het is serieuze kost, maar moet het zo lang? Is er geen korte samenvatting van? Het verbaast me dat die Sudanezen dat allemaal helemaal in detail doorgelezen heb. Ik heb erin gebladerd en ik kan het bewuste citaat niet eens terugvinden... Maar hoe dan ook, laat je niet censureren Pronk, blijf bloggen!

Mambo Salsa

2006-10-23T22:18:00.000+02:00

Zo, nu heb ik wel weer genoeg van die hondekop van Maurice. AnnePier is helemaal gek van YouTube. Ik ben een beetje aangestoken. Maar ik kijk wel naar mijn eigen soort filmpjes natuurlijk. Bijvoorbeeld:

Filmpje

Maurice de Brain

2006-10-16T22:09:00.000+02:00

Op mijn andere blog praat ik Engels, en bovendien ook wat uitvoeriger, iets wat sommigen er wellicht van weerhoudt het allemaal te gaan lezen.

Daarom een cognitief blogje tussendoor, hier, gewoon, gezellig, in het Hollands, op de oude vertrouwde plek. Hij is toch wel weer wat lang hoor...

Vandaag stond in de krant een ingezonden brief van Maurice de Hond over de invloed van opiniepeilingen op het stemgedrag van kiezers. Nou kan je daar een hoop over zeggen, en ook over Maurice zelf trouwens, maar wat ik er interessant aan vond was dat met de huidige technologische ontwikkelingen de opiniepeilingen steeds sneller en sneller worden uitgevoerd en beschikbaar gesteld aan de kiezer. Het verschil tussen huis aan huis, met papier, enqueteren, de resultaten handmatig tellen en verwerken en opsturen naar de krant, versus het verzinnen, uitvoeren en publiceren van een internet-opinie onderzoek op een en dezelfde dag maakt wel degelijk een verschil. Het is vergelijkbaar met het verschil tussen de manier waarop een plant zich aanpast aan de veranderende stand van de zon, versus de manier waarop het dier zich aanpast, door beweging, aan een veranderende omstandigheid in zijn omgeving. Het cruciale gereedschap van dieren is uiteraard hun brein, een complex orgaan dat hen in staat stelt zo snel en zo weidverspreid prikkels rond te zenden naar alle uithoeken van het lichaam. Het cruciale gereedschap van een moderne democratie, zoals Maurice dat zich voorstelt, is, uiteraard, Maurice.

Maurice The Brain

We kunnen de vergelijking tussen het bedrijf van Maurice de Hond en ons brein nog wel wat verder doorvoeren. Zo zijn er bijvoorbeeld mensen die denken dat ons brein alles 'voor ons bedenkt' en dat het dus het brein is dat eigenlijk de oorzaak is van alles wat wij doen en laten. Niets is minder waar. Het zou hetzelfde zijn als zeggen dat het Maurice de Hond is die zelf bedenkt en vertelt wat wij moeten stemmen in november. Nu gelooft Maurice dat zelf misschien wel een beetje, stiekem, en ook hier gaat de vergelijking met het brein op: ons bewustzijn is als de overmoed van Maurice, die de illusie creeert dat hij en hij alleen de oorzaak is van de stemuitslag. Maar zo werkt het dus niet.

In plaats daarvan moet je die opiniepeilingen misschien eerder bekijken in een 'cybernetische' context. Cybernetica is controle-theorie. Het betreft de principes en wetmatigheden die beschrijven hoe je systemen 'in bedwang' kunt houden. Een belangrijk begrip in de cybernetica is 'feedback': het idee dat informatie die uit het systeem zelf komt, weer terug dat systeem in wordt gevoerd. Dat geeft gekke effecten, zoals het piepen van je speakers als je er een microfoon voor houdt.

In de cybernetica is er al gauw sprake van twee of meer *niveau's van organisatie* binnen een systeem. Zo spreekt men vaak over een 'hogere orde' en een 'lagere orde' systeem. Een (niet zo goed) voorbeeld is het verschil tussen moleculen en atomen. Moleculen bestaan uit atomen, en het hele zaakje kun je dus op twee niveau's beschrijven: op het hogere orde molecuulniveau en het lagere orde atoomniveau (er is alleen geen feedback tussen beide systemen, voor zover ik weet, dus daarom is het geen goed voorbeeld)

In onze Mauriciaanse democratie vinden we ook een hogere orde- en lagere orde systeem terug. Hier vinden we op het lage niveau alle individuele stemmers en hun voorkeuren, en op het hoge niveau de informatie die Maurice heeft verzameld, verwerkt en gepubliceerd aan de hand van zijn opiniepeiling. De twee niveau's van organisatie hebben met elkaar te maken en beinvloeden elkaar. Zonder stemmers en voorkeuren zou er geen opiniepeiling mogelijk zijn: het hogere niveau is opgebouwd uit elementen van het lagere niveau. Alle werknemers van het bedrijf van Maurice zijn immers zelf ook stemmers op het lagere niveau. Maar georganiseerd als opiniebedrijf onstijgen ze dat niveau. Doordat zij, als team, van een grote steekproef informatie kunnen verzamelen en deze informatie kunnen samenvatten, en omdat zij de mogelijkheid hebben om via publicatiemedia deze informatie weer *terug te voeren* (feedback!) in het lagere systeem, is er een hogere orde 'controlesysteem' ontstaan. Dit systeem voert via de feedback die het levert een invloed uit op het gedrag van de eenheden op het lagere niveau (op ons, dus). De samengevoegde meningen van alle kiezers worden nu een nieuw, extra informatiekanaal, en dit kanaal wordt teruggevoerd in de hoofden van alle individuele kiezers en kan zo zijn eigen invloed uit gaan oefenen.

Er zit iets tautologisch in, nietwaar? Hoe kunnen wij onze stemvoorkeur nu laten bepalen door.... onze stemvoorkeur? Maar het is niet tautologisch als je bedenkt dat alle stemvoorkeuren uit het panel van De Hond worden samengevoegd tot een gemiddelde score op een aantal bepaalde categorieen. Op dat moment verandert de informatie wezenlijk: het hogere niveau voegt er iets aan toe: het categoriseert en filtert de informatie. We krijgen niet "de hele lijst met alle voorkeuren" te zien, maar een samenvatting er van. Het is deze, aangepaste informatie, die weer terug het systeem in wordt gevoerd. Ik word dan ook niet enkel beinvloed door *mijn eigen* voorkeur, maar ook door die van anderen, en dan ook nog eens weer in een soort hapklare samengestelde mix. Op die manier kan het hogere orde controle systeem (Maurice) het lagere systeem (alle stemmers) gaan beinvloeden - met als basimateriaal hun eigen stemmen! Merk wel op dat - in theorie - Maurice daar niets van zichzelf aan toe hoeft te voegen. Het bepalen van de categorieen en het berekenen van gemiddeldes zou geheel procedureel en objectief kunnen gebeuren. Ik heb het in deze blog dan ook niet over de subjectieve interpretaties en tactisch gekozen soundbites die mijnheer de Hond aan zijn informatie toevoegt als hij het nieuws zoekt, dat is weer van een heel andere orde...

Volgens mij is het brein niet veel meer dan een uitgebreide soort Maurice de Hond. Het bestaat niet uit twee, maar vele, hogere orde controlelagen. Geen enkele van deze lagen heeft het werkelijk voor het zeggen, en in die controlelagen wordt geen nieuwe informatie 'verzonnen'. Wat gebeurt is dat elke laag door middel van filtering en categorisatie een samenvatting maakt van de input die deze laag krijgt uit alle lagere kanalen (de stemmers). En vervolgens wordt deze samenvatting (de opiniepeiling) weer teruggevoerd het lagere systeem in om daar als een soort 'bias' te fungeren. Het zal de boel wel een beetje beinvloeden, maar niet zo dramatisch als we het tot nu toe wel eens hadden voorgesteld (het hogere brein als een soort autoritaire CEO die vanaf zijn stoel de hele boel loopt te commanderen, bijv).

Zo'n systeem werkt alleen maar, en hier komt de clou weer waar ik mee begon, als de *timing* precies goed is. Er moeten de juiste dynamiek van informatieuitwisseling zijn tussen het hogere orde en het lagere orde systeem. Je moet als 'hogere orde systeem' trager zijn dan het lagere orde systeem, want als je sneller bent, dan kan het lagere systeem jouw feedback niet verwerken. Maar je moet ook niet te traag zijn, want dan ben je altijd te laat met je adviezen. Dan is het systeem al weer verder, en loopt de boel in het beste geval alleen maar in het honderd. Zoals Maurice de Hond zei: in de tijd dat we met papier en pen werkten duurde het twee weken voor een peiling in de pers kwam. Kennelijk is dat een te lange doorlooptijd om echt invloed te hebben. De vraag is of een doorlooptijd van een dag, zoals nu het geval is bij peilingen via het internet, 'precies goed' is. Een andere vraag is, hoe je *dat* zou moeten onderzoeken. We zouden het natuurlijk aan het volk kunnen vragen wat zij er van denken...

Big ants

2006-10-10T00:19:00.000+02:00

Big new ants wandering over complex beaches - far out dude!

linksom of rechtsom

2006-10-06T13:11:00.000+02:00

Dit is haast geen blog waard, maar vandaag heb ik eindelijk besloten al mijn cd's *op zijn kop* op de plank van de kast te zetten. (revolutie!). Het deurtje gaat namelijk naar links toe open en dan draai je automatisch ook je hoofd naar links (geen idee waarom, ik doe het). Mijn hoofd naar rechts draaien kost meer moeite. Wellicht heeft het niets met de kastdeur te maken maar met mijn unieke scheve nekwervels, who knows. In ieder geval draai ik nu mijn hoofd naar links en lees dan van onder naar boven (van links naar rechts dus) de cd-titels. Jaren lang heb ik mijn nek verdraaid, of geprobeerd op zijn kop te lezen. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Het antwoord is: mensen zijn conventionele wezens. Cd's "op zijn kop" zetten: dat doe je toch niet? Wie zet bijv alle boeken in de boekenkast op zijn kop, met dezelfde reden? (Doe je dat bijv ook met Engelse boeken, waar de titels op de rug sowieso al de andere kant op lopen?). Waarom kiezen we niet voor onze eigen gebruiksvriendelijkheid, maar voor een raar soort "dit hoort"?

Nou goed. Snel iets anders onder hetzelfde thema 'linksom of rechtsom:"

Sander reageerde om mijn vorige blog met het idee dat het misschien noodzakelijk is dat er mensen heel erg stinkend rijk worden ten koste van (of, zoals men plachte te zeggen, met opgeheven vuist 'over de ruggen van') een grote groep andere mensen, omdat alleen op die manier innovatie bewerkstelligd wordt en daarmee onze economie veilig wordt gesteld.

Ik denk dat dat op dit moment ook inderdaad de situatie is. Maar de vraag is of dat een wenselijke situatie is. Natuurlijk hebben er al genoeg mensen in het verleden over dit probleem nagedacht. (Althans, degenen die het als een probleem zien, dat sommige mensen stinkend rijk zijn terwijl ze er anderen voor laten werken - ik vind dat wel een probleem, ja). Het eerste mogelijke antwoord hierop zou kunnen zijn het oprichten van een collectief, club of vereniging. Socialisme 'the good way'. Het gaat er immers maar om dat je een grotere hoeveelheid geld kan concentreren en inzetten voor 1 project. Waarom zou een sponsor van dat project altijd 1 persoon moeten zijn - waarom niet een club mensen? Het grote probleem is natuurlijk dat er in verenigingen en collectieven eindeloos vergaderd moet worden over de juiste koers. Waar moeten we in investeren? Is iedereen het er mee eens? Innovatie houdt niet van overleg en zeker al niet van compromissen. Compromissen en consensus zijn recepten voor stagnatie, zo lijkt het wel.

Toch zou je je een club kunnen voorstellen waarin iedereen wel deelt in de rijkdom die wordt opgeleverd, terwijl de leden zich niet bemoeien met de inhoudelijke gang van zaken. Zich bewust van bovenstaande problemen laten zijn een klein clubje mensen, of zelfs 1 persoon, met behulp van wat intuitie, gut-feeling, creativiteit, fingerspitzengefuhl en wat al niet meer, het geld investeren. Waarom zou dat niet kunnen? En gebeurt dat ook niet al? Zijn daar goede voorbeelden van?

De wondere onderwaterwereld

2006-09-28T20:51:00.000+02:00

Er is meer onder water, dan wij vermoeden

Meer mieren op het strand

2006-09-28T20:21:00.000+02:00

De grappige anecdotes uit het dagelijks leven van dhr v Dijk laten even op zich wachten, want ik schrijf mieren op het strand

Maar even tussendoor:

Het is natuurlijk wel belachelijk, dat het grootste deel van het overheidsgeld besteed wordt aan de rijkste mensen in ons land (zie de krant van vandaag). Het meeste geld gaat namelijk naar onderwijs en hypotheekrente-aftrek en cultuur en recreatie. Allemaal rijkeluisactiviteiten.

Wat ik nou wel wil weten is wie dat overheidsgeld nu eigenlijk opbrengt. Als het zo is, dat de hogere inkomens ook het grootste gedeelte van het belastinggeld opbrengen, dan is mijn conclusie simpel: Dan hoef je toch geen ingewikkeld (en duur) belastingstelsel te bedenken, om al dat geld van die rijke mensen te innen, om dan met torens vol ministeries (ik kom er elke dag langs), allemaal manieren te gaan zitten bedenken om dat geld gewoon weer aan diezelfde mensen *terug* te geven. Laat dat hele gedoe dan weg. Kunnen die rijkelui allemaal zelf hun eigen musea en scholen en huizen kopen. De VVD zou het met me eens zijn.

Maar misschien is het allemaal nog veel erger. Gegeven dat er veel meer mensen zijn met lagere inkomens (volgens mij is dat nog altijd zo), zou het best kunnen zijn dat deze groep per saldo de grootste bijdrage levert aan de belastingen. Als dat zo is, dan betalen zij dus de studiefinanciering van het zoontje van hun directeur, zijn maandelijkse bezoekje aan het museum, zijn favoriete VPRO programma en zijn hypotheek-rente aftrek. Volgens mij kun je dat zien als een vorm van regelrechte diefstal. Zou dat echt zo zijn? Ik hoor het graag van iemand die er verstand van heeft.

Mier op het zand

2006-09-19T22:37:00.000+02:00

Ik heb een nieuwe weblog. Hij heet: ant on the beach . De mier in het zand is verzonnen door Herbert Simon. Hij schreef dat het ingewikkelde pad dat een mier af legt in het zand niet zozeer te verklaren is door de ingewikkeldheid van de mier, alswel door de ingewikkeldheid van het zand.

Mijn eerste bespreking betreft het beroemde artikel van Searle: Minds Brains en Programs. Morgen gaat een student van mij dat namelijk bespreken in een presentatie. Natuurlijk heb ik er zelf ook van alles over te zeggen. Voor de liefhebbers: ant on the beach

Slaappil

2006-09-19T21:24:00.000+02:00

Nu wordt me alles duidelijk. Vandaag in de krant las ik dat verpleegkundigen te snel, te veel en zonder toestemming eigenhandig hun patienten volstoppen met slaappillen. Zogenaamd uit voorzorg, of nazorg, maar ik zou het ook wel weten, als je 10 keer per nacht gestoord werd in je klaverjasavondje, of als je net even lekker lag te pitten. (Ik *weet* hoe dat laatste voelt, snap je). Dus ik begrijp die verpleegkundigen best. En ik begrijp nu ook beter, waarom ik de laatste tijd zo moe ben. Want die slaappillen, zo verhaalt het artikel, die leiden al snel tot afhankelijkheid. En ik ben in het ziekenhuis geweest, vorig jaar, en daar kreeg ik nog voor ik mijn pyjama had aangetrokken al drie dikke capsules door mijn strot geduwd. Uit voorzorg. Ja ja. Ik heb weliswaar geen keelonsteking meer, maar ik heb wel een raar soort slaperig gevoel. Het komt eigenlijk elke dag wel opzetten, zo na het eten. Dat komt door die illegale drugs die ze me toen gevoerd hebben. Mij maak je niets wijs meer!

Zulke aardige mensen

2006-09-13T20:39:00.000+02:00

Campingbazen en pensionhouders hebben vaak rare trekjes. In Frankrijk ontmoetten wij er weer een nieuw voorbeeld van. Het was een kleine camping met slechts 13 plaatsen, in een dal in een kloof in de bergen ergens een flink eind van de doorgaande weg af. Prachtig gelegen, met een mooie vers groene grasmat, links en rechts geflankeerd door massieve bergkammen: een uitzicht! Voor geen goud zouden we verkassen. En de eigenaren van de camping waren heus heel erg aardig, maar toch, tja, wat was het met zulke mensen? De vrouw des huizes boende de WC's en douches met zulk een rigoreuze discipline (en de sterkste anti-defecterende middelen), dat we er haast niet meer in durfden, uit vrees de boel te bevuilen. Het betreden van de douche-ruimtes mocht dan ook alleen op de kousevoeten, zo lazen wij op het bordje, in een oude klomp gestoken bij de ingang. Le Patron, ondertussen, was een oudere gepensioneerde fabrieksdirecteur, die de camping met name gebruikte als dekmantel voor het hebben kunnen aanleggen van een megalomaan groot zwembad in zijn eigen achtertuin (ongetwijfeld met subsidie van La Communite). Niet dat wij er niet van genoten hoor, van het zwembad, het was allemaal prachtig. Prachtig en netjes en rustig en schoon, heerlijk, echt waar. 's Ochtends kwam de oudere heer het terrein oplopen. Alhoewel hij ons altijd vriendelijk groette, hadden we toch ergens het idee dat hij de arbeid op de werkvloer aan het inspecteren was. Vervolgens aanschouwden we het vaste ritueel: hij schept met lange, rustige bewegingen en een groot net de bladeren uit het zwembad, klimt via het luik in de zwembadkelder, doet daar zijn ding met water en pomp en zuiveringsinstallatie, verschijnt weer ten tonele en keert terug naar de boerderij. Een ogenblik later zien we hem weer, goed geconserveerd in zwembroek en gebronsde blote bast, waarop hij zich weloverwogen het water in laat glijden en enkele baantjes trekt, in een ervaren, vooroorlogse borst-crawl. Tenslotte verwijdert hij de dikke bromfietsketting en opent het witte hekje dat het zwembad van ons kampterrein scheidt: het bad is geopend voor de gasten.

Een wat extremer voorbeeld van, laten we zeggen, 'typische gastheren en gastvrouwen' is al wat ouder: we liepen ooit een stukje van het Pieterpad. (Hoeveel mensen liepen niet ooit eens 'een stukje van het Pieterpad?'). Ergens bij Roermond of Sittard, of waar was het ook, overnachtten we bij mensen thuis. Bed & Breakfast. De man en de vrouw waren volkomen wereldvreemde types. Het huis was smoezelig en in mijn herinnering zat het vol beesten. Er sliep in ieder geval een kip in een kattenmandje in de kamer, want die werd nog aan ons voorgesteld. (Tok). We gingen uit eten in het nabijgelegen stadje, de heer des huizes stond erop ons te brengen en ook weer op te halen. We moesten maar bellen als we klaar waren. Maar: zo drukte hij ons op het hart: ik wil jullie vragen, neem geen toetje! Ik leg het later wel uit, maar Neem Geen Toetje. Wij zijn zulke brave mensen, als de beste man dat vraagt, dan doen wij dat. Na 30 min stonden wij alweer buiten de Chinees, het enige beschikbare etablissement in de hoofdstraat. Wij bellen. Hij haalde ons op (de auto was een enorme ouwe bak met hele lage instap en van die houten kralenkettingen over de stoelen). Terug in het B&B huis werden we gesommeerd op de bank plaats te nemen. We kregen ijs met kersen in een sorbetglas. Traditie van het huis. Volgde een verhandeling over het ontstaan, onderhoud, ervaren en evaluatie, alsmede de mogelijke toekomst, van deze traditie. Daarna kwam het gesprek, onvermijdelijk, op het Pieterpad. Daar wisten onze gastheer en gastvrouw alles van. Van Hun Pieterpad. Waar zij onderdeel van uitmaakten. Ze kenden alle leuke B&B-adressen, en met name ook alle plekken waar je niet naar toe moest. Vervolgens kregen ze ruzie met elkaar. Zij begon op hem te schelden. Hij liet het gelaten over zich heen komen. Wij snel naar bed. Die nacht heb ik slecht geslapen.

Nog extremer. Oostenrijk. De berghut had een restaurant en 10 slaapplaatsen. Omdat enkele jaren geleden de nabijgelegen ski-lift zonder melding vooraf van de gemeente was wegbezuinigd, kwamen er nauwelijks klanten meer. De eigenaresse was maar vast begonnen de eigen drankvoorraad op te drinken. Een stamgast uit het dorp beneden wilde terug voor het onweer uit zou barsten (het regende al; hij was op de mountainbike!) maar zij stond hem dat niet toe. "NEIN" schreeuwde ze met dubbele tong "Du Zolst Dein Schnapps Trinken!!!". Beter toegeven dan ruzie, dacht de man, sloeg zijn (hoeveelste?) schnapps achterover en aanvaarde waggelend de afvaart. Wij sloegen snel een schietgebedje, waarin de kwaliteit van zijn remmen centraal stond. De biefstuk was op, de spaghetti was er niet en de hasjee die we uiteindelijk kregen, afijn, ik zal u de details besparen. Snel naar bed maar weer. We sliepen in bunkbedden met grijze paardedekens die sinds de tweede wereldoorlog niet meer uitgeklopt waren. Het was zaak je hoofd niet te hard op het kussen te leggen als je omdraaide, omdat je dan kon stikken in de stofwolk die volgde. Toen de eigenaresse in de naastgelegen doucheruimte een potje onbeheerst begon over te geven, hebben we voor de veiligheid het haakje toch maar op de deur gedaan.

Rampkick

2006-09-11T20:56:00.000+02:00

Waarom kicken mensen op de ramp? We wachten eigenlijk allemaal stiekum op die bom in die trein. Zelfs als ik kans maak om er in te zitten.

boekenlijstje

2006-09-03T22:43:00.000+02:00

ik heb deze zomer een aantal mooie boeken gelezen, ik dacht, ik noem ze even:

* David Mitchel: Number 9 Dream
Ik ben een grote fan van David Mitchel geworden. Cloud Atlas was fabuleus. Black Swan Green (in het Nederlands "Dertien") was fantastisch. Number 9 Dream is ook erg goed, het is een van zijn eerdere boeken. Ik moet nu enkel nog zijn debuut lezen: Ghostwritten. Het is moeilijk om Mitchel in een hokje te plaatsen want hij schrijft in vele stijlen. In die zin lijkt hij wel wat op Margaret Atwoord. Number 9 Dream heeft ook wel wat weg van Haruki Murakami, mede omdat het in Japan speelt en dromerige ("is dit echt gebeurd of droomt hij dit?") elementen bevat.

* Michael Cunningham: Specimen Days.
Ik had nog nooit iets van hem gelezen maar het is een mooi boek. Het zijn drie verhalen, een verhaal tijdens de industriele revolutie, een hier-en-nu verhaal en een toekomst verhaal. De grote clou er van heb ik niet helemaal begrepen (wat het allemaal met elkaar te maken heeft), het ging wel ergens over de relatie tussen mens en zijn omgeving, en hoe we in de macht van de technologie terecht zijn gekomen, of zo. Maar misschien was dat de clou wel helemaal niet. Het was toch wel een goed geschreven boek, met veel symboliek en mooie plotwendingen.

* Op dit moment lees ik To Kill a Mockingbird (Harper Lee), die ik samen met Specimen Days van Henriette en Jos had geleend. Prachtig geschreven, je wordt helemaal mee het verhaal in gezogen, en je leeft onmiddellijk met de hoofdpersonen mee. Een 'klassieker', zoals men dat noemt.

cognition 01 - School memories

2006-09-01T12:28:00.000+02:00

Very well, the cognition part. This year I will spend more blog-time writing about cognitive science topics. I’ll try to communicate my ideas in English, just in case I will reach a non Dutch speaking audience. And most of the stuff you get to read on cognition is English anyway. If I find the time I will sometimes include Dutch translations or summaries.

DUTCH: Ok, cognitie dus. Dit jaar wil ik meer blogtijd reserveren voor cognitiewetenschap (kunstmatige intelligentie, cognitieve psychologie). Ik zal deze serieuze onderwerpen in het engels bespreken, om ook het niet-nederlandse publiek te kunnen bereiken. Bovendien zijn bijna alle wetenschappelijke publicaties op het gebied van cognitie in het engels geschreven dus daar sluit ik me dan maar bij aan. Mail me gerust even als dit een onverstandige beslissing zou blijken te zijn.

In order not to start with the heavy stuff right away, first an anecdotical introduction to the subject-matter. Yesterday I read a letter published in my newspaper, written by my old professor of neuropsychology Herman Kolk. In this letter, prof. Kolk brought back memories regarding his old professor, A.D. de Groot. De Groot recently passed away. He is one of the most famous Dutch cognitive psychologists, I guess. He became especially known for his study on the cognitive processes in the chess-player. Proficient players do not spend time consciously reasoning about the next best move. Instead, they instantly recognize the current positions on the bord as affording a next move. Chess playing as a kind of pattern recognition process instead of linear linguistic reasoning. At least, that is what I know of his work, but the theories of De Groot I will leave for another time since I first want to actually read his book, which I have never done so far. In the same newspaper it also said that Herbert Simon (whose book I did read) taught himself to read Dutch in order to read De Groot’s thesis. This claim turned out to be nonsense, however. Well, at least I can say I learned to read English in order to read Simon’s book! (Although I didn’t teach myself).

Anyway, Herman Kolk recalled that De Groot was not only a good scientist, he was also a very good teacher. De Groot apparently greatly appreciated when a student would discover a flaw in his reasonings and be brave enough to confront him with it, or would generally give critical response to the teacher. Kolk wrote that he himself, during an oral exam, wasn’t able to find a flaw in De Groot’s theories, but that De Groot appreciated Kolk’s attempts in finding them nonetheless (oral exams in those days would mean that teacher and student would sit in the professor’s home in easy chairs and both smoke cigars while discussing the theory).

I once wrote a paper on aphasia, for one of Herman Kolk’s courses. I tried to argue in this paper that Kolk’s theory of aphasia would fit more naturally within a dynamical systems view on cognition. As it happens, I really wasn’t interested in aphasia all that much. In those days, I would be ready to claim that everything ever written or said would fit more naturally within a dynamical systems view on cognition. All I wanted to do was write about dynamical systems, no matter what, so I kept on tinkering with the paper until I got both aphasia and dynamical theory in one, not-very-coherent, story.

I now understand the shift in roles that Kolk must have been experiencing. Although I never got to smoke cigars nor sit in Herman’s easy chairs, I very much wanted to be the critical student that Kolk himself wanted to be in his younger days. And Kolk, as a professor, wanted to be the teacher that appreciates a critical young student. When he had read my piece, prof. Kolk handed me the paper and said: Of course, it is all complete nonsense, but I graded you an 8 anyway.

In hindsight, I guess that perhaps his memories of smoking cigars with prof. De Groot helped me get such a good grade that day.

Noot van uw blogger

2006-08-28T23:38:00.000+02:00

Beste lezer,
Dit weblog is weer in gebruik genomen. U kunt dit jaar 3 categorieen blogs van mij verwachten:

1. Fictie (de avonturen van J. Reewinkel, zie onder, en anderen). NB: Of het verhaal over de man op het eiland in de regen ooit nog af komt is een belangrijke vraag, waar ik zelf echter ook nog geen antwoord op heb.

2. Cognitiewetenschap. Er zal dit jaar, naar verwachting, beduidend meer CogW te vinden zijn op dit weblog. Serieuze kost, wellicht niet voor iedereen interessant. Maar wie weet, laat je je plotseling meeslepen in de wondere wereld van onze geest en wordt je van lieverlee een echte Mental Junkie?

3. Observaties uit het dagelijks leven. (Even tussendoor: Vandaag zat ik op de terugweg uit Den Haag in een stilte-coupe. Ik zat te kletsen met mijn buurman en we verwonderden er ons hardop over dat het helemaal niet stil was in de stilte-coupe! En nu, weer thuis, verbaas ik me er zelfs zo weinig over, dat ik het niet eens een weblogje waard vind...)

Veel plezier met JELLE29121975, uw vaste leverancier voor een mentaal tussendoortje, thuis, of op het werk.

De avonturen van de heer J. Reewinkel

2006-08-28T23:32:00.000+02:00

Hij had altijd in zijn binnenzak een stapel plastic kaartjes en een watervaste stift. Die kaartjes had hij speciaal laten snijden bij een drukkerij in een oplage van 500 stuks, met een kortingsoptie voor nog eens 500. Rechtsonderaan op ieder kaartje stond: “Met de meeste hoogachting, J. Reewinkel.” De stift was van de beste kwaliteit in zijn soort. In iedere kaartje zat een rond gaatje, dat gebruikt kon worden om het kaartje ergens op- of aan te hangen. Overal waar hij zich ergerde aan omgevallen fietsen, verkeerd geparkeerde auto’s of andere storende elementen op zijn pad, schreef hij een vinnig commentaar op een van de kaartjes, dat hij vervolgens met een vuilniszakbinder aan het bewuste onderwerp van zijn woede bevestigde. Bij een rijtje studentenfietsen die onderuitgezakt over de volle breedte van het trottoir hingen schreef hij: “Stel dat hier nu een kinderwagen langs had gemoeten?”. Bij een grote rozenstruik die naar zijn smaak te veel van de gevel af hing: “En een blinde dan, die nietsvermoedend met zijn gezicht deze doornen in loopt?”. Af en toe stak hij een kaartje in een hondedrol; tegen beter weten in: “Zal ik dan eens in uw woonkamer komen kakken?”. Er waren ook dagen dat hij met de beste wil van de wereld geen klacht kon bedenken over de wereld om hem heen. Dat was eigenlijk nog frustrerender dan alle fietsen, struiken en hondedrollen bij elkaar. Dan brandden de kaartjes in zijn binnenzak. Dan kon hij zich bijna niet inhouden, wilde hij een kaartje pakken, op een willekeurige gevel plakken en erop schrijven: "En ik dan? Wat moet ik dan, met al deze kaartjes, op deze vreselijk perfecte dag???"

praktijkassessment voor bevers

2006-08-24T16:29:00.000+02:00

De onderste tekst luidt: "Wij kunnen uw competenties helaas niet beoordelen, omdat grote delen van uw portfolio niet goed zichtbaar zijn gemaakt." Voor degenen die niet zo zijn ingevoerd in het moderne onderwijs: studenten zijn tegenwoordig de hele dag bezig hun competenties zichtbaar te maken door middel van hun portfolio. Gek worden ze er van. Wij (docenten) ook trouwens. Al dat jargon is sowieso absoluut niet bevordelijk voor een zelfstandige werkhouding, de persoonlijke ontwikkeling, kennisdeling en het stimuleren van innovatie. Ik ben van plan hier een Community of Practice over op te richten, maar dat plan moet ik nog uitgieten over de organisatie. Ik hoop dat het landt.

artificial sex

2006-08-24T16:14:00.000+02:00

klonen in het biologieonderwijs: nieuwe trend

2006-08-24T16:10:00.000+02:00

op het salland's college voor eendagsvliegen

2006-08-24T15:58:00.000+02:00

Terug bij af

2006-08-24T14:24:00.000+02:00

Laat ik het direct zeggen: ik beloof niets. Ik heb namelijk een heerlijke blogloze vakantie gehad. Zo fijn! Genieten gewoonweg. Of het nu thuis was, of nog op het werk, of in Frankrijk in een zonovergotengrasveld, mijn blogloos bestaan beviel prima. Ik maakte van alles mee. Wat mensen toch allemaal niet doen en zeggen. Rare zinnen, clichee's, voorbijgangers die de meest vreemde kleding droegen of uitgleden over bananeschillen. Hilarisch. En in mijn hoofd was het ook heus niet rustig. Gedachten ontsproten in mijn gedachten, groeiden, werden verhalen, anecdotes, gedichten, liederen , alinea's paragrafen hoofdstukken en boeken. En dan weer gewoon gedachten, die weer verdwenen in nieuwe gedachten.

En ik hoefde dat allemaal niet op te schrijven!

Niet bloggen. Het viel me eigenlijk reuze mee. Mijn aantekeningenboekje is de hele vakantie LEEG gebleven. Ik ben er best trots op. Het is toch een soort van stoppen met roken, zeg maar. Ik was clean, weet je. Gezuiverd. Frisse berglucht, wandelen, de natuur in, naar buiten. Tijd voor het gezin, lekker met die kleine een robbertje rollebollen.

Maar goed. Je komt terug. Je kijkt eens op een weblogje van een vriend van je. Je krijgt wat bezorgde emails...

Maar zoals gezegd, ik beloof niets!

Eet smakelijk!

2006-05-23T14:12:00.000+02:00

Gisteren stond er in de NRC zo'n klein stukje achterop (ik@nrc.nl) waarin een jongetje aan zijn ouders vroeg, of het woord Amen, ter afsluiting van het bidden, dezelfde betekenis had als "verzenden" op de computer.

Er wordt nog gebeden in Nederland. En bovenstaand voorbeeld geeft aan dat het hele concept duidelijk aan vernieuwing toe is.

Ik vind het altijd mooi om te bidden voor het eten, bijna jammer dat ik niet in God geloof. Het is voornamelijk een moment van samenzijn, een gedeelde concentratie, zo dat ene moment op de dag, voordat iedereen weer met andere dingen aan de slag gaat en elkaar weer uit het oog verliest. (Ik bedoel dit niet ironisch, dit meen ik echt).

Mijn voorstel (dat ik alweer iets minder serieus meen dan het voorafgaande) is om een internet-community te starten, waar iedereen lid van kan worden. Deze community faciliteert het massale gezamelijke 'bidden voor het eten', niet alleen met je eigen gezin, maar met duizenden, nee 10.000en mensen uit het hele land, nee, uit de hele wereld. Er zijn geen grenzen. Het enige wat je doet is vlak voor het eten inloggen op het systeem (laptopje op tafel). Op datzelfde moment zijn er ongetwijfeld vele gezinnen die ook net op dat moment aan tafel gaan. Laten we werken in 'batches' van 10 minuten: je logt in, en iedereen die binnen de batch van 10 minuten heeft ingelogged doet mee met de huidige ronde. We gaan allemaal bidden. Moment van stilte. We weten nu precies hoeveel mensen er tegelijkertijd op de aardbol met ons aan dit moment deelnemen. (De teller staat duidelijk rechtsonderaan in het scherm vermeld). Dan zijn we klaar. We zeggen "Amen", maar we drukken ook op de "Amen" toets op het scherm: verzenden! Pas als alle 1893934 mensen die mee deden binnen ons raam van 10 minuten, ook op Amen hebben gedrukt, wensen we elkaar een gemeend "smakelijk eten".

Zou dat het gemeenschappelijke gevoel van verbintenis zijn, waar we allemaal naar op zoek zijn, in deze tijden van chaos en wanhoop? Smakelijk eten! Amen.

Stereotypen

2006-05-23T13:45:00.000+02:00

Ik stond gisteren bij de apotheek. De jonge vrouw achter de balie had een religieus ogend hoofddoekje op. 'Heeft u ook johannesbroodpitmeel', vroeg ik. 'Ik dachut wel', antwoordde ze, met een zwaar Limburgs accent. Tjee wat een accent, dacht ik. 'Die is duidelijk niet van hier' en bijna had ik dat ook gezegd, want ik ben er zo eentje die het niet kan laten een praatje te maken met de cassiere. Maar als ik zou zeggen: "Jij bent duidelijk niet van hier", dan zou ze dat wel eens heel anders kunnen interpreteren, dan ik bedoeld had. Hmmmm. Hier moest ik even over nadenken, maar gelukkig bleek het Johannesbroodpitmeel ergens diep verstopt in het magazijn. Toen ze terugkwam met mijn pitmeel, had ik mijn openingszin zorgvuldig geformuleerd klaarliggen: "Goh", zei ik "Jij komt zeker niet uit Utrecht?". "Nee dat klopt", zei ze lachend, "Uit Limburg. Ik zat er gisteren nog!". "Precies," hoorde ik mezelf denken, terwijl ik de winkel verliet "dat dacht ik al: Een Marokkaanse uit Limburg!".

(Hier een link voor degenen die willen weten wat johannesbroodpitmeel is)

Biobak

2006-05-03T21:57:00.000+02:00

Wat doe je als je het vermoeden hebt dat je 300 kilo zware gestoorde buurman die altijd elke avond met stampende bassen zijn auto in zijn garage komt zetten jouw biobak heeft gestolen (sic!) omdat hij vond dat dat ding net iets teveel op *zijn* stukje van de stoep stond?

Graag concrete adviezen: ik wil mijn bak terug!

even geen tijd voor de film

2006-05-03T17:06:00.000+02:00

doe het met de 30 seconden samenvattingen
met dank aan Theo,

Identiteit

2006-04-20T20:39:00.000+02:00

Nu ik er over nadenk: wat is dat toch voor een belachelijk systeem, dat wij ons dienen te legitimeren door middel van een boekje? Een boekje! Otto vertelde me vandaag in de trein hilarische verhalen over het kwijtraken en vergeten van je paspoort tijdens een wereldreis. Het levert mooie anecdotes op maar het kost ook een hoop geld, stress en moeite. Mensen hebben een slecht geheugen. We raken voortdurend dingen kwijt. En dan verzinnen we een systeem waarin je zoiets belangrijks als je identiteit moet bewaren in een papieren document ter grootte van een zakagenda? Gewoon los neer te leggen, te laten slingeren, in je zak te steken, achter de bank te laten vallen, over het hoofd te zien en uiterst gemakkelijk door een kwaadwillend sujet uit je tasje te jatten? Wie verzint dat nou? Dat is toch je reinste mentale marteling?

Mijn nieuwe politieke partij, die ik nog moet oprichten, streeft naar een maatschappij waarin de burger niet langer verantwoordelijk is voor het zichzelf kunnen legitimeren. Je eigen identiteit moet genoeg zijn. (Je eigen identiteit, dat ben je zelf dus, dat is niet dat slappe aftreksel op geplastificeerd papier). De overheid moet maar technieken ontwerpen waarmee ze mensen kunnen legitimeren op het moment dat dat nodig is. Gebruik vingerafdrukken, iris-scans, of verzin iets nieuws met DNA, het maakt ons niet uit, maar WIJ hoeven de bewijslast niet langer in de borstzak met ons mee te dragen. De burger moet theoretisch gesproken naakt Schiphol door kunnen. Dat is nog eens een politiek program! En we willen er ook niet langer voor betalen, enkel en alleen om te bewijzen wie je bent!

Wanneer zijn de verkiezingen?

Fantasie Therapie

2006-04-17T23:08:00.000+02:00

* Nieuw *

Heb je ook wel eens last van werkstress, irritaties in de file, drukte in de supermarkt, de sociale druk van je familie? Schrijf je nu in voor Fantasie Therapie.
In 12 professionele workshops, geleid door een professionele Fantasie-Therapeut, leer je om te gaan met de dagelijkse beslommeringen van ons jachtige leven. Via een Fantasie-Stappenplan leer je de dingen anders waar te nemen en je eigen perceptie te creeren. Je werk? Dat is eigenlijk een groot psychologisch experiment, waar jij de proefpersoon bent. Het duurt 65 jaar en dan ontvang je 10.000 proefpersoonuren! Volhouden! De file? Dat is eigenlijk een levend kunstwerk van een Zuid-Australische Aboriginal artist. De patronen van de A2 en de A27 en de Coentunnel vormen een gezamelijke harmonie (van bovenaf bekeken dan). En jij mag daar een rol in spelen! De drukte in de supermarkt? Dat is eigenlijk een computerspel in Hyper Realistisch 3d SuperMario. Elke stelling is een nieuw level en wie voorbij de vleeswaren komt krijgt 30 extra levens! Je familie? Dat is eigenlijk je echte familie niet, dat is een gastoudergezin waar jij als lid van een russische maffia organisatie under-cover in geplaatst bent om de wandelgangen van de pater-familias (eigenlijk een Israelische Mossad Agent) na te kunnen gaan. Oppassen geblazen dus.

Fantasie-therapie. Binnen 3 maanden heb je er weer zin in

12 lessen, 100 Euro per half uur, het intakegesprek (*) is gratis. Postbank 6287671.

---
(*) NB Alle workshops vinden plaats bij jou thuis, op een tijd die jij wilt, en duren zolang als je er zelf zin in hebt. De fantasie-therapeut mag je ook helemaal zelf verzinnen. NB2: Het bankrekeningnummer is wel echt.

Dinsdag

2006-04-11T21:33:00.000+02:00

Ik lees nu Saturday, van Ian McEwan.

De hoofdpersoon, een chirurg in London "van na 11 september", vraagt zich op pagina 73 af hoe het komt dat hij zich voelt zoals hij zich voelt. Hij maakt een lijst van gebeurtenissen die hebben bijgedragen aan zijn gemoedstoestand van dat moment. Een mooie oefening in reflectie, die ik ook graag met jullie zou willen uitproberen.

Mijn lijst voor deze Dinsdag:
* Vandaag een flink stuk van een vervelende klus afgekregen.
* Mijn teamleider, een enorme drukke ADHD patient, en ik maakten drukke ADHD-ige grapjes op weg naar de trein.
* In de trein een oude vriend Gert-Jan ontmoet, een leuk weerzien.
* Thuis Jonas weer gezien!
* Een vreselijk verhaal van Mirjam over een collega die van de huisarts verplichte rust moest houden met een verzwikte enkel, maar die het door haar baas en de bedrijfsarts verboden is om zich ziek te melden en nu met verzwikte enkel verplicht met de taxi naar haar werk moet. De eerste dag, die ze al ziek thuis had gezeten, moet ze in het weekend inhalen om toch aan haar uren te komen.
* Mijn Opa, met wie ik overigens helemaal geen sterke band heb, gaat zeer binnenkort dood, mijn moeder belde me daarover.

4 x zoveel pret

2006-04-01T01:04:00.000+02:00

Deze grappige video van een een synchroon lachende baby-vierling heb ik van het weblog van annepier gejat (zie hiernaast in het lijstje). Confronterend, omdat je niet anders kan concluderen dan dat lachen bij baby's toch een zeer automatisch gegenereerde, laten we het maar hardop zeggen: mechanische, reactie is. Vooral omdat ze het allemaal tegelijk doen. Alsof je allemaal tegelijk je I-pod tegelijk aanzet met hetzelfde liedje erop. Wat heeft de lach van je eigen kind dan nog voor betekenis... Of nee, ho ho, wacht even... ik weet al hoe dat filmpje te verklaren is: het ligt natuurlijk aan het feit dat het een vierling is. Bij vierlingen is dat allemaal anders. Dat zijn geen gewone baby's, zoals die van mij. En het zijn amerikaanse baby's. Dat is ook heel erg. Die zijn van bij hun geboorte al nep, dat zit er ingebakken, bij Amerikanen. (Pfew, gelukkig, dat ging bijna mis...)

Thoughts

2006-03-31T20:26:00.000+02:00

Sander vroeg zich af of je nog wel kon denken als je aan het ski-en was. Zijn hoofd werd er in ieder geval helemaal leeg van. Ook in de Sauna ging het lichtje in zijn bovenkamer helemaal uit. Het lijkt erop alsof denken lastig is, als je lichaam in zwaardere fysieke condities verkeert. Althans, dat denk ik er van.

Dit is Sanders post
En hier was mijn reply

Toen het licht uitviel - vervolg H2

2006-03-31T15:40:00.000+02:00

[Dag lieve lezers. Sorry dat het zo lang duurde. Hier eindelijk het tweede deel van hoofdstuk 2. Het kan zijn dat er continuiteits-fouten ontstaan, zo van, dat nu zijn horloge rechts zit terwijl het eerst links zat enzo, daar heb je bij films aparte mensen voor die dat controleren. Maar dat soort onregelmatigheden daar moet je maar een beetje doorheen lezen. Tot snel weer - Jelle]

We sloegen de hoek om. Daar, in een donkere steeg, stond de grote groene bestelwagen van de bakker. Een auto! Daar stond Een Auto! Er waren niet veel auto’s op het eiland, maar ze waren er wel; natuurlijk waren ze er wel. Hoe werkt mijn brein, hoe lopen die onmogelijke nutteloze kronkels in mijn geest, dat ik hier twee uur lang heb lopen zwoegen op een bakfiets, terwijl er hier overal auto's te vinden zijn? In carports, garages, maar ook gewoon op straat, op het erf, naast het huis onder de perenboom. De auto van de bakker, van het hotel, die Volvo achter het VVV kantoor: zonder enige moeite kon ik me onmiddellijk tien auto’s voor de geest halen die lopend bereikbaar zijn vanaf ons huis. Personenwagens, busjes, bestelauto’s, in alle kleuren en merken. Een hele bus stond in de haven weg te roesten. Ongebruikt, onbeheerd. En auto’s lopen op benzine. Niet op stroom. Niet op electriciteit, o nee mijnheertje: Op benzine. En al die auto’s zitten vol met benzine. Of tenminste halfvol. Of dan toch kwartvol. Waar was ik met mijn hoofd? Waarom dacht ik niet na?

‘Waarom zijn we niet meteen een auto gaan halen’, roep ik, tegen de gierende wind in, naar Peter, die rond de auto is gelopen, aan de portieren heeft gevoeld en nu aan een tuinhekje begint te wrikken. ‘En wat doe je daar eigenlijk?’. Peter antwoordt niet. Hij komt teruglopen met een lange metalen strip uit het tuinhek, die de horizontale houten panelen bij elkaar moest houden. Hij knipt een hoek uit het uiteinde van de strip met zijn combinatietang en steekt de strip boven het sleutelgat achter de rubberen lijst van het zijraam van het portier. De deur schiet open.

Ik sta met verbazing te kijken naar wat er zich voor mijn ogen afspeelt. Peter, de autodief! Maar vooral ben ik verbaasd over mijn eigen handelend onvermogen. Niets voeg ik toe aan deze onderneming. Ik heb zelfs kritiek op Peter, dat we niet direct een auto hebben gezocht en eerst met die bakfiets hebben lopen zeulen. Verdomme! Als hij naar mij geluisterd had waren we nu nog aan het zwoegen. Hij is me telkens een stap voor.

Waarom gebruik ik mijn hersens niet? Ik heb ineens een ongelofelijke hekel aan mezelf. Op de achtergrond van mijn gedachten, die heen en weer schieten tussen frustratie, paniek, en woede, hoor ik een auto starten. Verdomme! Ik gebruik mijn hersens wel, ik gebruik ze te veel! Ik sta hier alleen maar te denken. Simon: doe dan eens wat man! Ik voel mezelf plotseling in actie komen. Mijn lichaam heeft er genoeg van, dat is duidelijk. Het wil niet achterblijven, bij de sukkels, de denkers, de piekeraars. Het wil mee met Peter, de held, de daadkrachtige watersoldaat die ons zal bevrijden, beschermen, die handelt naar zijn hart, de juiste impuls op de juiste plaats. Ik merk dat ik spullen begin te sjouwen van de bakfiets naar de auto. Ik kan niet alles tegelijk dragen. Er valt wat uit mijn handen, ik probeer het te pakken uit een modderplas, ik struikel. Ik begin te janken. Ik kan niets! Helemaal niets! ‘Simon! kom even helpen, met die kar’, zegt Peter. Hij rijdt de kar richting de auto en begint de spullen over te laden via de zijdeur...

Ik zit in de bijrijdersstoel. Peter frummelt met draden onder het dashboard. Ik zit in een film. Er mist alleen nog een goede beat. Maar in plaats daarvan hoor ik mijn hart, mijn persoonlijke, biologische sound-track. Boem, Boem-Boem, Boem. Boem. De ramen beginnen geleidelijk aan te beslaan, maar daar zal Peter ook wel weer een oplossing voor weten, daar twijfel ik niet langer aan. Mijn kleren zijn geheel doorweekt. Langzaam beginnen mijn handen enigszins te ontdooien. Mijn voeten zijn nog ijsklompen. Op de achterbank ligt onze inbrekersuitrusting voor zo dadelijk. Tenminste, als we de auto aan de praat krijgen. Ik staar vooruit en zie niets meer.

Enige minuten later. Het is niet waar: Peter krijgt de motor niet aan! Dank u, O hemelse scenario-schrijver: ik zit toch niet in een B-film. Peter vloekt. Hij gooit de deur open en stapt naar buiten. Ik stap ook naar buiten. Toch maar met de bakfiets dan? Ik vraag me af of ik in staat ben om nog een uur door dit kloteweer te ploegen. Peter sleurt me mee naar de voortuin van de Bakker. Met een voetje van mijn kant is hij in een wip binnen door een bovenraam. Door het raam zie ik hem de voorkamer in lopen. Hij loopt recht op het dressoir af, trekt een laatje open, rommelt wat, en komt met iets terug naar buiten klimmen. De autosleutel.

Terwijl we met een kilometer of dertig per uur naar de fabriek rijden, de kachel op tien, vraag ik aan Peter: “Hoe wist jij nou, dat die sleutel daar was? Je hoefde helemaal niet te zoeken.” Ik probeer niet te laten merken hoe verdacht ik het allemaal vind. “Als ik een auto had, zou ik de reservesleutel daar leggen”. Is het zo simpel?

Ik zal hier niet schrijven over de rest van de onderneming. We bereikten de fabriek, we kwamen er binnen, we verlieten de tent met de door ons begeerde flessen water. Allemaal zonder noemenswaardige problemen. Althans, zonder noemenswaardige problemen in de eindeloos doeltreffende pragmatiek van Peter. Ik zag talloze niet bestaande beren op de weg, zoals nu wel duidelijk moge zijn.

We komen er nu eens in de zoveel weken. Volgens onze berekeningen kunnen we het nog twee jaar volhouden met de voorraad die daar ligt opgeslagen.

Wij zijn de waterdragers. Alleen Peter en ik. De anderen beginnen er nooit over, het is een ongeschreven regel dat Peter en ik het water halen. Ik vraag me nog steeds af waarom hij mij altijd meeneemt. Maar ik durf er niet goed over te beginnen. Een ander punt wat me bezig houdt is dat hij de anderen nooit verteld heeft over de auto’s. Niemand weet dat we af en toe een auto ‘lenen’. We vertrekken altijd met de bakfiets en we komen altijd terug met de bakfiets. Enorm gedoe om al die flessen weer over te laden, maar Peter wil het zo. Als het minder slecht weer is doen we alles op spierkracht, dat spaart de benzine. Bij noodweer kapen we ergens een auto, waar nog benzine in zit. Ik heb het hem eenmaal gevraagd. Hij reageerde kortaf: “Luister Simon. En dit is meteen het laatste dat ik erover zeg: Mensen hoeven niet alles te weten”.

Mensen hoeven niet alles te weten. Pfff. Een tijd lang heb ik me afgevraagd waarom ik het spelletje meespeel. Peter heeft me nooit gezegd dat ik mijn bek moet houden. Dat ik het niet door mag vertellen. Geen ‘our little secret’-scenes in onze waterfilm. Waarom zeg ik niet: jongens, we gaan met de auto hoor. Dat met die bakfiets, dat is pure schijn. Hee, iedereen, luister eens: iedereen kan met de auto. Heb je zin om te crossen? Zullen we een potje joy-riden? We kunnen alle auto’s jatten die er zijn op dit eiland. Peter weet precies hoe het moet. We doen het elke week! Wie wil er een ritje maken? Peter kan zo goed auto’s jatten, dat heeft hij vast vaker gedaan, hee, nietwaar, Peter, hee, Petertje, dat heb je vaker gedaan of niet jongen? Waarom zeg ik dat niet? Maar ik weet wel waarom ik dat niet zeg. Het is pure angst.

Toen het licht uitviel - H2

2006-03-15T20:20:00.000+01:00

[Wat leuk dat er meerdere reacties zijn gekomen op mijn sci-fi verhaal. Nu moet ik er natuurlijk wel mee verder. Ik weet niet of ik echt heel hoofdstuk 2 nu uit de pen krijg, maar ik maak vast een beginnetje. Commentaar op het verloop van het verhaal, inconsistenties, ideeen etc.. zijn meer dan welkom]

2

Twee dagen geleden ben ik begonnen met deze schrijfoefening - het woord scheepsjournaal komt in me op, terwijl ik toch nog steeds vaste grond onder mijn voeten heb - en de zon heeft zich nog altijd niet laten zien, ook niet overdag. Gisteren heb ik niet kunnen schrijven, omdat we weer op strooptocht zijn geweest. Ik was zo moe dat ik voor het eerst sinds weken zonder problemen in slaap ben gevallen. Als we vaak op strooptocht zullen gaan, zal ik heerlijk slapen, en wordt het met dit dagboek niets meer.

Ik moet misschien iets uitleggen over onze situatie, en dan met name voor wat betreft het voedsel en water. We hebben geen stromend water - de waterdruk is weggevallen - en we durven nog altijd geen ongekookt regenwater te drinken. Peter heeft het wel een keer geprobeerd, hij heeft overal schijt aan. Weer een onbedoelde grap gemaakt, merk ik, want hij had direct een week diarree.

We drinken dus geen ongekookt regenwater, maar het brandhout begint schaars te worden en daarom proberen we het zo lang mogelijk te redden met flessenwater. Dat klinkt gek, maar er is hier ongelofelijk veel bronwater op het eiland, vanwege de Opslag. In de Zuid-Haven is een distributie-depot van Sourcy, in de volksmond de Opslag genoemd. Vanuit ons eiland wordt bronwater verder vervoerd naar de Scandinavische landen.

Een paar maanden geleden, toen we voor het eerst de uitputtelijkheid van het brandhout onder ogen begonnen te zien, kwam Peter met het idee om in te breken in de Opslag. Hij bracht het zonder omwegen: 'Simon en ik gaan er heen, Marieke en Johannes bewaken het huis'. Waarom hij mij uitkoos was me destijds een raadsel. Ik ben geen held, ik ben niet sterk, niet handig, heb twee linkerhanden. Wat heb je aan mij, als je deuren moet openbreken en dozen water moet verslepen? Bovendien was Peter geen directe vriend van mij, hij kende Johannes al langer; zou je niet liever met een goede maat een dergelijke actie ondernemen? Maar nu, terugkijkend, denk ik dat hij heel bewust voor mij koos op dat moment. Niet omdat hij zo veel aan mij zou hebben, maar omdat hij mij het liefste in de buurt had, zodat hij juist geen last van me zou hebben. Peter werkt volgens een aantal principes. Een van de principes is: houd je problemen zo dicht mogelijk bij je in de buurt, dan heb je er de meeste invloed op. En het grootste probleem van de hele onderneming was ik, want hij voelde feilloos aan dat ik een tegenstander zou zijn geweest, had er werkelijk een discussie over ontstaan. Peter heeft een speciale sensor voor angst, voor conservatisme. Door mij direct bondgenoot te maken van zijn plan hield hij de touwtjes stevig in handen.

Peter en ik zijn om volstrekt verschillende redenen niet met de evacuees mee vertrokken. Voor mij was het angst, angst voor het onbekende. Voor Peter was het eerder een avontuur om te blijven, dan om te gaan. Iedereen ging al mee met de reddingssloepen, dan was er voor hem geen lol meer aan. Dertig mensen vonden dat de reddingssloep de meest veilige optie was? Al te meer reden voor Peter om dan juist te blijven. Het interessante eraan is dat we uiteindelijk allebei bezig zijn met zelfbehoud. Ik door stilletjes te blijven zitten waar ik zit, de schutkleur van het gras aannemend in de hoop dat de roofvogel mij over het hoofd ziet. Peter door op jacht te gaan, een prooi te vangen, zijn territorium uit te breiden. Normaal gesproken zie je dat soort verschillen alleen tussen diersoorten. Zou de mens de enige soort zijn die beide rollen aanneemt? Is er daarom kannibalisme onder mensen? En oorlog? Hier had ik over kunnen praten met Ruben. Hij had wel geweten of er nog diersoorten waren waar hetzelfde fenomeen bestaat. Maar ik moet niet aan Ruben denken. Ik zal over hem schrijven wanneer ik sterk genoeg ben, niet nu.

We vertrokken bij dageraad, of wat daar voor doorging. Ik was bij het opstaan begonnen met nadenken over het plan, en hoe we het zouden aanpakken. Ik had een regenpak klaar gelegd, en laarzen. Ik wilde op zoek naar de gereedschapskist maar Peter riep van beneden: "Hee daar slome, we zijn al vertrokken, kom op!". Beneden aangekomen bleek dat Peter een stuk praktischer had nagedacht dan ik en zich bovendien al had voorbereid. De bijkeuken stond vol met spullen, hamers, bijtels, een groot stuk staal, kettingen, touw. Buiten, bij de deur, stond een bakfiets. Waar had hij die nu zo ineens vandaan getoverd? En wanneer had hij dat gedaan, 's nachts? Ik was de hele nacht wakker geweest en had niets gehoord. Hoe kon hij zo snel al die spullen bij elkaar gezocht hebben? De doelgerichtheid van Peter sloeg me koud in het gezicht: wat was ik toch een eindeloze piekeraar. Waarom niet die daadkracht van Peter, als het aan mij had gelegen waren we die dag enkel nog maar met de voorbereidingen bezig geweest.

We fietsten om beurten op de bakfiets, terwijl de ander er met een gewone fiets naast reed. De Opslag was aan de andere kant van het eiland, en onderweg passeerden we enkele huizen en het dorp bij de vuurtoren. Daar gebeurde iets dat me nog het meest is bijgebleven van de hele tocht. Het was koud, guur, de regen gutste met grote stralen aan alle kanten langs mijn regenpak naar binnen, ik was nat tot op het bot. Ik ploegde voort op de bakfiets, die log en zwaar was. We hadden straffe zijwind, die af en toe met aggressieve vlagen om de hoek van struiken of gebouwen kwam zetten. Dan moest ik alles op alles zetten om de fiets weer in beweging te krijgen. Peter had de fiets al laten staan en hielp met duwen, om dan met een drafje mee te hollen zodra ik weer enige vaart kreeg. Op een gegeven moment, midden op het dorp, riep hij plotseling: "Hier gaan we rechts!". Ik schudde van nee. "De Opslag is die kant op" riep ik terug, en wees recht vooruit, langs de vuurtoren. "We gaan hier rechts!" schreeuwde hij, en trok aan mijn stuur. "Waarom dan?" riep ik. Maar hij gaf geen antwoord.

...wordt vervolgd lieve mensen...

blijf gewoon jezelf

2006-03-14T22:47:00.000+01:00

Nu het stof weer nedergedaald is, en Raffaella uiteindelijk als terechte winnaar uit de bus is gekomen, is het tijd voor enige reflectie.

Ik ontmoette een autistisch jongetje, en lees nu een boek over autisme. Het is een fascinerende stoornis. Wild Hypothesis: Autisme is de stoornis die uiteindelijk de sleutel tot het raadsel van de menselijke cognitie zal bevatten. Ik wil meer weten over autisme.

Heerlijk moment: Henk-Jan, de voorzitter van de Jury, zegt tegen Floortje, die niet won: Jij blijft gewoon jezelf, en dat is goed. Jezelf blijven in de finale van Idols. Je-Zelf-Blijven-In-De-Finale-Van-Idols..... wat schrijven filosofen dan ook altijd weer: (Sic!)

De standaard theorie over Autisme van Uta Frith, is dat Autisme geen "Theory of Other Minds" hebben. Dat wil zeggen, autisten kunnen gedragingen van andere mensen niet interpreteren als het gevolg van gedachten, wensen, ideeen, kortom, intenties, van 'personen'. Andere mensen zijn voor autisten geen 'subjecten', maar slechts 'objecten'. Autisten kunnen wel met rationele middelen leren dat je iemand goededag moet wensen en vragen 'hoe is het ermee', maar ze kunnen niet invoelen waarom dat eigenlijk zo is, ze kunnen het hooguit beredeneren.

De nieuwe theorie, ook van Frith, is dat het onvermogen om zich in te leven in andere personen een oorzaak heeft in een onvermogen om zich in te leven in "jezelf", dat wil zeggen, ook het zelfbeeld, het zelfbewustzijn, het weten dat je zelf iemand bent, een subject, is bij autisten gestoord. Dit leek mij niet meer dan logisch.

Robots, tot op heden, hebben eigenlijk op karikaturale wijze hetzelfde probleem als autisten. Ze kunnen zich fundamenteel niet inleven in mensen, omdat ze zelf geen 'menselijk persoonlijk emotioneel systeem' hebben. Om andere mensen te kunnen zien als mensen, moet je die andere mensen kunnen zien "als jezelf". Je moet je kunnen voorstellen dat jij die ander bent. Tomassello heeft hier een mooi boek over geschreven. Maar dan moet er wel een "jij" zijn, om zo'n fantasie-spelletje te kunnen spelen. Bij robots is er helemaal niets, natuurlijk, enkel schakelingen op de printplaat, en dat is, subjectief gesproken, niets. Bij autisten is er van alles, maar het is gestoord. Hoe precies, dat weet ik nog niet, want ik heb het nieuwe boek van Frith nog niet kunnen lezen.

Blijf jezelf, Rafaella, lekker nep, zoals dat hoort bij een Echte Idol.

Toen het licht uitviel

2006-03-05T20:44:00.000+01:00

[Dit wordt een poging tot een vervolgverhaal, wellicht blijft het maar bij een eerste poging, zoals vaker, maar je weet nooit wat er van komt]

1

Het gekke is dat we het licht nog het meeste missen. Dat had ik niet verwacht, ik ben informaticus, en in mijn ogen (NB de beeldspraak: in mijn ogen!) is licht slechts een drager van informatie. Het gaat uiteindelijk om de informatie. Mensen zijn denkers, dacht ik, en denkers hebben behoefte aan informatie. We willen elkaar informeren, ideeen uitwisselen, we willen communiceren. Dat kan met licht. Het gaat zelfs bijzonder goed en gemakkelijk met licht. Maar het hoeft niet. Een vriend van mij is blind vanaf zijn geboorte, hij heeft er geen seconde van zijn leven last van gehad dat bij hem het licht altijd uit is. Licht is bijzaak, een middel om een doel te bereiken.

Dacht ik.

Maar nu we al een half jaar zonder electriciteit zitten merk ik dat ik het licht het meeste mis. Ik kan er ook eigenlijk niet meer goed tegen, ik zat op het randje van waanzin. Vandaar dat ik dit dagboek begonnen ben. Ik schrijft alleen 's nachts, op papier, met een potlood, en de knijpkat van mijn vader. Wie heeft er in godsnaam nog een knijpkat? Mijn vader! Ik hou van hem, moge hij rusten in zijn graf, hij heeft het ding niet meer nodig. Ik schrijf met rechts en knijp met links. Zo krijg ik nu een muisarm met de hand waarmee je niet schrijft. Of liever gezegd, een kat-arm. Maar dat is overeenkomstig het werkelijke leven, het leven van vroeger, toen de fysieke wereld nog de echte wereld was: je werkt, fysiek, om vervolgens te kunnen denken in je vrije tijd. Vrije tijd is voor de geest, werken is voor het lichaam. Dus is het niet meer dan logisch dat de hand waarmee je niet schrijft (schrijven is immers niets anders dan denken op papier), het echte werk doet. Werken is fysieke voorwaarden scheppen. Al het andere is geen werken. Wat is dat toch voor een rare tijd geweest, de laatste vijftig jaar, dat we dachten dat denken ook een vorm van werken was? Dat mensen pijn kregen in de drie vingers en duim van hun rechterhand, omdat ze enkel nog met 1 hand bewogen, de hele dag door? Dat alle fysieke voorwaarden blijkbaar al geschapen waren (door wie? er moet toch ergens werk verricht zijn, opdat wij ons enkel nog over muisarmen hoefden te bekommeren?). Dat je alleen nog maar je brein hoefde te laten kraken, en dat je dan thuis kwam en zei: goh ik heb zo hard gewerkt vandaag (ik krijg er een muisarm van)?

Eigenlijk mag ik de knijpkat niet gebruiken. Marieke en Johannes zijn tegen, stel dat het ding kapot gaat. Die knijpkat is onze talisman, ons wapen tegen de donkere nacht. Maar ik moet wel, want ik kom de nachten anders niet meer door. De weinige kaarsen die we nog hebben zijn goud waard, die bewaren we voor noodgevallen.

De nachten zijn lang, en ze worden alleen maar langer. Gisterennacht heb ik urenlang in een hoekje van de kamer gezeten, rillend, doodsbang. Mijn hoofd tegen het raam dat op het oosten uitkijkt - wat blij was ik toen ik ook maar een zweem van een suggestie van een horizon meende te ontwaren. Weer een nacht doorgekomen. Nu schrijf ik. Dat helpt wel iets. Ik schrijf dat ik hoop dat de dag snel aan zal breken en ik hoop het terwijl ik het schrijf. Laat de dag aanbreken. Laat de dag aanbreken. Laat de...

Dat het nu winter is maakt het er ook niet beter op. Toen de electriciteit uitviel, in juli, maakte men zich veel minder druk dan nu. Mensen zijn zo kortzichtig. Ik zie onze buurman nog lachend zijn noodaggregaat aanzwengelen. Drie dagen al later kwam er geen benzine meer aanvaren. Kwam er sowieso geen nieuws meer van de wal. Maar goed, wie had dan ook ooit gedacht dat het zo lang zou duren? Een half jaar geen electriciteit, dat is, nee dat was, ondenkbaar.

O ik zou op dit moment een moord doen om mijn computer weer op te kunnen starten en 's avonds na het vallen van de duisternis naar mijn beeldscherm te kunnen turen. Niet om er iets mee te doen, het interesseert me niet of er een programma draait of dat de pixels van mijn scherm weer de foto van mijn zoon tevoorschijn toveren, zoals ze vroeger, hoor mij ik spreek al van vroeger, zoals ze vroeger zo achteloos konden. Nee, dat interesseert me niets. Liever niet, liever zo min mogelijk informatie op mijn scherm: laat alle pixels maar hetzelfde doen, namelijk zo fel mogelijk licht uitstralen. Een groot vierkant wit scherm, dat is waar ik naar verlang, waar ik naar hunker.

Vandaag is weer een druilerige dag. Het regent al drie weken. Dat doet het de laatste tien jaar altijd in de winter, de Hollandse winters zijn regenachtige donkere klotewinters geworden. In het begin van de eeuw, de 21e eeuw dus, kon het nog wel eens sneeuwen of zelfs vriezen, dan had je meestal een heldere hemel met een prachtige zon.

Zon waar ben je! Ik moet mezelf niet zo martelen met deze gedachten. Ik lijk wel zo'n gevangene die ze al een week geen eten hebben gegeven en die dan de hele dag zit te de meest vette en overdadige feestmaaltijden zit te fantaseren. Zo wordt het alleen maar erger.

Laat ik in plaats daarvan kort verslag doen van de gebeurtenissen sinds 14 juli, toen de stroom uitviel.

Mensen die dit lezen vragen zich wellicht af hoe het uberhaubt mogelijk is dat de stroom uit valt en dat die stroom dan gewoon niet wordt aangesloten, een half jaar lang niet. Het is nog gekker. We weten namelijk niet eens wat de oorzaak is. Dat komt, er is geen enkele communicatie mogelijk tussen ons, hier op het eiland, en het vasteland.

Het zal met terrorisme te maken hebben, uiteraard. Of het de moslims zijn, of een andere radicale groepering, ik weet het niet. Maar het is onrustig op het vasteland. In de eerste weken na de uitval zijn er enkele reddingssloepen langsgekomen en daar zijn de meeste eilanders toen mee meegegaan. Wij zijn gebleven, wat ik in de chaos zo kon tellen waren 30 mannen en vrouwen, en een stuk of wat klein grut. Twaalf van ons zijn in de maanden daarna in boten vertrokken, op verkenning zogezegd, want we hadden werkelijk geen idee meer wat er nu aan de hand was, en hoelang het nog zou duren. We wisten niet eens of het oorlog was of wat ook. Geen van hen is teruggekeerd. Ebbe Wieringa was de laatste, dat is al weer maanden geleden. Hij vertrok in een te kleine boot maar we hadden geen andere boot meer behalve Gieljan's kano. Ik zei nog ga met Eb - ik dorste daarbij geen grappen over zijn naam te maken, het was er de stemming niet voor. Ebbe ging niet met Eb, want er was een gerucht, waar het vandaan kwam weet ik niet, dat er haast was om nog die dag aan vasteland te gaan. Razzia's, een inval vanuit het noorden, schepen, er waren zoveel verhalen in die eerste maanden. Nu is het hier al weer zolang stil. Waar het feitelijk op neerkomt: we durven niet meer. We zijn ook maar met zo weinig.

Het gekke is, er is nooit iemand gekomen. Geen enkele boot, geen vliegtuig, niets. Maar hoe zou dat ook kunnen, alle olie-industrie is natuurlijk al tijden geleden stil komen te liggen. Ze zouden kunnen roeien, maar wie weet is er daar niemand die weet dat wij er zijn. Dat dit eiland er is. Stel dat alle hollanders uitgemoord zijn in de dorpen aan wal, wie zou ze dat dan nog moeten vertellen?

Als de avond valt kruipen we allemaal als bange ratten bij elkaar. Het is niet te geloven hoeveel invloed kunstmatig licht heeft op ons geestelijk gestel. Dat besef je je niet, als het vanzelfsprekend is. Maar als het maar lang genoeg donker is, gaan er diepe verborgen sluizen in het brein open en komt de hele bliksemse oer-rotzooi zonder mededogen weer naar buiten. De angst is onbeschrijfelijk. Ik bedoel, waar kunnen we bang voor zijn? Er is hier niemand, alleen Peter, Marieke, Johannes, zijn dochter Myra en ik. Maar we barricaderen de deuren, we slapen met knuppels onder onze kussens, er is altijd een wacht en de wacht houdt een vuur gaande. Tot de laatste braamstruik door ons uit de duinen gerukt is, want anders zijn we overgeleverd aan het donker. Kijk, we zijn helemaal niet voor *iets* bang, we zijn juist bang voor het *niets*, voor het zwarte gat dat je omringt in de nacht. Scheen er maar een maan, of waren er maar sterren, maar het is hier altijd zo klerebewolkt en het regent maar. Die regen is haast nog erger dan die duisternis. Nee die duisternis is het ergste! En dan die regen.

We zijn holemensen geworden. Of nee, we blijken gewoon die holemensen te zijn die we altijd al waren. Een dun schilletje, een uiterst dun schilletje beschaving werd ondersteund, overeind gehouden, door enorme hoeveelheden kunstmatig licht. Door TL-buizen, gloeilampen, lampen in huizen, treinen, lantaarnpalen in straten; door de enorme 1000 watt lichtbakken in stadions en op vliegvelden, door eindeloze rijen fel-verlichte schermen van laptops, mobiele telefoons, reiswekkers; zelfs door kleine rode ledjes op onze wasmachines, magnetrons, stereotorens. Het licht gaf ons de illusie beschaafde mensen te zijn. Mensen die bezig waren met ideeen. Verlicht, heette dat, niet voor niets. Maar niets is minder waar. Het zat niet in ons. Wij waren niet verlicht, niet van binnen. Wij werden belicht, slechts van de buitenkant, voor zolang het duurde, een schijnwerkelijkheid.

Het flakkerende vuur in een gloeiend stuk hout toont ons onze ware aard: de rauwe werkelijkheid van de oer-angst, die in ons leeft. Plato had ongelijk: de schaduwen zijn de echte mensen.

Eindelijk, in het oosten zie ik een streep, of is het een suggestie van een streep? De nacht is bijna ten einde. Het zal nu snel licht worden.

Sterk

2006-03-05T20:23:00.000+01:00

Ik ben sterk. Ik ben supersterk. Ik kan de hele wereld aan. Geen idee waar mijn kracht vandaan komt, maar ik heb die kracht. Neem nu mijn mobiele telefoon: Ligt al de hele week in het kastje. Weet niet eens meer precies welk kastje. Uit. Leeg. En geen beltegoed. En ik heb daar geen last van. Ik hoef niet te bellen. Geen behoefte. Ik ben niet bereikbaar! Want ik ben supersterk. YEAH! Gisteren en eergisteren heb ik urenlang zitten typen in Word op de I-book. Realiseer je wel: De I-book heeft draadloos internet. GEVAAR! Ik was slechts 1 click verwijderd van email en Word Wide Web. Maar ik ben niet online gegaan. Geen idee hoeveel emails ik gemist heb. Wie er allemaal iets belangrijks te zeggen had waar ik direct even toch op had moeten reageren met een snel reply-tje. Ik heb het niet gedaan! Ta ta da da dam. Boem Boem. I'm a man! Ta tadadadam. Boem boem. I'm a hoochy coochy Man! (Roffel op de borst met beide vuisten). En de voicemail: Er staan berichten op. Dat weet ik, want er is al diverse malen gebeld, net toen ik op de WC zat, of een luier verschoonde (wat op hetzelfde neerkomt). En dan spreken ze in. Als ze bellen, en je neemt niet op. Ja, dat doen ze. Maar ik luister niet af! Ik weersta die aantrekkingskracht met mijn supersterke tegenkracht! Rrraaawww! I'm a rolling stone! Ta ta da da da, boem, boem. Wow, ik ben zo sterk, hier moet ik echt even een blogje over schrijven.

(Gelijk mijn werkmail even checken...)

De vogels zijn gekomen

2006-02-21T21:07:00.000+01:00

Vandaag toen ik door een drukke stad terugfietste naar huis, in de kou, in de schemering, in de regen, zag ik ze. Boven de daken van de huizen zwiepten ze af en toe in een wolk voorbij, als een school vissen in een woeste zee: de vogels. Geen idee wat voor soort vogels het waren, ik denk zwaluwen, maar het waren er vele honderden, zo niet duizenden. Op de hoek van de Drift en de Voorstraat, voor de City bioscoop, stonden enkele mensen stil om naar het schouwspel te kijken. Ik bleef ook staan. Ik had al enkele keren bewonderen voor mezelf: wauw geroepen, maar nu ontdekte ik dat ik niet de enige was die er de schoonheid van kon inzien. Uitkijkend in de richting van de Asch van Wijkkade zagen we ze in volle glorie. Enorme zwermen vogels gierden voorbij, in hun gezamelijke vlucht de meest prachtige geometrische vormen producerend tegen de achtergrond van een donkere wolkenhemel. Elke vogel op zichzelf vloog niet anders dan een koers die zijn buren dicteerden: gaan we naar links? Dan gaan we naar links. Maken we een duikvlucht? Dan maken we een duikvlucht. Maar tezamen werden al deze individuele zwaluwen een groot zelforganiserend organisme, dat zijn eigen wetten en regels voor gedrag kende op het holistische niveau van de grote zwerm. Swarming is een geliefd onderzoeksontwerp, niet alleen van biologen, maar ook van psychologen. Sommige processen, zoals het gedrag van grote groepen mensen, is te verklaren met dezelfde dynamische zelforganiserende principes als dat wat deze vogelwolken doet ontstaan. Op een hoger niveau van abstractie is zelfs de organisatie van het brein, immers niet meer dan een enorm complex systeem van onderling locaal interacterende simpele elementen, de neuronen, te vergelijken met het zwermgedrag van vogels, bijen, of mieren in een mierenkolonie. Het instituut voor complexe systemen in Santa Fe doet hier al jarenlang onderzoek naar. De wiskunde die je er voor nodig hebt is die van de (nonlineare) dynamische systeemtheorie, oftewel de wiskunde van stelsels gekoppelde nonlineare differentiaalvergelijkingen. Dat spul gebruik je ook bij het wiskundig analyseren van 'neurale netwerken', zelflerende computermodellen die een beetje lijken op hoe de hersenen patronen leren te herkennen. Heavy business. Maar dachten we niet aan, wij forensen op de brug van de City bioscoop. Wij genoten even, tussen alle beslommeringen door, van een gratis voorstelling tegen een dreigende bewolkte februari-avondlucht. Nou maar hopen dat ze geen griep hebben, die beesten.

Robots voor ouderen

2006-02-14T21:39:00.000+01:00

Leuke aflevering over robots voor ouderen (voor als jullie het nog niet wisten, dat is HELEMAAL IN op het moment bij de techneuten.

ceci n'est pas mohammed

2006-02-12T12:31:00.000+01:00

Toevoeging: Even gegoogled of iemand anders dit grapje al bedacht had. Natuurlijk was dat zo: zie hier. Grappige metafysica krijg je hiervan, want dit plaatje is natuurlijk wel mohammed (terwijl het natuurlijk mohammed niet is), terwijl mijn tekening uberhaubt mohammed niet was (wist ik veel hoe mohammed eruit zag), dus mijn plaatje is dubbel-niet mohammed en die foto op flickr is althans nog 1x meer mohammed dan mijn plaatje. Tenzij dat plaatje van mohammed ook helemaal mohammed niet is, maar bijvoorbeeld Houssein, de kleinzoon van mohammed. (want daar zijn veel meer plaatjes van, die werd door de sunnieten namelijk dit weekend herdacht).)

Wat mij betreft is dit mijn laatste mohammed-post, ik zal nu enkel nog in de comments verder filosoferen...

mohammed: continuing story

2006-02-10T17:28:00.001+01:00

gisteren zag ik op het nieuws enkele reacties van moslims uit transvaal, dat is bij ons (op mijn werk) aan de overkant. de kapper had wel een paar goede punten. mensen in afganistan hebben niets meer, alleen nog hun geloof. ga je dat ook nog bespotten, dan is dat de druppel die de emmer doet overlopen. even was ik overtuigd. de interviewer vroeg hoe het zat met de belediging van andere bevolkingsgroepen *door* moslims. het antwoord was het standaard antwoord: nee, dat gebeurt niet, dat wordt niet door moslims gedaan, want de islam is juist vredelievend. er zijn dus mensen die zeggen dat ze moslim zijn en uit die naam mensen beledigen (bijv een cartoon over homo's op het weblog van Abu Jaja, die ik zo snel even niet meer kan vinden), maar dat heeft dan niets met de islam te maken, want de echte islam staat daar verre van.

deja vu gevoel

enkele jaren geleden zag ik een uitzending van rondom tien met cees grimbergen. enkele oudere moslim-mijnheren van diverse organisaties gingen in discussie met een jonge vrouw van somalische komaf. ik kende die vrouw niet, maar ze maakte in eerste instantie de grond gelijk met die heren. de mannen gebruikten hetzelfde argument, keer op keer: alles wat slecht is, wordt door de *mensen* veroorzaakt, niet door de islam, want de islam is goed. wat is dat voor kloteargument? is dat nu een van die fundamentele verschillen tussen islam en christendom - althans in deze tijd dan, in nederland? nederlandse christenen beleven hun geloof als iets persoonlijks. maar dat maakt ook dat het geloof gemaakt wordt door degenen die het belijden.

in die uitzending werden twee dingen tegelijk duidelijk:
* van die somalische vrouw zouden we nog meer horen (ajaan hirshi ali)
* die moslim-mannen zijn niet van hun vastgeroeste ideeen af te brengen

overigens vond ik die ajaan maar niets, ze was uiterst demagogisch en vond het niet erg een beetje te liegen als het haar zo uit kwam. maar dat is weer een ander verhaal

blogger's duty!

2006-02-06T20:29:00.000+01:00

de gewraakte pagina met cartoons

cartoonisten aller landen: verenigt u!

2006-02-06T19:59:00.000+01:00

ja ik ben nu ook cartoonist, maar natuurlijk was ik altijd al een verdediger van het vrije woord en dan in het bijzonder het getekende vrije woord. nooit geen problemen gehad met kuifje in afrika, joop klepzeiker agenda, sjors en sjimmie ouwe stempel. dat is kunst, lieve mensen.

maar serieus: ik wilde dat ik wist hoe mohammed eruit zag, want dan had ik hem getekend. sterker nog, ik ga het doen ook. is dat gevaarlijk? zou ik dat op mijn blog kunnen plaatsen? wat een achterlijkheid, die gekke arabieren, alles direct weer in de fik steken. mijn illusie dat we elkaar ooit nog eens zouden begrijpen is ruw verstoord: ik snap die mensen echt niet en ik wil ze ook niet snappen ook. alsof er in 1400 jaar niets gebeurd is in de wereld? waar waren al die lui toen we aan het ontwikkelen waren? toen we ontdekten dat geloof iets persoonlijks is, dat je voor jezelf behoort te houden? toen satire en spot werd ontdekt als een uitlaatklep, een subtiele en intelligente manier van het uiten van gemeenschappelijk gevoelde emoties?

snappen ze dan niet dat die cartoons over hen gaan, en niet over hun geliefde Mohammed?

ik ben voor de cartoonisten! (mohammed, lelijke grote gok, flinke baard, fanatieke blik in zijn ogen, minderjarige meisjes hangen aan zijn broekspijpen, afijn, vult u maar in, ik doe mee!)

jelle in bionieuws

2006-02-06T19:56:00.000+01:00

Vanaf vorige week ben ik officieel cartoonist. Deze cartoon hoorde bij een artikel over het geheugen van pubers (tijdens proefwerken en examens enzo).

Denken en Doen

2006-02-02T19:56:00.000+01:00

I would like to here more about this “embedded cognition”, vroeg Sander mij op zijn blog.

Sander is programmeur. Er zijn twee soorten programmeurs. De goede programmeurs zijn echte analytische, slimme types. Van die denkers. Wiskundigen. Schakers. Mensen zoals Sander. Die programmeurs bedenken het hele programma in hun hoofd, en kiezen daarbij de structuur en de processen die het meest efficient en optimaal zijn om het probleem op te lossen. Daarna gaan ze achter het beeldscherm zitten en kloppen het hele programma in een keer de computer in. Als het even kan zonder fouten.

Van die programmeurs zijn er, schat ik, maar weinig. De meeste programmeurs zijn namelijk gewone mensen en gewone mensen lossen problemen nu eenmaal op een hele andere manier op. Gewone mensen kunnen ook niet goed schaken omdat ze niet zover vooruit kunnen denken. Die mensen beginnen eerst met denken, maar al na een minuutje wordt het ze allemaal wat te ingewikkeld in hun hoofd, of ze hebben juist een brilliant idee dat de oplossing lijkt te zijn. Dan stoppen ze met denken en gaan ze aan de slag.

Als het probleem te ingewikkeld lijkt, zullen mensen na even nadenken iets tastbaars gaan doen om het probleem hanteerbaar te maken. Eerst maar eens een beginnetje maken, denken ze. Even de boel op een rij zetten. Laten we nu eens een lijstje maken van dingen die er in ieder geval moeten gebeuren. Even een schemaatje maken. Pffoe ingewikkeld, even Roel bellen, of Pim, of Iris, die hebben hier verstand van misschien hebben zij een goed idee waar ik zou kunnen beginnen. Voor ze het weten zijn mensen al aan de slag. En dat bedoel ik hier in beide betekenissen: Voordat ze er erg in hebben, maar ook: voordat ze het weten: voordat ze daadwerkelijk weten wat ze zouden moeten doen, zijn ze al begonnen. Als de tijdsdruk hoog is, is een probleem al snel ‘te ingewikkeld’. Er zijn situaties waarin denken helemaal niet meer aan de orde is. Als er plotseling een auto met een noodgang op je afkomt, bijvoorbeeld. Direct reageren is dan het enige waartoe je in staat bent. Gelukkig maar, nadenken zou je over het algemeen je leven kosten.

Een andere situatie is het als je begint na te denken over een probleem en je komt dan al snel met een ‘idee’. Waar komen die dingen vandaan? Als je er eentje nodig hebt zijn ze met een lantaarntje te zoeken, als je even goed over de zaak wilt nadenken zonder gestoord te worden komen ze ineens bij je binnen vallen. Hallo, hier ben ik: de oplossing. Of in ieder geval: iets leuks! Hee, ik ben een idee! Laten we mij gaan doen, dat is leuk joh, zien we daarna wel verder. Er zijn maar weinig mensen die dergelijke impulsen kunnen weerstaan. Wie neemt er een goed idee bij de kop en zegt dan: ja, dat is een goed idee. Dat leggen we rustig even weg. Nu gaan we weer verder analyseren en categoriseren en in kaart brengen en beschrijven? Saaaaaai! Mensen zijn reactieve wezens. Een ‘goed idee’ vraagt om directe actie. En voor je het weet, jahoor, zit je dat idee al weer uit te programmeren. Blijkt dat het toch niet zo’n goed idee was. Of erger: het blijkt dat het wel een heel goed idee was maar er zijn toch nog een paar kleine probleempjes die even opgelost moeten worden om het echt werkend te krijgen. En daar ga je.

In beide gevallen zit de programmeur, de slechte variant, binnen no-time tot diep in de nacht te ‘debuggen’ en te klooien om de problemen op te lossen die hij zelf geschapen heeft door te snel te beginnen met handelen, in plaats van eerst even goed na te denken.

Althans, dit zou de analyse zijn van Sander. Die heeft hier ongetwijfeld goed over nagedacht. De goede programmeurs zijn de denkers, de slechte de snelle handelaars. Ik zou niet zo snel willen beweren dat het altijd goed is om diep over dingen na te denken. Neem Salsa dansen (daar weet Sander alles van). Nadenken is een typisch Hollandse, niet efficiente en uiteindelijk ook niet optimale manier om te leren dansen. Het uitleggen in woorden, procedures, stappen van een figuur is niet alleen volkomen tegennatuurlijk, het levert ook allerlei problemen op. Door op deze analytische manier te leren dansen wordt je nooit een echte danser.

Goede dansers worstelen zich snel door deze lessen heen en zoeken dan al snel een echt goede dansleraar. Dat zijn van die lichamelijke mensen. Die werken op gevoel. Die gaan je niet vertellen hoe je moet dansen. Dat moet je doen, ervaren, voelen. Dat is een goede manier van dansen. Ik ben een slechte danser. Ik denk na. Ik analyseer. Ik wil eerst weten wat ik doe, voor ik het ga doen. Op die manier ben ik traag en blijft mijn stijl hollands. (Sander is ook een hollandse danser, wij zullen nooit echt kunnen concurreren met de gemiddelde Puerto-Ricaan. Al wil ik aan zijn Salsa-kwaliteiten niets af doen, laat ik het veiligheidshalve bij mezelf houden).

Maar Goed en Slecht zijn normatieve begrippen. Mijn interesse in embedded cognition is meer wetenschappelijk gedreven. Ik heb niet echt een mening over de vraag of het goed of slecht is om eerst te denken en dan te doen, of andersom. Ik vraag me wel af of de meeste mensen niet in de meeste gevallen eerst doen, en dan pas denken. En dat terwijl ze denken dat ze eerst denken en dan doen.

Dat ga ik in de volgende blog verder uitleggen. (Ja, want wat is embedded cognition nu eigenlijk precies?) Eerst even een erwtensoepje eten...

[over deze blog is niet nagedacht. De tekst werd geschreven terwijl hij ontstond in de geest van de schrijver. Het brein van de schrijver kan er dan ook net min, of evengoed, voor verantwoordelijk gesteld worden als de handen en vingers, het toetsenbord, het computerscherm, en de ogen van de schrijver]